Travel Blog

Στου Ομπάμα το κονάκι, πήγα για να πιω ουζάκι

2011-09-03T15:14:00.000-07:00

<Γενικό πλάνο>. Ένας ημιφωτισμένος διάδρομος που καταλήγει σε μια γυάλινη πόρτα.
Μια σειρά από δωμάτια, μια γυναικεία φιγούρα στέκεται έξω από το γραφείο.
<Γκρό> Το χέρι της γυναίκας χτυπάει την πόρτα.
-Τοκ τοκ τοκ
-Ποιος είναι ?
-Εγώ.
- Τι θες?
-Να μπω.
- Μπες.
-Μπήκα.
-Κλείσε.
-Έκλεισα
<διάλογος παρμένος από θρυλική σκηνή του ΘΟΥ-ΒΟΥ>
Μετά από λίγη ώρα, η γυναίκα βγαίνει από το γραφείο. Η συμφωνία έχει κλείσει. Θα πάω στην Ουάσιγκτον, αλλά λόγω Τρισέ, Όλι Ρεν, Στρος Καν και πολλών άλλων, τα εισητήρια είναι δικά μου. Κανένα πρόβλημα, μιας και 107.000 μίλια περιμένουν να ξοδευτούν. Το ψάξιμο ξεκινάει και προς μεγάλη έκπληξη ΔΕΝ υπάρχουν βολικά για να μην πω ΔΕΝ υπάρχουν καθόλου award tickets για Ουάσιγκτον.
Μετά από πολλούς κι απίθανους συνδυασμούς ( ATH-YYZ, ATH-YUL, ATH-ATL, ATH-MEX, ATH-SFO κλπ) ο μόνος που έκατσε βολικός για τις μέρες που ενδιαφερόμουν ήταν ο ATH-GVA-JFK με Swiss. Μιας και τα μίλια θα έληγαν, είπα να μου κάνω ένα δώρο και ξοδεύοντας μονοκοπανιάς 105.000 έκλεισα όλο το ταξίδι Business Class για να απολαύσω άλλη μια φορά τη φιλοξενία των Ελβετών. Έμενε να βρω βολική και οικονομική πτήση για Ουάσιγκτον. Δεν ήθελα να πετάξω για το Dulles (IAD) μιας και βρίσκεται περίπου 50 χλμ εκτός της πόλης, ΔΕ συνδέεται με τρένο αλλά με λεωφορείο που αφήνει σε σταθμό μετρό κι από κει φορτωμένος να τρέχω για το ξενοδοχείο. Το ταξί δεν παίζει μιας και κοστίζει κοντά στα 60$ χωρίς φόρους, tip , κλπ, οπότε έπρεπε να βρω πτήση για το μικρότερο Reagan (DCA) το οποίο βρίσκεται μέσα στην πόλη και έχει σταθμό του μετρό.
Μετά από αρκετό ψάξιμο κατέληξα στη Delta με $120 r/t που ήταν και το φτηνότερο που βρήκα. Το ξενοδοχείο που κλείστηκε ήταν το Grand Hyatt, κοντά στο Λευκό Οίκο και μόλις 5 στάσεις από το DCA. Έτσι, οι πτήσεις διαμορφώθηκαν ως εξής:
13/6/2011 SKG-ATH A3 511 A320-232 SX-DVK
14/6/2011 ATH-GVA LX1825 A320-214 HB-JLQ “BULACH”
14/6/2011 GVA-JFK LX 22 A330-343E HB-JHE “FRIBURG”
14/6/2011 JFK-DCA DL2550 CRJ-900 N907XJ (Mesaba Airlines)
19/6/2011 DCA-JFK DL2555 CRJ-900 N932XJ (Mesaba Airlines)
19/6/2011 JFK-GVA LX23 A330-343ER HB-JHG “GLARUS”
20/6/2011 GVA-ATH LX1822 A320-214 HB-JLP “ALLSCHWIL”
20/6/2011 ATH-SKG A3 126A320-232 SX-DVV “ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ”

Όπως κάθε φορά, το ταξίδι ξεκίνησε στο Υπεραεροδρόμιο του Ελληνικού Βορρά, με την τελευταία πτήση προς Αθήνα που παραδόξως είχε κωδικό Γερμανίας (511 είναι πτήση για DUS μου φαίνεται). Τέλος πάντων, κλασική πτήση εσωτερικού με το τυπικό service, ανέφελη και by the book, οπότε 31 λεπτά μετά την απογείωση ακουμπήσαμε μαλακά στον 03R. Μιας και το check in της Swiss ξεκινούσε 2 ώρες πριν την πτήση, οπότε δεν μπορούσα να παραδώσω βαλίτσα, κατευθύνθηκα προς το "Μελίνα Μερκούρη" lounge της ΟΑ που μεταξύ άλλων εξυπηρετεί και την Swiss, όπου και χαλάρωσα για τις επόμενες ώρες, κλέβοντας και λίγη ώρα ύπνου. Βγήκα, παρέδωσα βαλίτσα και ξαναπήκα μέχρις ότου ξεκίνησε η επιβίβαση.
Κατά την τροχοδρόμηση προς τον 03R, είχα τηνευκαιρία για πολύ όμορφες φωτογραφίες και τελικά στις 07:28 το A320 άφησε το Ελληνικό έδαφος κατευθυνόμενο για την πατρίδα του. Περίπου 40 λεπτά αργότερα άρχισε το service μ' ένα νόστιμο πρωϊνό που ολοκληρώθηκε με αρωματικό καφέ και σοκολάτες. Με γεμάτο στομάχι, είχα όλο το χρόνο ν' απολαύσω την πτήση και να ξαναδώ ένα αγαπημένο αεροδρόμιο, όπου πριν από ενα χρόνο ο ένδοξος Σύλλογος έζησε μοναδικές στιγμές. Μετά από λίγη ώρα,το όρος Matterhorn, το φυσικό σύνορο μεταξύ Ιταλίας κι Ελβετίας μας υποδέχτηκε σε πλήρη μεγαλοπρέπεια, λουσμένο στο πρωϊνό φως. Η Ελβετική ύπεθρος ξεδιπλώνονταν από κάτω μας ώσπου φάνηκε ο προορισμός μας, το αεροδρόμιο Cointrin (GVA / LSGG) της Γενεύης. Με μία τέλεια visual προσέγγιση, ο κυβερνήτης "έπιασε" τον 05 ακριβώς 147 λεπτά αφότου αφήσαμε το Αθηναϊκό έδαφος. Αφού ολοκλήρωσε τις διαδικασίες σβησίματος ήρθε στη θέση μου (1F) και με προσκάλεσε στο γραφείο του για μια φιλική κουβέντα. Εδώ κάνω μια παρένθεση για να σας πω ότι, αμέσως μετά την επιβίβαση, έδωσα στο πλήρωμα το logbook μου για υπογραφή, μαζί με την ταυτότητα του Συλλόγου κι ένα δώρο (το ίδιο έκανα και στην πτήση προς Ν.Υ κι ανταμείφθηκα). Αφού συζητήσαμε εκτενώς για την πτήση, το Σύλλογο και το planespotting γενικότερα, τον αποχαιρέτησα για να αξιοποιήσω το χρόνο μου μέχρι την επόμενη πτήση. Έχοντας 3 ώρες κενό, αν και η πόλη είναι μόλις 15 λεπτά μακρυά με τη συγκοινωνία, αξιοποίησα απόλυτα το χρόνο αυτό σποττάροντας ανελέητα από το εστιατόριο ALTITUDE, που βρίσκεται στον 3ο όροφο του αεροδρομίου, landside. Eδώ μπορείτε να πάρετε μια μικρή γεύση των όσων πέρασαν από μπροστά μου.
Για όποιον ενδιαφέρεται, Η Γενεύη είναι ένα πολύ συμπαθητικό και spotters friendly αεροδρόμιο, με καλή κίνηση. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, διέθεται observation deck το οποίο έδωσε τη θέση του στο ALTITUDE. Πάντως, το εν λόγω εστιατόριο, προσφέρει άπλετη θέα στην πίστα, μεγάλα και καθαρά παράθυρα και το προσωπικό ΔΕΝ ενοχλεί. Μ' έναν καφέ των 2 € μπορεί κάποιος να καθήσει ΟΣΕΣ ώρες θέλει και να κάνει το hobby του ανενόχλητος.
Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβω, οπότε αφού έκανα ένα γρήγορο πέρασμα από το lounge για καφέ, interntet, "fuel dump" κι ένα καυτό μπάνιο κατευθύνθηκα προς την πύλη Β11, όπου το 333 με περίμενε για να με φιλοξενήσει για τα επόμενα 486 λεπτά, που αποδείχτηκαν 486 λεπτά ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ γευστικής, οπτικής και κοινωνικής।

Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα να στρίβεις προς τ' αριστερά, όταν επιβιβάζεσαι σ' ένα long haul αεροσκάφος......

Μ' αυτό το συναίσθημα λοιπόν, βολεύτηκα στην 5Κ, στη "μικρή" καμπίνα της business, τακτοποίησα τα πράγματά μου και παρέδωσα στον maitre de cabine το logbook για υπογραφή από το πλήρωμα μαζί με ένα δωράκι για τους πιλότους. Μετά το καλωσόρισμα, συνοδεία φρεσκοστιμένου χυμού πορτοκαλιού έγινε το push-back κι εγώ συνέχισα να φωτογραφίζω ό,τι περνούσε από δίπλα μας καθώς τροχοδρομούσαμε για το holding του 05.
Στις 10:23 Zulu oi Τrent 700 με full στοιχεία σήκωσαν το 330 από το Ελβετικό έδαφος. Ο Captain Schmidt με μια δεξιά στροφή μας πρόσφερε μια πανοραμική εικόνα της Γενεύης με το περίφημο συντριβάνι Jet d' Eau να δεσπόζει στην εικόνα. Περίπου 45 λεπτά από την απογείωση κι αφού σταθεροποιηθήκαμε στα 380, ξεκίνησε το service. Διάλεξα έναsingle malt για ορεκτικό καθώς ξεκινούσα την ταινία "Hall Pass" στο IFE. To πρώτο πιάτο αποτελούνταν από "Rosehip tea-smoked chicken breast slices, herb vinaigrette & grilled summer vegetables" το οποίο ξεπλύθηκε μ' ενα ποτήρι Clarendelle (ένα από τα πολλά που ακολούθησαν). Το κυρίως γεύμα ήταν ένα απολαυστικότατομοσχαρίσιο φιλέτο με λαχανικά και η γευστική πανδαισία ολοκληρώθηκε με το πιάτο τυριών και το γλυκό (apple cream with rosemary and Creme de Gruyere) συνοδία ενό ποτηριού Port (Porto Nieeport Tawny). Kάπου εκεί τα βλέφαρα άρχισαν να βαραίνουν, ηταινία πλησίαζε προς το τέλος και αφού έστρωσα το "κρεβάτι" μου, ξεράθηκα για τις επόμενες 3 ώρες. Ξύπνησα πάνω από τον Καναδά για να διαπιστώσω ότι είχαμε παρέα που μετά από λίγο πολλαπλασιάστηκε. Εκείνη τη στιγμή δέχτηκα την επίσκεψη του Κ2, που αφού μ' ευχαρίστησε για τα δώρα, συζητήσαμε γενικά για την πτήση, το spotting και το Σύλλογο και με προσκάλεσε στο πιλοτήριο μετά την προσγείωση.
Το pre-landing snack (κοτοκεφτέδες με κους-κους και κάρυ) ήταν παραπάνω από καλοδεχούμενο και έτσι μετά από 486 συνολικά λεπτά πτήσης "πιάσαμε" στον 04R. Ενώ όλοι οι επιβάτες αποβιβάζονταν, η κυρία του Οίκου μου απολάμβανε μερικές ακόμα στιγμές ανάπαυσης και κουβέντας με το πλήρωμα κι εγώ σαν μικρό παιδί επισκέφτηκα το cockpit όπου ο Κ2 υπέγραφε το logbook κι ο Κυβερνήτης με καλωσόριζε θερμά. Μετά από περίπου 10 λεπτά κουβέντας, φιλοφρονήσεων και φωτογραφιών, αποχαιρέτησα το πλήρωμα μ' ένα δώρο από μέρους τους (το flight path μας με τις υπογραφές τους). Περάσαμε στα γρήγορα τον έλεγχο και με το air-train βρεθήκαμε στο Τerminal 3 που είναι το βασίλειο της Delta. Έχοντας περίπου 3 ώρες για την επόμενη πτήση, επιδόθηκα σε ανελέητο spotting μέσα από τα όχι και τόσο καθαρά παράθυρα. Καθώς η πτήση μας ανακοινώθηκε στα FIDS ξεκινήσαμε για την Β23 όπου γνώρισα ένανν νέο τρόπο επιβίβασης, που μου θύμησε ΚΤΕΛ. Τα Αεροπλάνα παρατεταγμένα στη σειρα, με μια μακρυά "φυσούνα" να οδηγεί σ' αυτά. Μέσα, έξοδοι οδηγούσαν στην πίστα όπου υπάλληλοι της εταιρείας έστελναν τους επιβάτες στις πτήσηεις τους. Εντύπωση μου έκανε κι η ανακοίνωση (όταν πλέον βρεθήκαμε μέσα στο CRJ μας) "Τhis is a flight to Washington DC. Any passenger who's not flying to DC, please disembark NOW". Η θέση που είχα κρατήσει on-line ήταν η 14D. Mιας και η exit-row ήταν άδεια, με το που έκλεισαν οι πόρτες έδωσα έναν πήδο και βρέθηκα με απλωμένα πόδια στην 13D (αφού πρώτα είχα "ελαφρώσει" την τσέπη από περιοδικά, safety cards και το overhead bin από μια κατακόκκινη κουβέρτα). Service 0 για τα 48 λεπτά πτήσης, ούτε νερό, οπότε στις 19:24 τοπική, ο μαραθώνιος πτήσεών μας έφτανε στο τέλος. Μ' ένα ταξί και 18$ φτωχότεροι βρεθήκαμε μετά από 15 λεπτα στην πόρτα του ξενοδοχείου με το εντυπωσιακό lobby φωτισμένο. Το δωμάτιο άνετο και με θέα στο αίθριο. Αφού βρήκαμε τον εαυτό μας κάτω από το καυτό νερό βγήκαμε για μια πρώτη βόλτα στην πόλη με κατεύθυνση το γειτονικό Λευκό Οίκο. Μιας κι ο Barry ήταν απασχολημένοις στο μπάνιο και δε μπορούσε να μας δεχτεί, πήραμε το δρόμο της επιστροφής με μια απαραίτητη στάση για καυσιμα στο Capitol City Brewery που βρισκεται ΑΚΡΙΒΩΣ απέναντι από το ξενοδοχείο.
Μην έχοντας άλλες δυνάμεις, βυθιστήκαμε σε έναν γλυκό ύπνο με ονειρικές εικόνες από την μέχρι εκείνη την ώρα εμπειρία....

Πριν ξεκινήσω, θέλω να πω δυο κουβέντες για το Metro. Οι μετακινήσεις στην DC δεν είναι φτηνές. Το metro έχει ένα εκτεταμμένο δίκτυο αλλά έχει κι ένα περίεργο σύστημα χρεώσεων. Στην ουσία δεν υπάρχει σταθερός ναύλος. Η τιμή κάθε εισητηρίου εξαρτάται από τη διαδρομή που θα διανυθεί αλλά και από την ώρα της ημέρας που θα συμβεί αυτό. Δεν είναι σπάνιο να χρειαστεί να πληρώσει κάποιος extra για να βγει από το σταθμό. To εισητήριο χρησιμεύει για είσοδο κι έξοδο από το σταθμό οπότε καλό είναι να φυλάσσεται μέχρι να βρεθείτε έξω από αυτόν.
Η Ημερίσια κάρτα κοστίζει 9$ και ισχύει από 9:00-00:00, υπάρχει η εβδομαδιαία των 27$ αλλά ΜΟΝΟ για τις φτηνές διαδρομές οπότε μπορεί να χρειαστεί πρόσθετο εισητήριο για έξοδο από το τρένο και η κανονική εβδομαδιαία των 47$ (η αντίστοιχη στη Ν.Υ κοστίζει 27$). Εμείς χρησιμοποιούσαμε τις ημερήσιες.

Η μέρα (όπως κι οι υπόλοιπες) ξεκίνησε με μια αναζωογωνητική βουτιά στην πισίνα. Ο σταθμός Metro Center βρίσκεται βολικά τοποθετημένος μέσα στο ξενοδοχείο οπότε πρόσφεε τεράστια ανεση στις μετακινήσεις μας. Μιας και το πρωϊνό δεν περιλαμβάνονταν στην τιμή του δωματίου, τρώγαμε καθημερινά έξω για να έχουμε και δωρεάν Wi-Fi. H πρώτη μας πρωϊνή βόλτα στην πόλη μας βρήκε στο Dupont Circle όπου βρίσκεται ένα υποκατάστημα του Le pain Quatidiene (είναι σταθερή αξία από την 3μηνη παραμονή μου στις Βρυξέλλες). Το πρωϊνό χορταστικότατο και η ατμόσφαιρα ετελώς ευρωπαϊκή. Αφού λοιπόν χορτάσαμε με 18$ (μαζί με φόρους και tip !) και μιλήσαμε μεσω Skype χαρη στο Wi-Fi του μαγαζιού κατυεθυνθήκαμε στο The Mall, το μεγάο πάρκο στο κέντρο της πόλης που οριοθετείται από το Καπιτόλιο και το Washington Monument. Χάρη σ' εναν οικιστικό νόμο που επιβάλει το 25% της πόλης να είναι πράσινο και τα κτήρια να μην ξεπερνούν το ύψος του Καπιτολίου, η πόλη δίνει έναν αίσθημα απλωσιάς κι ελευθερίας. Δυστυχώς, το τεράστιο παρκο του Mall και η περίφημε reflecting pool (όσοι έχουν δει το Forrest Gump θα θυμούνται τη σκηνή που ο Tom Ηanks τρέχει μέσα σε μια "λίμνη" με φόντο το Linkoln Memoerial) ήταν σε φάση ανακατασκευής οπότε, η εικόνα δεν έμοιαζε με όσες είχαμε στο μυαλό μας από τις διάφορες ταινίες.
Η επίσκεψη στο Washington Μonument, όπως και σε όλα τα μνημεία και τα μουσεία της πόλης είναι δωρεάν, αλλά επιβάλλει κράτηση αρκεςτοό καιρό πριν, κάτι που αμέλησα να κάνω οπότε χάσαμε την ευκαιρία να δούμε την πόλη από ψηλά।

Μιας και λόγω αμέλιας, δεν κατάφερα να επισκεφτώ το Washington Memorial, το οποίο κατακλύζονταν από μαθητές απ' όλες τις πολιτείες (υπήρχε εθνικό μαθητικό συνέδριο στην πόλη) οδέυσαμε προς το WW2 memorial. Είναι μια συμμετρική κατασκευή, αφιερωμένη στα 2 μέτωπα (Ειρηνικός κι Ευρώπη/Αφρική) με τις δυο αψίδες να συνδέονται με το Freedom Wall που περιέχει το Field of Stars. Αν και μη Αμερικάνός, δε μπόρεσα να μην αισθανθώ δέος προστά στο θέαμα των 4084 επίχρυσων αστεριών. Όπως εύστοχα παρατήρησε η Ελένη "Είναι τρομερό, βλέπεις ένα άστρο και συνειδητοποιείς ότι 100 άνθρωποι χάθηκαν για πάντα. Δυο άστρα είναι ένα χωριό, 10 άστρα μια κωμόπολη...." Όντως The Price of Freedom. Επίσης δέος προκαλεί και η ρήση του ναυάρχου Nimitz.
To κλίμα ήρθε να βαρύνει ακόμα περισσότερο με το θρυλικό Vietnam war Memorial (δύο γρανιτένιοι τοίχοι σε σχήμα V, με χαραγμένα τα ονόματα των 58000 περίπου στρατιωτών, που έπεσαν στον "Βρώμικο Πόλεμο") όπου απόγονοι ή ζώντες συγγενείς των νεκρών ψάχνουν το όνομα για να το αποτυπώσουν σε χαρτί. Το κλίμα ελάφρυναν οι συνεχείς υπερπτήσεις αεροσκαφών από το κοντινό DCA.
O πρόεδρος Lincoln, μας περίμενε βλοσυρός μέσα στο μνημείο του κι αφού ξεκουραστήκαμε χαζεύοντας διάφορους street performers, αποδώσαμε φόρο τιμής στους νεκρούς του πολέμου της Κορέας (μιας και υπήρξε Ελληνική συμμετοχή) στο εντυπωσιακό Korean War Memorial. Το εν λόγω μνημείο αποτελείται από 19 αγάλματα, λίγο μεγαλύτερα από φυσικό μέγεθος μιας ολόκληρης δημηρίας σε φάση περιπόλου. Οι μορφές σκληρές αλλά γεμάτες φυσικότητα στις στάσεις. Επόμενη στάση το Franklin D. Roosevelt Memorial, αφιερωμένο στον μεγάλο Αμερικάνο ηγέτη του New Deal και του Β' ΠΠ. Το μνημείο έναι ένα σύμπλεγμα αγαλμάτων, παραστάσεων και καταρρακτών σε διάταξη μεάνδρου και προσφέρει πολλές ευκαιρίες ξεκούρασης και δροσιάς στους κουρασμένους ταξιδιώτες , όπως του λόγου μας. Με τις μπαταρίες λίγο γεμάτες, λόγω του περπατήματος κάτω από τον ήλιο (ο φίλος Fotis με είχε προειδοποιήσει για τον καιρό) φτάσαμε κατάκοποι στις όχθες της Tidal Basin όπου δεσπόζει το Jefferson Memorial. Η ώρα είχε περάσει, η πείνα βαρούσε κόκκινο οπότε με βαρεια από την κούραση βήματα πήγαμε ώς την "κοντινότερη" στάση του metro (ΜΟΛΙΣ 15 λεπτά περπάτημα) για να καταλήξουμε στο food court του Old Post Office. Ένα καυτερό αλλά νόστιμο ινδικό γεύμα μας άναψε φωτιές που ανέλαβαν να σβήσουν δύο τεράστια παγωτά από του Μπεν και του φίλου τού του Τζέρρυ (όχι του δικού μας, του άλλου). Το δωμάτιο μας υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες και μετά τη μεσημεριανή σιέστα, 2-3-4-5-6-7-8 απλωτές στην πισίνα ήρθε η ώρα για βολτίτσα και μπύρες. Οδεύσαμε προς το Capitol Hill και συγκεκριμένα στο Bullfeathers μια καταπληκτική gastro-pub όπου συναντάει κανείς παλιούς και νέους πολιτικούς, γραμματείς και φαρισαίους, φοιτητές κι απολαμβάνει τα steaks του χαζεύοντας το Καπιτόλιο. Μια χωνευτική νυχτερινή βόλτα στο Καπιτόλιο και τη γειτονική Library of the Congress σήμανε την ώρα της αναπαυσης। Η πρώτη μέρα στην πανέμορφη Αμερικάνική πρωτεύουσα τελείωσε , με το μυαλό να επεξεργάζεται και ν' αποτυπώνει αιώνια τις εικόνες, τους ήχους και τις γεύσεις....

Η ημέρα ξεκίνησε με την καθιερωμένη πρωϊνή βουτιά κι ένα γενναίο πρωϊνό, καθώς επρόκειτο ν' ακολουθήσει μια πολύ γεμάτη ημέρα. Το πρωϊνό , είχε προκαθοριστεί ν΄αφιερωθεί στο ΝΑΟ (Smithsonian Air and Space Museum). Το μουσείο είναι ένας αληθινός παράδεισος για τους λάτρεις της αεροπορίας, με εκθέματα από τη γέννηση της αεροπορικής ιδέας έως την κατάκτηση του διαστήματος. Μεταξύ άλλων μπορεί κανείς να θαυμάσει το αυθεντικό αεροπλάνο των Αδερφών Ράϊτ, το Χ1 του Chuck Yeager, ένα αποκεφαλισμένο 747, ένα πανέμορφο DC 7 με το cocpit του σε κοινή θέα, το Spirit of St. Luis του Lindberg κι εκατοντάδες άλλα εκθέματα από πρώϊμα αερόστατα μέχρι διαστημικούς σταθμούς. Στο παράρτημα του Μουσείου που βρίσκεται κοντά στο Dulles Airport δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω για να θαυμάσω το Enterprise, το SR-71 & το Concord αλλά επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά.
Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τις εικόνες και ακόμα και να μην αγαπάς το αεροπλάνο δε μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος ανάμεσα σε τόσα εκθέματα. Το Museum Shop είναι μια πονεμένη ιστορία (δε χρειάζεται να συνεχίσω, νομίζω ότι καταλάβατε πόσο επηρρέασε τον πρϋπολογισμό του ταξιδιού ). Φαγητό στα McDonalds του μουσείου και συνέχεια στο γειτονικό Museum of American History με εκθέματα από τη γέννηση του Αμερικάνικου έθνους μέχρι σήμερα. Βγαίνοντας, μια καλοκαιρινή μπόρα μας δρόσισε μέχρι το κόκκαλο οπότε επιστρέψαμε στο δωμάτιο για σουλούπωμα και ξεκούραση, καθώς το βράδυ θ' ακολουθούσε η 3ωρη βόλτα "DC after Dark" στην πόλη, με την Gray Line Tours. Oδηγός μας ο "Big Al" ένας συμπαθέστατος και ομιλητικότατος αφροαμερικανός. Η βόλτα ξεκίνησε από το Union Station με μια πρώτη στάση στο MALL, το Λευκό Οίκο και έπειτα κατευθυνθήκαμε προς το Πεντάγωνο, το Air Force Memorial, το Iwo Jima Memorial. Καθώς η νύχτα έπεφτε και τα μνημεία είχαν πλέον φωταγωγηθεί, κάναμε μια μεγάλη στάση που περιλάμβανε περίπατο ξανά στο Vietnam War Memorial, Korean War Memorial, Lincoln Memorial με τ' αεροπλάνα να μας κάνουν παρέα, για να ολοκληρώσουμε την περιήγηση με την επίσκεψη στο πανέμορφο Jefferson Memorial. Η βόλτα είχε φτάσει στο τέλος κι ο Big Al μας άφησε στο ξενοδοχείο συνοδεία απαλής Jazz και ψιλόβροχου.
Όντας χορτάτοι από εικόνες και ήχους έπρεπε να κλείσουμε τη βραδυά χορτάτοι και με κάτι πιο υλικό, οπότε ξεκινήσαμε για το πολύ καλό Μεξικάνικο Oyamel, όπου σταθήκαμε άτυχοι καθώς δεν είχαμε κάνει κράτηση και η αναμονή ξεπερνούσε τα 90 λεπτά. Ψιλοαπογοητευμένοι καθίσαμε στο γειτονικό District Chophouse όπου η διάθεση μας ξαναέφτιαξε με το θηριώδες για βράδυ, γεύμα (2 μισόκιλα stakes ,πουρές και ΜΠΥΡΕΣ, πολλές μπύρες। Ο σύντομος περίπατος μέχρι το ξενοδοχείο βοήθησε να "κάτσει" λίγο το φαγητό και ο ύπνος ήρθε πιο εύκολα από ποτέ....

Παρά τη βραδυνή βροχούλα, η μέρα ξημέρωσε ηλιόλουστη και προδιάθετε για ποδαρόδρομο. Σήμερα σειρά είχε η Pennsylvania Avenue απ' άκρο σε άκρο, δηλαδή από το Λευκό Οίκο ως το Καπιτόλιο και τη Βιβλιοθήκη αυτού. Η σχετικά κοντινή αποσταση του ξενοδοχείου από το Λευκό Οίκο έκανε περιττή τη χρήση του Μετρό κι έτσι περπατώντας χαλαρά φτάσαμε ως τη Lafayette Square όπου δεσπόζει ο έφιππος αδριάντας του στρατηγού Lafayette. Κάναμε μια μικρή στάση για να δώσουμε πρωϊνό στους συμπαθέστατους σκίουρους του πάρκου και τελικά φτάσαμε όσο πιο κοντά γίνονταν στην προεδρική κατοικία.
Ο πρόεδρος δεν είχε ειδοποιηθεί για την άφιξή μας, οπότε δεν ήταν δυνατόν να μας συναντήσει καθώς ήτο αξούριστος και η Michele ήταν με τα μπιγκουτί ακόμα, οπότε ξεκινήσαμε τον περίπατο για το Καπιτόλιο. Στο δρόμο κάναμε ένα πέρασμα από το National Arcives των ΗΠΑ όπου φυλάσσεται η Διακύρηξη της Ανεξαρτησίας. Οι ουρές ήταν τεράστιες, η φωτογράφηση απαγορεύονταν, ο χρόνος που διαθέσαμε συνολικά για τα 3 έγγραφα ήταν μόλις 10 λεπτά αλλά τουλάχιστον απολαύσαμε 1 ώρα δροσιάς, μακρυά από τον δυνατό πρωϊνό ήλιο. Το Καπιτόλιο έλαμπε κάτω από το δυνατό ήλιο και ο Στρατηγός Grant μας κοιτούσε βλοσυρός πάνω από το άλογό του, που ήρθαμε πρωϊνιάτικα, από του διαόλου το κέρατο να του χαλάσουμε την ησυχία του.
Αφού περάσαμε ένα εξονυχιστικό έλεγχο, μπήκαμε σ' ενα group για την 60λεπτη ξενάγηση στο κτίριο. Ο θόλος με κεντρικό θέμα την "Αποθέωση του Ουάσιγκτον" είναι πράγματι εκπληκτικός. Αφού φάγαμε στο εστιατόριο του Καπιτολίου (τιμές φαρμακείο !!!) περάσαμε από την υπόγεια διάβαση στη γειτονική Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου γλιτώνοντας έτσι τον επίσης χρονοβόρο έλεγχο. Απ' τη γειτονική στάση του Μετρό βρεθήκαμε στο Εθνικό Κοιμητήριο του Arlington όπου οι σειρές των τάφων προκαλούν ασυναίσθητα ένα δέος ειδικά όταν περιλαμβάνουν τέτοιες περιπτώσεις. Στο μνημείο του Αγνωστου στρατιώτη παρακολουθήσαμε μια όντως εντυπωσιακή αλλαγή φρουράς και η βόλτα έκλεισε με την επίσκεψη στον τάφο του JFK όπου καίει η άσβεστη φλόγα. Η βραδιά έκλεισε με φαγητό, στην κοντινή στο ξενοδοχείο,Chinatown.
H τελευταία μέρα ήταν παραδοσιακά αφιερωμένη στο spotting. Όπως έγραψα και πιο πάνω, το Dulles ήταν μακρυά, οπότε συμβιβάστηκα με το National (DCA) το οποίο απείχε λίγες στάσεις του Metro από το ξενοδοχείο. Το μεγαλύτερο αεροπλάνο που κατεβαίνει είναι το 757, οπότε για 10 περιπου ώρες "έλιωσα" κυριολεκτικά στα regional, φωτογραφίζοντας τόσο μέσα από το terminal όσο κι από το "επίσημο" σημείο, το Gravelly Park. Εχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου και της πείνας, επανήλθα στην πραγματικότητα από το τηλεφώνημα της Λένας, που ανησύχησε τόσες ώρες που δεν έδωσα σημεία ζωής. Τα μάζεψα λοιπόν και γύρισα στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστώ για τη βραδυνή έξοδο. Μιας και ήταν το τελευταίο βράδυ, έπρεπε να το τιμήσουμε με κάτι καλό. Επιλέχθηκε , λοιπόν, το Jaleo Tapas Bar, ένα Gourmet Tapas Restaurant. Όπως συμβαίνει σε τέοια μαγαζιά, οι μερίδες ήταν μικρές, ακριβές αλλά ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ νόστιμες, καθόλου δε λυπήθηκα τα $$$$$$$$$ που ακούμπησα. Με βαριά βήματα φτάσαμε στο δωμάτιο για να μαζέψουμε τα πράγματα και να ονειρευτούμε όλα όσα ζήσαμε τις προηγούμενες ημέρες.

19.6.2011 DL2555 DCA-JFK,CRJ 900 N932XJ Seat 14A
19.6.2011 LX 23 JFK-GVA , A330-343E HB-JHG "GLARUS", Seat 4A
20.6.2011 LX1822 GVA-ATH, A320-214 HB-JLP "ALLSHWIL", Seat 1F
20.6.2011 A3 126 ATH-SKG A320-232 SX-DVV "ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ" Seat 11A

Η μέρα ξημέρωσε μουντή και μελαγχολική για να συμβαδίσει με τη διάθεσή μας, καθώς το ταξίδι έφτανε στο τέλος του. Μια τελευταία βόλτα με το μετρό, μας έφτασε στο DCA, όπου αφού δώσαμε τα μπαγκάζια, η μεν Λένα το έριξε στους καφέδες κι εγώ στο spotting, μεχρι που η ώρα της επιβίβασης έφτασε οπότε βιώσαμε για πρώτη φορά το full body scanner. Ευκαιρία, λοπόν να δούνε οι Αμερικανοί τα @@ μου !
Αναχώρηση από τον 01, δεξιά στροφή πάνω από το Πεντάγωνο και 43 λεπτά αργότερα φρενάραμε στον 04R του JFK. Μαζέψαμε τις βαλίτσες, ακολούθησε περίπου 1 ώρα spotting από τα βρώμικα τζάμια του Τerminal 3 και τελικά πήραμε το Air Train για το Τ4 απ' όπου έφευγε η πτήση μας. Η ώρα πέρασε πολύ ευχάριστα στο lounge με φαγητό, ποτό, ντουζάκι και φυσικά χάζεμα στην πίστα. Επιβίβαση, βόλεμα στην 4Α και παρακολούθηση της όμορφης γειτόνισσας. Push Back στις 19:32, taxiing 28 λεπτών ως τον 22R απ' όπου αφήσαμε τη Νεα Υόρκη μέσα σ' ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Περίπου μισή ώρα αργότερα ξεκίνησε το service, μ' ενα Single Malt να μου φτιάχνει τη διάθεση μέχρις ότου φτάσει το δείπνο(Sauteed fillet of beef, Marsala sauce, Gncchi Piemontaise and grilled vegetables. Cheese selection. Pannacotta with orange and ginger compote). Ta 3 ποτήρια Clarendelle, τα 2 Port και η συσσωρευμένη κούραση των προηγούμενων ημερών, με έστειλαν στην Χωρα των Ονείρων αμέσως μετά το φαγητό (για τη σύζυγο δεν είμαι βέβαιος, μιας και καθόταν 2 θέσεις πιο πίσω). Ξύπνησα από ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη, μιας και το πρωϊνό που είχα παραγγείλει ήταν έτοιμο (προτίμησα να το φάω από το να το φωτογραφήσω).
422 λεπτά πτήσης έφταναν στο τέλος τους καθώς ακουμπούσαμε στον 23. Χωρίς πολλά πολλά πήγαμε στο lounge για καφέ, μπάνιο και internet μεχρις ότου έφτασε η ώρα να μπούμε στο 320 που θα μας γυρνούσε στην πατρίδα. Απογείωση από τον 23, φαγητό (μηχανικά έφαγα τα κεφτεδάκια με τη σάλτσα) και τελικά μετά από 170 λεπτά στον αέρα, φρενάρισμα στην άσφαλτο του 03L του El. Ben. ένα υπέροχο πραγματικά ταξίδι, τελείωσε με τον ίδιο όμορφο τρόπο, με τον οποίο είχε ξεκινήσει.

Υ.Γ Aυτήν τη χρωστούσα από την πτήση GVA-JFK
Το pre-landing snack (κοτοκεφτέδες με κους-κους και κάρυ)

Δαγκώνοντας το Μεγάλο Μήλο

2010-10-23T16:55:00.000-07:00

"I wanna wake up in a city that never sleeps...."

Με το κλασικό πλέον τραγούδι του Frank Sinatra να παίζει στα ηχεία, γυρίζω το χρόνο πίσω στο Γενάρη του 2010, όπου μια παρέα τεσσάρω φίλων, 2 ζευγαριών για την ακρίβεια, αποφάσιζε τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, τη Νέα Υόρκη.

Μεταξύ "τυρού και αχλαδιού" λοιπόν, οι μηχανές αναζήτησης και τα συστήματα κρατήσεων πήραν φωτιά. Είχαν προηγηθεί μέρες συζητήσεων για το πως θα πάμε και το που θα μείνουμε. Ως λογικότερος, πρότεινα κλασικές λύσεις όπως Singapore με 747 από FRA ή Air India με 777 επίσης από FRA, Air France με 380 από CDG, Uzbekistan Airways με 767 από Τασκένδη ή στην χειρότερη Islandair με 757 από KEF. Eις μάτην, όμως, δεν εισακούσθην. Έτσι, καταλήξαμε στην all time classic επιλογή από Θεσσαλονίκη, την Swiss. Θέλοντας να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου και στη Λένα (έτερον ήμισυ εδώ και 15 χρόνια, ναι είμαι άρρωστος το ξέρω), έκλεισα το σκέλος επιστροφής Business. Έτσι θα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τα καινούρια 333 της Swiss και στην οικονομική και στην επιχειρηματική θέση (για την Πρωτη, επιφυλάσσομαι για το μέλλον). Για ξενοδοχείο καταλήξαμε στο Bentley Hotel το οποίο αποδείχτηκε Value for Money, όπως θα δούμε αργότερα.
Βιβλία αγοράστηκαν, ταξιδιωτικά περιοδικά αποδελτιώθηκαν και οι μέρες άρχισαν να κυλούν βασανιστικά ανάποδα, έως τις 2/9 οπότε και το ταξίδι ξεκίνησε.

2/9/2010 LX 1851 SKG-ZRH , A321-111 HB-IOF, SEAT 11A & 11B και LX 16 ZRH-JFK, A330-343X HB-JHH " Neuchatel" Seats 24A & 24B

Έχοντας κάνει web check in, το ραντεβού δόθηκε κλασσικά στο GOOD BYE του Hyper Hub των Βαλκανίων "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Αφού μαζευτήκαμε και χαχανίσαμε ολίγον τι, άφησα τους συνταξιδιώτες μου να χάνουν την ώρα τους και βγήκα να χαρώ τη δροσιά της νύχτας και τις μυρωδιές και τους ήχους της πίστας.
Επιβίβαση λοιπόν, βόλεμα στις 11Α & Β με το άπλετο seat pitch ως exit row και τελικά παογείωση από τον 34 στις 05:03 με κατεύθυνση την Ελβετική πρωτεύουσα. Περίπου 50 λεπτά αργότερα μοιράστηκε το "πρωϊνό" : Blueberry muffin, γιαούρτι βατόπμουρο και καφές (ευτυχώς όχι από μούρα). Μετά την τυπική διαδικασία καταβρόχθισης της αεροπορικής τροφής, αφέθηκα να χαζεύω έξω από το παράθυρο συνοδεία της playlist μου. Η αυγή μας πρόλαβε καθώς ετοιμαζόμασταν γαι προσγείωση στον 34 του Kloten, το οποίο μας υποδέχτηκε αγουροξυπνημένο μετά από 132 λεπτά πτήσης.
Αφού επιβεβαιώσαμε την ύπαρξη της πτήσης μας στα FIDS , οδέυσαμε για τον 3ο καφέ της ημέρας. Μιας και είχαμε περίπου 3 ώρες αναμονή, μόλις ξημέρωσε για τα καλά βγήκα παγανιά για spotting. Το observation deck άνοιγε στις 9:00, οπότε ανέβηκα στον 11ο όροφο του Parking P3, με την ελπίδα να πιάσω το 380 της SIA να προσγειώνεται. Το Ρ3 βλέπει στο "κατώφλι" του 34, αλλά δυστυχώς για μένα, οι Ελβετοί είχαν ενεργούς τον 14 για προσγειώσεις και τον 16 για απογειώσεις (το runway change στο Kloten γίνεται στις 7:00 για το noise restriction, κάτι που έμαθα αργότερα). Όπως και να έχει, πέρασα 2 ευχάριστες και spotterικά δημιουργικές ώρες, καθώς είχα τις απογειώσεις και το taxiing, οπότε και επανασυνδέθηκα με τους υπολοιπους για να κατευθυνθούμε προς τις Πύλες Ε με τη βοήθεια του skytrain που συνδέει υπόγεια το Terminal A με το Terminal E, απ' όπου αναχωρούν όλες οι διηπειρωτικές πτήσεις. Βόλεμα, τρόπος του λέγειν, στις 24Α & Β, επιβεβαίωση ότι πάμε στον σωστό προορισμό και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ push back (καιρός ήταν από το Γενάρη το περιμέναμε). Στο δρόμο συναντήσαμε αεροπλάνα του παρόντος και κουφάρια του παρελθόντος, οπότε στις 10:18 local, αφήσαμε απαλά τον 16 με το "μεγάλο γκρίζο φτερό με την κόκκινη άκρη" (Ινδιάνικη ονομασία) να ταλαντώνεται στον ελβετικό ουρανό. Μόλις έσβησε το σήμα για τις ζώνες άρχισε το μοίρασμα του snack και μετά από κανα μισάωρο ήρθε και η ώρα του φαγητού: κοτόπουλο με σπαγγέτι και λαχανικά, σαλάτα και κέϊκ βατόμουρο (πήγε καλά η σοδειά φέτος, δεν εξηγείται αλλιώς τόσο βατόμουρο στη Swiss) συνοδεία του 2ου μπουκαλιού κρασιού και καφέ. Το IFE εξαιρετικό, με περίπου 20 ταινίες και πάμπολλα τραγούδια, σειρες και παιχνίδια (είδα το Cop out, χαζή κωμωδία με τον Bruce "Mc Tirnan" Willys ). H ώρα πέρασε με επισκέψεις στην τουαλέτα, κουβεντούλα και φωτογραφίες, ώσπου φτάνοντας πάνω από τη Βοστώνη μοιράστηκε το pre landing snack: Σαντουϊτς γαλοπούλας, παγωτό και χυμός μήλο.
Σε γενικές γραμμές, το πλήρωμα ήταν άψογο και η πτήση αψεγάδιαστη, με μόνη εξαίρεση την μπροστινή μου, μια Κενυάτισσα μεσήλικα που δε γνώριζε γρι αγγλικά (συνεννοούνταν με χαρτάκια με έτοιμες φράσεις με το πλήρωμα) που σχεδόν σε ολόκληρο το ταξίδι είχε recline κι έτσι κιε γώ σ' ολόκληρο το ταξίδι είχα νευρικότητα στο δεξί γόνατο (μπορώ κι εγώ να γίνω ενοχλητικός αν θέλω). Με τα πολλά, πιάσαμε στον 04R του JFK 474 λεπτά από τότε που αφήσαμε το Ευρωπαϊκό έδαφος. Αφού καθαρίσαμε στα γρήγορα, βαλίτσες, ασφάλεια και τελωνείο καταευθηνθήκαμε προς την έξοδο όπου μας περίμενε το SUV ποει είχα κλείσει πριν το ταξίδι. Εδώ να κάνω μια παρένθεση. Από το JFK υπάρχουν πολλοί τρόποι να πάει κάποιος στο Manhattan. Ο πιο οικονομικός και αργός (άρα και της ταλαιπωρίας) είναι να πάρει το AirTrain που περνάει απο τα Terminals και καταλήγει στο μετρό της γραμμής Α, από όπου μετά από 45 λεπτά φτάνει στο άκρο του Manhattan για να ξαναγίνει αλλαγή τρένου και μετά περπάτημα ως το ξενοδοχείο ( Συγγνώμη αλλά ΜΑΖΟΧΑΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ). Άλλη επιλογή είναι το taxi που θέλει fixed τιμη $ 45 + Ταχ +Tip + Tolls. Όντας 4 άτομα με 4 βαλ.ιτσες και χειραποσκευές, θα χρειαζόμασταν 2 ταξί και πάνω από 120-130 δολλάρια στο σύνολο. Έτσι, είχα κλείσει μεταφορά με την εταιρεία Dial 7 (είχα δει σχετική αγγελία στο inflight magazine της Continental) με $68 (αμοιβή + tip + taxes +tolls ΟΛΑ μαζί) και για τους 4 μας, σε πολιτισμένο περιβάλλον (SUV με Α/C και το βασικότερο door to door).
Μετά από 50 λεπτά οδήγημα κι αφού περάσμαε έξω από το LGA ( στάμπαρα ωραία μέρη για spotting για την επόμενη φορά) φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, όπου μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Λόγω πληρότητας του ξενοδοχείου, μας είχαν free upgrade σε σουϊτα (deluxe room για το άλλο ζευγάρι) στον 17ο όροφο, απ' όπου η θεα ήταν άπλετη τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα. Περιττό να σας πω ότι οι κουρτίνες δεν κατέβηκαν ποτέ, παρά μόνο σε "ορισμένες" στιγμές (μη γίνω και πρώτη μουρη στο youtube)
Αφού λοιπόν ξεκουραστήκαμε, πληθήκαμε και χαλαρώσαμε, βγήκαμε για την πρώτη μας βόλτα. Το κοντινό S/M μας εφοδίασε με νερά, cokes και σοκολατοπατατακιαξηρικάρπια και μπύρες καθώς και φρέσκα φρούτα για τις επόμενες μέρες. Επειδή όμως χρειαζόμασταν κανονικό φαγητό, ξεκινήσαμε για το Burger Joint (έκανα αρκετή προεργασία πριν ξεκινήσουμε , βλέπετε) το οποίο είναι καλά κρυμμένο πίσω από μια κουρτίνα στο lobby του Marriot. Καθοδόν ήρθαμε σε πρώτη επαφή με την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική της πόλης, μια εικόνα που θα μας συνόδευε κάθε μέρα (πιάστηκε ο λαιμός μου να κοιτάω ψηλά). Χορτασμένοι από εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις γυρίσαμε ημιθανείς στα δωμάτιά μας, όπου αφού απολαύσαμε για λίγο τη νυχτερινή κίνηση στους δρόμους και τις γέφυρες, παραδοθήκαμε πανευτυχείς στην αγκαλιά του Μορφέα.
Το πρώτο μας πρωϊνό στη Νέα Υόρκη ήταν γεγονός. Έχοντας ξεκουραστεί κάπως, το προηγούμενο βράδυ βγήκαμε προς αναζήτηση JET-A1. Στην τιμή του δωματίου δεν περιλαμβάνονταν το πρωϊνό (κόστιζε extra 16$ + φόροι + tip) οπότε είχαμε προαποφασίσει να τρώμε έξω. Ξεκινήσαμε λοιπόν για το Ellen's Sturdust Diner στο κέντρο του Broadway. Το συγκεκριμένο diner αποτελεί ένα all-time classic φαγάδικο στη Νέα Υόρκη, υπάρχει σε όλους τους ταξιδιωτικούς οδηγούς και στα περιοδικά του χώρου. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η εντελώς 50s ατμόσφαιρα, το καλό φαγητό (ξεκω........με στο φαϊ και τον καφέ με το bowser για 70$ (tip & taxes included) αλλά κυρίως για το προσωπικό. Οι σερβιτόροι, κάθε λίγο παίρνουν το μικρόφωνο και δίνουν τον καλύτερό τους ευατό. Θα το ξαναεπισκεφτώ σίγουρα και την επόμενη φορά.

Με την κοιλιά γεμάτη, ξεκινήσαμε χαρούμενοι τη βόλτα μας. Είχαμε προαγοράσει τη New York City Pass (μας έκανε αρκετή οικονομία) και έχοντας αγοράσει το 7-days pass του Subway για 27& (η μονή διαδρομή κοστίζει 2,5$ !!!!) επί μια βδομάδα αλλωνίσαμε κυριολεκτικά την πόλη.
Στο πρόγραμμα είχαμε για πρώτη μέρα το Άγαλμα της Ελευθερίας . Μιας και η Τimes Square ήταν δίπλα πήραμε από κει το τρένο για το Battery Park απ' όπου φεύγουν τα καραβάκια για το Liberty & Ellis Island. Κατεβαίνοντας την Broadway κάναμε μια μικρή στάση στο εντυπωσιακό τριόροφο κατάστημα M & M , αντισταθήκαμε στον πειρασμό να πλημυρρίσουμε το μαγαζί με καραμελάκια και φύγαμε με ψώνια για τα παιδιά μας. Στην Times Square μας έπιασαν τον κ@@@@@ο κι έτσι καταλήξαμε στο Battery Park. Χάρη στη N.Y City Pass περάσαμε τις ουρες των εισητηρίων, αλλά οχι κι αυτές της ασφάλειας με αποτέλεσμα να χάσουμε το καραβάκι για 1 λεπτό και να περιμένουμε το επόμενο ( ευτυχώς τα δρομολόγια είναι κάθε 15 λεπτά , οπότε μικρό το κακό). Από το καράβι, έχει κάποιος μια κλασσική εικόνα του Manhatan(αν βοηθούσε κι ο καιρός....). Φτάνοντας στο Liberty Island καναμε μια μεγάλη βόλτα, δεν ανεβήκαμε στο άγαλμα μιας και χρειάζονταν προκράτηση των εισητηρίων, ψωνίσαμε τα απαραίτητα σουβενιρ και αφού χαλαρώσαμε αρκετά με φόντο το Manhattan, ξαναπήραμε το καράβι για το Ellis Island, που για χιλιάδες μεταναστών ήταν η μία και μοναδική τους επαφή με την Αμερική (αδιάψευστοι μάρτυρες οι εκατοντάδες βαλίτσες που άφησαν πίσω τους). Η επίσκεψη στο νησί είναι πιστέυω πιο ενδιαφέρουσα από αυτήν στο Άγαλμα, αλλά αφήνει μια πικρή γεύση με ανάμικτα συναισθήματα. Αφού ψυχοπλακωθήκαμε αρκετά, σβήσαμε τη στεναχώρια μας με μερικά hot dogs και 2-3 λίτρα coca-cola και ξαναπήραμε το παπόρο για τη στεριά. Ανηφορίζοντας για την περιχή πίσω από το Δημαρχείο με προορισμό το NYPD Museum & Store (απ' όπου αγοράστηκαν στολες και ρούχα γαι τους λεβέντες μας) πέσαμε πάνω σ΄ενα μακαβριο απομεινάρι του WTC . Πρόκειτα για τη σφαίρα που βρισκόταν στο αίθριο μεταξύ των πύργων και ξαναστήθηκε για να θυμίζει μια μαύρη στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας. Αποτίσαμε λοιπόν έναν φόρο τιμής στο Ground Zero και καταλήξαμε για φαγητό στο Ulysses' Folk House, ένα πολύ όμορφο bar-restaurant πίσω από το Δημαρχείο. Αφού συναντήσαμε έναν επαγγελματία του είδους Zigolo οδεύσαμε προς το ξενοδοχείο μας για ολιγόωρη ανάπαυση μιας και το βράδυ είχαν σειρά το Rockefeller Center και ακολούθως βραδυνή διασκέδαση.
Μετά από μια ολιγόωρη ανάπαυση , ξεκινήσαμε για το Rockefeller Center με σκοπό να απολαύσουμε τη νυχτερινή Νέα Υόρκη από το παρατηρητήριο του 70ου ορόφου ή αλλιώς "Top of the Rock". Οι επισκέπτες σε σχέση με το διάσημο Empire είναι σαφώς λιγότεροι οπότε η επίσκεψη είναι απολαυστικότερη και η λήψη φωτογραφιών ευκολότερη. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι , αν ειναι να δει κάποιος τη Ν.Υ από ψηλά ΜΟΝΟ για μια φορά, να προτιμήσει το Rock για τους παραπάνω λόγους. Η ταλαιπωρία του Empire είναι απίστευτη και το αποτέλεσμα σχεδόν το ίδιο.
Έπειτα από περίπου μια ώρα στα ψηλά, ξαναβρεθήκαμε στα χαμηλά και κλείσαμε τη βραδυά με ολόφρεσκα cupcakes από το γειτονικό Magnolia Bakery, που ναι μεν έγινε διάσημο από το Sex and the City, αλλά πιστέψτε με αξίζει 100% τη φήμη του. Δώδεκα τα μεσάνυχτα το μαγαζί ήταν γεμάτο και τα cupcakes φρεσκοψημένα (ακόμα καίγανε, οπότε φαγώθηκαν στο ξενοδοχείο προ του ύπνου-δεν έπλυνα τα δόντια ακείνο το βράδυ για να κοιμηθώ με την επίγευση της σοκολάτας στον ουρανίσκο μου !!! ).
Η 3η μέρα στη Ν.Υ. ξημέρωσε και τοπρώτο γεύμα της ημέρας το απολαύσαμε στο Le pain Quotidien απέναντι απο το Rockefeller. Τη συγκεκριμένη αλυσίδα φούρνων τη γνώρισα στο Βέλγιο, όπου για 3 μήνες έγινε το καθημερινό μου στέκι για καφέ, πρωϊνό και καταπληκτικά αρτοσκευάσματα. Με τισ λιποαποθήκες μας γεμάτες ήμασταν έτοιμοι και για πολιτιστική τροφή οπότε κινήσαμε yavas yavas για το MET (Metropolitan Museum of Art). Στο μετρό μια διαφήμηση μας γέμισε απορίες. Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει αυτόν τον ιερό σκοπό, ας κάνει ένα τηλέφωνο (είναι toll free άλλωστε). Το ΜΕΤ φιλοξενεί συλλογές απ'όλα τα μήκη και πλάτη της γης (Αρχαία Ελλάδα, Ρώμη, Αίγυπτο, Μεσοποταμία κλπ). Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρήσαμε "προικισμένα" ξόανα από την Πολυνησία, ένα βραδυνό συνολάκι από την ίδια περιοχή , και τον Μπαμπούλα των παιδικών μας εφιαλτών. Το ΜΕΤ βρίσκεται από τη μια πλευρά του Central Park το οποίο διασχίσαμε για να επισκεφτούμε το Museum of Natural History το οποίο έγινε γνωστό από την την κωμωδία "Μια νύχτα στο Μουσείο". Για καλή μας τύχη ήταν μέρα κι ο Τ.Rex δε ζωντάνεψε για να μας κυνηγήσει. Η ώρα πέρασε ευχάριστα και τα καύσιμα του πρωϊνού άρχισαν να τελειώνουν. Καίγοντας "ατμούς" πήγαμε για φαγητό στον Grand Central Station προκειμένου να δοκιμάσουμε οστρακοειδή στο Oyster Bar, το οποίο για κακή μας τύχη ήταν κλειστό, οπότε καταλήξαμε για μεξικάνικο στο restaurant plaza του σταθμού, ακολουθόντας έναν πολύ .... ιδιαίτερο επιβάτη. Χορτάτοι και λίιιιιιγο ξεκούραστοι, είπαμε να χωνέψουμε διασχίζοντας την Brooklyn Bridge για να δούμε και το νυχτερινό skyline του Manhattan. Κατάκοποι πήραμε το μετρό από το Brooklyn και επιτέλους καταλήξαμε στα κρεβατάκια μας.
Την επόμενη ημέρ, μετά από ένα γενναίο πρωϊνό στο κοντινό Starbucks όπου χάρη στο δωρεάν wi-Fi επικοινωνήσαμε με την πατρίδα και σερφάραμε στον κόσμο, λίσαμε κυριολεκτικά στο Intrepid. Το παροπλισμένο αεροπλανοφόρο είναι ένας μικρός παράδεισος χάρη στη συλλογή αεροσκαφών, τα απίθανα εκθέματα στο hangar , το κόσμημα των αιθέρων το Concord και τους διάφορους εξομοιωτές. Περιττό να σας πω ότι μπήκαμε από τους πρώτους στις 10το πρωϊ και φύγαμε με το κλείσιμο στις 5 το απόγευμα. Τα βήματά μας (και το μετρό) μας οδήγησαν σιγά σιγά στην China Town όπου απολαύσαμε ένα λουκούλιο γεύμα για μόλις 80$ (tip & tax included) στο εν λόγω εστιατόριο. Δικαιωθήκαμε ακολουθόντας το ταξιδιωτικό αξίωμα "τρως καλά όπου τρων οι ντόπιοι" μιας και ήμασταν οι μόνοι Καυκάσιοι στο κατάστημα. Μιας και δεν είχαμε σταματημό, το κόψαμε ποδαράτο για το Empire State Building όπου φάγαμε καμιά ώρα για έλεγχο, ασανσέρ, ξανά έλεγχο, σκάλες, κοσμούρα, σπρώξιμο multilingual μπινελίκια για να ξαναδούμε την πόλη απο ψηλά.
Η τελευταία μας μέρα στη Ν.Υ. ξημέρωσε, τα Starbucks μα ς φιλοξένησαν για κανα δίωρο και χωριστήκαμε μέχρι το απόγευμα που θα ξαναβρισκόμασταν στο ξενοδοχείο για να πάρουμε το συμφωνημένο van από το Dial7 για το αεροδρόμιο. Το άλλο ζεύγος πήγε να λεηλατήσει τα καταστήματα, ενώ εγώ κι η Λένα κάναμε μια όμορφη βόλτα στο Central Park. Αποτίσαμε έναν μικρό φόρο τιμής στο John Lennon στο Strawberry Fields, ήπιαμε τον καφέ μας κοιτάζοντας το Bethesda Fountain και κλείσαμε την επίσκεψη μας με μια βαρκάδα (το τι κουπί τράβηξα ,δε λέγεται).

7.9.2010 LX16 JFK-ZRH, A330-343X HB-JHD "St. Gallen" SEATS 14A & 14B
LX1850 ZRH-SKG, A321-111 HB-IOC "St. Moritz" SEATS 2A & 2C

Με βαριά καρδιά αλλά γεμάτο εικόνες κι εμπειρίες μυαλό (και φωτογραφίες οι κάρτες μνήμης) φτάσαμε στο JFK. To lounge της Swiss μας χάρισε 1 ώρα ξεκούραση, φαγητό με θέα στην πίστα κι ένα αναζωογοννητικό μπάνιο, οπότε με βαριά βήματα κατευθυνθήκαμε προς την πύλη επιβίβασης. Ο Άγιος Γαληνός (μεγάλη η χάρη του) ετοιμαζόταν για τη νυχτερινή του βόλτα πάνω από τον Ατλαντικό, οπότε ήρθε η ώρα ν' απολαύσουμε τη θέση μας. Η 2μετρη πολυθρόνα-κρεβάτι έλαβε τη θέση της μετά την απογείωση, ο Πρίγκηπας της Περσίας ξεκίνησε στο IFE ώσπου έφτασε η ώρα του δείπνου. Ένα single malt μου άνοιξε την όρεξη για το γεύμα που ακολούθησε (Fillet of beff with cress butter, potato and basil gratin, sauteed mushrooms. Seasonal salad. Cheese selection and Hazelnut mousse έγραφε το menu) ενώ η σύζυγος προτίμησε το πιάτο ζυμαρικών (Butternut squash ravioli, goat's cheese cream sauce, sauteed spinach), τα οποία ξεπλύθηκαν με πολλά ποτήρια Clarendelle, ένα υπέροχο Bordeaux του 2005 (82% Merlot-13% Cabernet Sauvignon-5% Cabernet Franc). To κρασί και η συσσωρευμένη κούραση των προηγούμενων ημερών, μας οδήγησαν σιγά σιγά στην αγκαλιά του Μορφέα για τις επόμενς 5 (από τις 6:51 συνολικά) ώρες πτήσης. Θα μπορούσα να κοιμηθώ κι άλλο αλλα΄ο ευγενέστατος Maitre de Cabine είχε άλλα σχέδια κι έτσι ο αχνιστός καφές και το νόστιμο πρωϊνό μας επανέφεραν ξανά στον κόσμο των αισθήσεων. Η προσγείωση στη Ζυρίχη έγινε μέσα σε δυνατή βροχή, γεγονός που δε με απέτρεψε από το spotting στο observation desk αλλά και μεσα από το terminal. Όσο εγώ μούλιαζα φωτογραφίζοντας αεροπλάνα, οι υπόλοιποι απολάμβαναν τη θαλπωρή του lounge. Αφού χόρτασα βροχή, αεροπλάνα και καμμένο JET-A1 τους συνάντησα προκειμένου να στεγνώσω, να κάνω ένα μπάνιο και να περάσουμε τις υπόλοιπες 6 ώρες με χαλαρή κουβεντούλα, ξεφόρτωμα φωτογραφιών στα laptops, ατελείωτο σερφάρισμα στο internet και αρκετό "σπίρτο" για να ζεσταθώ. Η πτήση επιστροφής ήταν ανέφελη, το φαγητό νοστιμότατο (μοσχαράκι με λαχανικά, σαλάτα και πουτίγκα). Το φρενάρισμα στον 16 του ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ με προσγείωσε στην πραγματικότητα. Ένα ταξίδι όνειρο χρόνων είχε φτάσει στο τέλος του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αλλά μιας και κώλο δεν έβαζα κάτω σε 2 μέρες ξανάφυγα για Μιλάνο με τα φιλαράκια της ΑΠΟΓΕΙΩΣΗΣ για το clipper day του 2011
Για τη Swiss τι να πω, εταιρεία υπόδειγμα κατ' εμέ. Η C-Class άξιζε τα λεφτά της κι εφόσον έχω τη δυνατότητα θα την ξαναχρησιμοποιήσω. Άλλωστε, όπως λέει κι ένα ρητό των υπολογιστών "Once Mac, you never go Back"...
Οι λογαριασμοί μου με την "Πόλη που Δε Λέει να Κοιμηθεί" δεν έκλεισαν εδώ. Ήδη υποσχέθηκα στη σύζυγο μια νέα επίσκεψή μας το 2012 (να 'μαστε γεροί) για να γιορτάσουμε τα 10 χρόνια γάμου μας με θέα τα φώτατου Manhattan. Αλλά αυτό θα είναι άλλο ταξίδι.

Στο Σρουμφοχωριό ...για μια Σφραγίδα !!!

2010-01-16T02:56:00.001-08:00

Ο τίτλος ακούγεται περίεργος και σουρεαλιστικός, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινός. Όταν τον Νοέμβριο που μας πέρασε, ολοκλήρωσα τη μετεκπαίδευσή μου στις Βρυξέλλες, χρειάστηκε να επικυρώσω κάποια έγγραφα στο Βελγικό Υπ. Υγείας και μετά να βάλω και τη σφραγίδα της Χάγης. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να συγχρωνιστώ με το Βελγικό δημοσιουπαλλιλικό κατεστημένο, μιας και το Υπ. Υγείας επικύρωνε έγγραφα μόνο Δευτέρα και Τετάρτη πρωϊ κι εγώ για κακή μου τύχη έφευγα από Βέλγιο Τετάρτη πρωϊ. Εχοντας ολοκληρώσει όλη τη χαρτούρα Τρίτη πρωΊ, πήγα χαρούμενος στο Υπουργείο (χωρίς να γνωρίζω το παραπάνω ωράριο) και δέχτηκα μια ωραιότατη ψυχρολουσία, που συνοψίζονταν σε 4 λέξεις " ΛΥΠΑΜΑΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΕΡΘΕΤΕ" . Επιχειρήματα του τύπου "μα είστε σοβαροί, θα ξαναέρθω από Ελλάδα για μια σφραγίδα" έπεφταν στο κενό κι έτσι με σκυμμένο το κεφάλι πήρα το δρόμο του γυρισμού.

Ένα νέο επαγγελματικό ξεκίνημα έκανε επιβεβλημμένη την επικύρωση αυτών των εγγράφων, οπότε η μετάβασή μου στο Βέλγιο ήταν μονόδρομος. Αρχικά σκέφτηκα να ξοδέψω μίλια από τη Μ & Μ αλλά για αυθημερών μετάβαση χρειαζόταν 38.000 + 209€ για φόρους. H Swiss (που βόλευε χρονολογικά) για αυθημερών r/t ζητούσε 900€ σε Economy, οπότε μετά από ψάξιμο κατέλληξα στο εξής δρομολόγιο : SKG-ATH-BRU με ΟΑ και επιστροφή με Α3, με το σκέλος BRU-ATH να εκτελείται από την Brussels Airlines. O ναύλος της Α3 ήταν σφώς ακριβότερος από την ΟΑ αλλά είχε ενα καλό, η διαφορά economy-business class ήταν μόνο 70 € οπότε αποφασίστηκε η επιστροφή να γίνει ...στο μπροστινό μέρος της καμπίνας. Το συνολικό κόστος ήταν 417,30€

Μετά από αυτόν τον μεγάλο αλλά εισαγωγικά χρήσιμο πρόλογο, ας περάσουμε στην ταξιδιωτική μας εμπειρία.

13/1/2009 SKG-ATH OA921 DHC 8-Q404 SX-OBA Seat 1A, T/O Rwy 34, Landing Rwy 03R, Duration 41 min

ATH-BRU OA145 A319-112 SX-OAF Seat 9A, T/O Rwy 03R, Landing Rwy 25L, Duration 186 min

BRU-ATH SN3249 B737-405 OO-VEJ Seat 2A, T/O Rwy 20, Landing Rwy 03L, Duration 173 min

ATH-SKG A3130 A320-232 SX-DVM, Seat 1A, T/O Rwy 03R, Landing Rwy 34, Duration 31 min

Έχοντας κάνει τον γαλατά πολλές φορές τους τελευταίους μήνες, μια ακόμα red-eye flight δε με τρόμαζε καθόλου. Μετά από ένα καλό σπιτικό πρωϊνό στις 4 το πρωί, ξεκίνησα για το hyper hub των Βαλκανίων, το εξωτικό ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, άφησα το αυτοκίνητο στο μοναδικής αισθητικής P7 Parking μακράς διαρκείας, που χρεώνει ΜΟΝΟ 24€ τη μέρα (ενώ το αντίστοιχο στο ΕΛ. ΝΕΝ 50€ τη ΒΔΟΜΑΔΑ !!!) και κατευθήνθηκα προς τον έλεγχο ασφαλείας (το web check in βοηθάει πάντα στο να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος στις ουρές, αν και τη συγκεκριμένη ώρα το αεροδρόμιο ήταν σχεδόν άδειο).

Βόλεμα στην 1Α, γρήγορη απογείωση από τον 34 και σερβίρισμα του πρωϊνου snack συνοδεία καφέ και MIGαζίνου. Πτήση πάνω από την Αθηνα που κοιμόταν ακόμα και μαλακή προσγείωση στον 03R. Η ΟΑ145 αναχωρούσε από την Β13 όπου και βρέθηκα μετά από λίγο. Η ανακοίνωση ότι η πτήση θα καθυστερούσε λόγω καιρικών συνθηκών στις Βρυξέλλες, μου προκάλεσε μια αγωνία μήπως και δεν προλάβω, μιας και οι ώρες κοινού για το Υπ. Υγείας ήταν 10-12 ΑΥΣΤΗΡΑ. Μη μπορώντας να κάνω τίποτα περί αυτού πέρασα την ώρα μου χαζεύοντας την πρωϊνή κίνηση της πίστας.
Κάποια στιγμή η επιβίβαση ξεκίνησε κι έτσι βολεύτηκα στην 9Α, που ως έξοδος κινδύνου πρόσφερε άνετο ταξίδι. Οι μόλις 53 επιβάτες και η πρωϊνή ώρα, δημιουργούσαν μια ήσυχη ατμόσφαιρα μέσα στο αεροσκάφος. Με τον γείτονα να γεμίζει την κοιλιά του, ξεκίνησε η τροχοδρόμηση για τον 03R, απ' τον οποίο χανουμάκια ξεκινούσαν για το χαρέμι του Σουλτάνου, ενώ άλλα αεροπλάνα ξεκουράζονταν προσωρινά ή μόνιμα. Μόλις δόθηκε το ΟΚ από τον καπετάνιο, ξεκίνησε το service. Το πρωϊνό νόστιμο και σε σχετικά ικανοποιητική ποσότητα. Η υπόλοιπη πτήση πέρασε ήρεμα με πολύ διάβασμα και μουσική από το mp3 μου, μιας και η έλλειψη IFE κάνει αισθητή την παρουσία της και πιστεύω πως είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό. Οι χιονισμένες Άλπεις έλαμπαν κάτω από τον πρωϊνό ήλιο. Το χιονοσκέπαστο τοπίο συνεχίστηκε μέχρι τις Βρυξέλλες, όπου γνώριμες κι αγαπημένες εικόνες προκάλεσαν σκιρτήματα στην καρδιά μου (πρόκειται για το ΧΩΡΑΦΙ, το spotting place στον 25L, στο Stennokerzeel). Στην πίστα, αεροπλάνα τουρτούριζαν κάτω από το χιόνι, ενώ άλλα, συνηθισμένα από τον καιρό δεν έδιναν σημασία (Στο βάθος το αγαπημένο P3, στον 6ο όροφο του οποίου έγραψα αμέτρητες ώρες spotting).
Όσο εμείς τροχοδρομούσαμε για την πύλη, κάποιος έπερνε το πρωϊνό του μπάνιο, ενώ μια Μαχαρανί κοιτούσε έκπληκτη το χιόνι που έπεφτε συνέχεια.

Μετά από πολύ τρέξιμο και με την ψυχή στο στόμα (καθώς και τα τρένα είχαν καθυστέρηση) κατάφερα να πάρω τις γαμ......ς σφραγίδες κι έτσι ξαναπήρα το τρένο για το αεροδρόμιο. Καθώς ο καιρός απέτρεπε κάθε προσπάθεια για planespotting, πήγα κατευθείαν στο ζεστό και άνετο lounge της Brussels Airlines, όπου χαλάρωσα από την ένταση της μέρας πίνωντας μπύρες και χαζεύοντας την πίστα.
Το αεροπλάνο έδειχνε καθαρά τα 21 του χρόνια, η θέση στενή αλλά το 3μετρο seat pitch με αποζημείωσε στο έπακρο. Ο στρουμπουλός, κοκκινοπρόσωπος καπετάνιος, αφού πήρε το log book μου για συμπλήρωση και υπογραφή, οδήγησε το γερικο αεροπλάνο στην αρχή του 20 και μ' ένα γρήγορο rotation έβαλε πλώρη για Αθήνα. Το service ξεκίνησε με ενα pre-glight drink και το δείπνο ήταν νοστιμότατο και ολοκληρώθηκε με ένα ποτήρι cognac και καφέ συνοδεία βελγικών πραλινών. Το κρασί και το cognac με βοήθησαν να κοιμηθώ για το υπόλοιπο της πτήσης μέχρι την Αθήνα. Η 1,5 ώρα που είχα layover πέρασε ευχάριστα στο loung της AEGEAN ώσπου ήρθε η ώρα της επιβίβασης για το τελευταίο μέρος της πτήσης προς τη Θεσσαλονίκη.

Μια έντονη και κουραστική μέρα είχε φτάσει στο τέλος της αλλά με όμορφες αναμνήσεις και μια καινούρια εταιρεία στο ενεργητικό μου. Η αεροπορική μου χρονιά ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς.

BENELUX και περίχωρα για 3 μήνες

2009-12-21T01:10:00.000-08:00

Επαγγελματικοί λόγοι με κράτησαν για ένα τρίμηνο στην πρωτεύουσα της Ευρώπης, τις ...μαγευτικές Βρυξέλλες . Το μόνο καλό με την πόλη εκτός από τις μπύρες είναι το planespotting που προσφέρει καθώς και η εγγύτητά της με άλλες μεγαλουπόλεις της κεντροδυτικής Ευρώπης, που βρίσκονται σε χρονική απόσταση 2 ωρών γύρω της (Παρίσι, Αμστερνταμ, Λονδίνο, Κολωνία). Όπως καταλαβαίνετε, έκανα εκτενή χρήση ΟΛΩΝ αυτών των προνομίων και κυρίως του planespotting (όπως πολλοί εδω μέσα γνωρίζουν)

Όλες οι πτήσεις έγιναν με την Swiss κάνοντας χρήση του Europe bussines upgrade πάντα λίγες μέρες πριν από την κάθε πτήση.

Μετά από αυτη τη μικρή εισαγωγή, ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας.

28/8/2009 SKG-ZRH LX1851 Seat 1F, A321-111 HB-IOC "St. Chrichona"

Για άλλη μια φορά, έκανα τον γαλατά. Φορτωμένος με 37 κιλά στη βαλίτσα και καμια 10αρια στις χειραποσκευές, έφτασα στο υπερ-hub ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μεσα στα άγρια χαράματα. Με παρηγορούσε η σκέψη ότι σε λίγη ώρα θα απολάμβανα το ζεστό πρωϊνό των Ελβετών. Είχα αποφασίσει να περάσω 2 μέρες έντονου spotting στο Amsterntam και υπολόγιζα να δω και λίγο τη Ζυρίχη μιας και είχα αφήσει επίτηδες ενα 5ωρο layover στην Ελβετία. Πόσο εξω όμως επρόκειτο να πέσω
Στις 5:00 ακριβώς ξεκολλήσαμε απο τον 34 με κατεύθυνση την ελβετική πρωτεύουσα. Αποχαιρέτησα την κοιμισμενη Θεσσαλονίκη ενώ στη μύτη μου έφταναν μυρωδιές από το φούρνο του Airbus. Όντως, περίπου μιση ώρα μετά την απογείωση σερβιρίστηκε το νοστιμότατο πρωϊνο που ολοκληρώθηκε με έναν υπέροχο καφέ και τις πατροπαράδοτες σοκολάτες. Το πλήρωμα ήταν ευγενέστατο και ακρως επαγγελματικό. Στις 6:13 ακουμπούσαμε μαλακά στον 34 του Kloten και μετά την αποβίβαση βρέθηκα στο τρομερό δίλημα: να πάω μια βόλτα στη Ζυρίχη ή να κάτσω για planespotting στο υπέροχο observation deck του αεροδρομίου. Φυσικά υπερίσχυσε η λογική κι έτσι στις 8:00 ήμουν ο πρώτος πελάτης του o.d. Ελεγχος της χειραποσκευής και μετα από 5 λεπτά με το λεωφορείο βρισκόμουν στην ταράτσα του Terminal E, όπου βρίσκεται και το observation deck. Eπί 3 ώρες γέμιζα ασταμάτητα τον αισθητήρα της Canon. Έχοντας κάνει web check-in επέστρεψα στο lounge της Swiss για ενα ελαφρύ γεύμα και τελικά επιβιβάστηκα στο 320 για την γρηγορη πτήση προς το AMS

28/8/2009 ΖRX-AMS LX728 Seat 2A, A320-214 HB-IJU

Στις 12:54 ο καπεταν-Hainigstofer ξεκόλλησε από τον 28 περνώντας μέσα από τα σύννεφα οδεύοντας προς το Ναο του planespotting το Schiphol. To γεύμα ήταν ένα κρύο πιάτο κρεατος με πατατοσαλάτα (νοστιμότατα αμφότερα) και απολαυστικός καφές. Στην πορεία περάσαμε πάνω από τις Βρυξέλλες κι έριξα μια ματιά απο ψηλα στο Jubelpark δίπλα στο οποίο επρόκειτο να μείνω τους επόμενους 3 μήνες. Η προσέγγιση στον 27 του Schiphol μας έφερε πάνω από το κέντρο του δράματος της μοιραίας πτήσης 1862 της El Al.
Για τις 2 μέρες της διαμονής μου στο Αμστερνταμ είχα διαλέξει το ξενοδοχείο Citizen M, το οποιο βρίσκεται σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια απο το terminal. To δωμάτιο ήταν εντυπωσιακά minimal και φουτουριστικό. Με 79€ τη βραδυά απόλαυσα ένα 2χ2 m κρεβάτι, δωρεάν internet και δωρεαν ταινίες στην τηλεοραση συν το γεγονός ότι ήταν σε απόσταση αναπνοής από το viewing terrace του Schiphol όπου πέρασα ατελείωτες ώρες (με μικρά διαλείμματα για μαμ, κακά και νάνι). Για να μην είμαι άδικος έκανα και μια μικρή βόλτα στο Αμστερνταμ, έτσι για να πω ότι το είδα κι αυτό. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του δωματίου ήταν ότι ο έλεγχος των πάντων (πλην του νερού) γινόταν από ένα τηλεχειρηστήριο που μου επέτρεψε να μετατρέψω το δωμάτιο σε διαστημόπλοιο μπλε, σιελ, κόκκινο και πράσινο. Η χρήση της τουαλέτας με αυτόν τον τρόπο με μετέφερε νοητά στο Enterprise περιμένοντας τον Scott να με διακτινήσει. Δυστυχώς οι δύο μέρες πέρασαν γρήγορα και έφτασε η σειρά του Thalys να μεμεταφέρει στο Βρυξελλοχώρι. Χάρισα στον εαυτό μου μια τελευταία νότα πολυτέλειας, ταξιδεύοντας στην Α' θέση (με 51€ έναντι 31 της Β' !!!) οπότε απόλαυσα ένα νοστιμο κοτόπουλο με πορτοκάλι.
Οπως ανέφερα και στην αρχή της ιστορίας, η εγγύτητα των Βρυξελλών με άλλες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις μου επέτρεψε να πραγματοποιήσω μερικές αποδράσεις τα Σ/Κ ως διάλειμμα από τη δουλειά. Η πρώτη από αυτές ήταν ένα καθαρά spotterικό weekend στο Λονδίνο στις αρχές του Σεπτέμβρη. Η μετάβαση στη Βρετανική πρωτεύουσα έγινε με τοEurostar me κόστος 104€ μιας και στην επιστροφή ταξίδεψα στην bussines class για δοκιμή (το economy r/t κόστιζε 80€ !).
Περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά από την αναχώρηση φτάναμε στον τερματικό σταθμό Saint Pancras International του Λονδίνου, απ' όπου πήρα την Picadilly Line του metro, η οποία φτάνει μέχρι το Τ4 του Heathrow σε 50 περίπου λεπτά. Όσο πλησίαζα στον προορισμό μου, ο ουρανός γινόταν όλο και πιο ευχάριστος. Κατέβηκα στον κλασσικό για τους απανταχού spotters Hatton Cross station αφενός για ν' ανάψω κι εγώ το κεράκι μου στην εκκλησία, αφετέρου για να πάω στο ξενοδοχείο μου το Jurry's Inn. To εν λόγω ξενοδοχείο βρίσκεται σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια από τον Hatton Cross, συνδέεται με shuttle bus με το αεροδρόμιο και είναι φτηνό. Το δωμάτιο μου κόστισε 65€ με το πρωϊνό και τη θέα τζάμπα Φτάνοντας ζήτησα δωμάτιο σε ψηλό όροφο και με θέα στο αεροδρόμιο. Ο συμπαθέστατος Ινδός receptionist μου έδωσε το 752 το οποίο ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΟ και έβλεπε αυτό (πρόκειται για το δεξί μισό της θέας του δωματίου, το αριστερό μισό είναι ΑΥΤΟ-δανείζομαι τη φωτό του Βασίλη μιας και δεν τράβηξα καποια δικιά μου). Όπως καταλαβαίνετε, το βράδυ κοιμήθηκα με ανοιχτό παράθυρο ....
Αφού βολεύτηκα και αγόρασα προμήθειες για το Σ/Κ (2 σαντουιτς, 1 μπουκάλι νερό και εναν χυμό) άρχισα το...safari. Επί δυο μέρες φωτογράφιζα ασταμάτητα ό,τι πετούσε. Ένα μικρό δείγμα μπορείτε να δείτε εδώ. Οι υπόλοιπες 900+ φωτογραφίες είναι στον υπολογιστή μου. Από το προσκύνημα δε μπορούσε να λείψει φυσικά η Myrtle Avenue όπου τις ήρεμες οικογενειακές στιγμές διέκοπταν κακοηθέστατα Jumbo κι ένας παγωτατζής σαματατζής. Ηταν η πρώτη μου επίσκεψη στο Λονδίνο και φυσικά καθόλου δε μετάνοιωσα που δεν είδα ούτε πλακάκι από τα πεζοδρόμια του Λονδίνου. Μαζί με το Schiphol το Heathrow είναι το απόλυτο αεροδρόμιο για planespotting στην Ευρώπη. Δυστυχώς όλα τα καλά τελειώνουν κι αφού έφυγα με μισή καρδια πήρα το τρένο της επιστροφής με μια υπόσχεση για ετήσιο προσκύνημα στο Ναό (κάτι σαν τάμα στην Τηνο φανταστείτε...). Το τελευταίο φως της μέρας με βρήκε λίγο πριν μπούμε στο τούνελ όπου και απόλαυσα το υποθαλάσσιο δείπνο μου με το μυαλό μου γεμάτο ήχους, μυρωδιές και εικόνες.

Επόμενο ταξίδι ήταν ένα weekend στο γειτονικό Παρίσι. Μιας και ήταν η 4η φορά που επισκεπτόμουν τη Γαλλική πρωτεύουσα αφιέρωσα όλο μου τον χρόνο σε ήρεμες βόλτες, καφέδες και καλό φαγητό.

Στις 30/10 χρειάστηκε να επιστρέψω για 3 μέρες στην Ελλάδα οπότε η πιστή μου Swiss ανέλαβε τη μεταφορά μου

30/10/2009 BRU-ZRH LX783 Seat 2F A319-112 HB-IPU "Schrattenflue"

H Swiss χρησιμοποιεί το ανακαινισμένο πλέον lounge της Βrussels Airlines, που δεν εχει καμια σχέση με το αίσχος το Diamond Lounge που χρησιμοποιούσε μέχρι την αρχή της χρονιάς. Το προσφερόμενο φαγητό ήταν καλό και η θέα στο apron άπλετη. Το 319 με περίμενε υπομονετικά στη φυσούνα του κι αφού βολεύτηκα στη θέση μου άρχισα να θαυμάζω τα αξιοθέατα. Η απογείωση από τον 25L μας έφερε πάνω από το Cargo Apron του Zaventem. To "γευμα" ήταν ένα ταπεινό αλλά νοστιμο σαντουιτς η κατανάλωση του οποίου μου επέτρεψε να απολαύσω τη συννεφιά και την προσέγγιση στη Ζυρίχη. Μια δίωρη στάση στο lounge μου επέτρεψε να φρεσκαριστώ στο ντουζ και ν' αναπληρώσω θερμίδες. Η κλασσική LX1851 ZRH-SKG εκτελέστηκε με το Α321-111 ΗΒ-IOF. Δυστυχώς, η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής αποφάσισε να κοιμηθεί κι έτσι δεν έχω αποδείξεις από το μοσχάρι με σπαράγγια και μανιτάρια που κατέληξε στο cargo bay μου με τη βοήθεια αρκετών ποτηριών ελβετικού pinot noir.

H επιστροφή στις Βρυξέλλες έγινε με το HB-IOF ξανά από Θεσσαλονίκη και το RJ100 HB-IXP "Corno Gris" από Ζυρίχη. Φωτογραφίες δεν παραθέτω μιας και τα γεύματα δεν είχαν διαφορά απ' αυτά των προηγούμενων πτήσεων.

Το τελευταίο Σ/Κ της παραμονής μου στη Βελγική πρωτεύουσα και καθως είχα μετακόμιση, ήρθε η σύζυγος από Θεσσαλονίκηγ να βοηθήσει και να περάσουμε λίγες μερες ταξιδεύοντας στις γύρω χώρες. Αποφασίσαμε να κανουμε μια ημερήσια εκδρομή στη γειτονική Γερμανία, να μείνουμε άλλες 3 μέρες στις Βρυξέλλες μιας και είχα κάποιες γραφειοκρατικές εκκρεμότητες και να καταλήξουμε για 2 μέρες στο Αμστερνταμ πριν πάρουμε την πτήση του γυρισμού.
Σάββατο πρωί λοιπόν, παραλάβαμε το Ibiza από την Sixt (Ευκαιρία να πιστώσω άλλα 500 μίλια στην Μ&Μ) και εφοδιασμένοι με καφάδες, κρουασαν και νερό ξεκινήσαμε για τον πρώτο σταθμό μας, το Aachen ή Αιχ-la-Chapelle. Η πόλη είναι γνωστή ως η πρώτη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου και έχει την τιμή να φιλοξενεί τα λείψανα του Φράγγου Αυτοκράτορα που βρίσκονται φυλαγμένα σε μια ολόχρυση λάρνακα στον Καθεδρικό ναό. Πριιν όμως επισκεφτούμε αυτό το καταπληκτικό μνημείο (ο ναός έχει μοναδικά ψηφιδωτά και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, περιλαμβάνεται στα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO) κάναμε μια μεγάαααλη στάση στη Χριστουγεννιάτικη αγορά που ήταν στημένη μπροστά από το δημαρχείο της πόλης. Εκεί η αξιολάτρευτη Κυρία του σπιτιού μου ξόδεψε ένα σεβαστό ποσό σε στολίδια που κοσμούν αυτή τη στιγμή το χριστουγεννιάτικο δένδρο μας, αλλά και απόλαυσε μεθ' εμού τοπικές σπεσιαλιτέ. Αφού αποτίσαμε φόρο τιμής στον χρυσοθαμέο αυτοκράτορα κάναμε μια τελευταία βόλτα στα μαγαζιά γύρω από το ναό, οι βιτρίνες των οποίων ήταν σκέτη πρόκληση.
Εβδομήντα και κάτι χιλιόμετρα μακρύτερα από το Aachen βρίσκεται η Κολωνία με τον Καθεδρικό Ναό της να είναι το σύμβολό της. Έτσι, μετά από μια απαραίτητη διακοπή για διαφημήσεις παρκάραμε σε ένα από τα πάμπολλα parkings γύρω από την εκκλησία και η βόλτα μας ξεκίνησε. Ο ναός της Κολωνίας είναι ένα μοναδικό δείγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Ο φωτισμός του από τα κεριά πρόσφερε μοναδικές εικόνες και μια αίσθηση έντονης μυσταγωγίας, πρά τις εκατοντάδες των τουριστών που περιφέρονταν μέσα.
Ακριβώς έξω από την εκκλησία ήταν στημένη η χριστουγεννιάτικη αγορά της πόλης, η οποία εμπλούτισε ακόμα περισσότερο τη συλλογή της Eλένης με στολίδια αλλά μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε από μια ζεστή σοκολάτα, πρωτού συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Ακριβώς δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται ο σιδηροδρομικός σταθμός καθώς και δεκάδες ξενοδοχεία για όλα τα βαλάντια. Η βόλτα μας κατά μήκος του Ρήνου μας έφερε σε ακόμα μια χριστουγεννιάτικη αγορά, πλωτή αυτή τη φορά, αλλά η φωνή της λογικής υπερίσχυσε κι έτσι προτιμήσαμε να ανταλλάξουμε λίγα ακόμα στολίδια με 2 μπύρες. Μια ευχάριστη νότα στην όλη γιορτινή ατμόσφαιρα που επικρατούσε ήταν το μεσαιωνικό χωριό που είχε στηθεί στην όχθη του ποταμού, όπου ανάμεσα στα δεκάδες καταστήματα με ρούχα, κοσμήματα και φαγητά των Σκοτεινών χρόνων της Ευρώπης, ξεχώριζε η μουσική σκηνή με το κουαρτέτο των βάρδων καθώς και το παρεκκλήσι όπου ο Αδελφός Ιάκωβος έδωσε άφεση αμαρτιών στην σύζυγο, για τα 2 παράνομα παρκαρίσματα που έκανε κατά τη διάρκεια της απουσίας μου και την επακόλουθη αφαίρεση των πινακίδων. Μιας και το συγχωροχάρτι είχε όριο τα πέντε αμαρτήματα, το έχω μαζί μου στο αυτοκίνητο για να το κοτσάρω στον δημοτικόμπατσο που θα προσπαθήσει να κάνει το καθηκον του τις επόμενες τρεις φορές. Καθώς οι ατμοί της μπύρας είχαν αρχίσει να ξεθυμαίνουν, οπότε η οδήγηση θα γινόταν ασφαλέστερη, καβαλήσαμε το αμαξάκι μας για το δρόμο της επιστροφής.

Το πάντα αξιόπιστο κόκκινο τρένο (το THALYS βρε !) ανέλαβε να μας κουβαλήσει στο Αμστελόδαμο. Μια καθως πρέπει μπόρα μας υποδέχτηκε και καθώς είμασταν φορτωμένοι με περίπου 70 κιλά δεν υπήρχε θέμα να παστωθούμε στο τραμ για λόγους οικονομίας. Έτσι ενας ευγενικός Ινδός ταξιτζής μας μετέφερε γρήγορα και σχετικά στεγνα στο Eden Amsterdam Center Hotel. Το ξενοδοχείο ήταν συμπαθητικό, καθαρό, με δωρεάν καφέ και internet και κοντα στη Leidseplein, γεγονός που έκανε τη μετάβαση στο κέντρο εύκολη χάρη στα πάμπολλα τραμ που περνούσαν κάθε λίγο. Η πρώτη μέρα, ένεκα της βροχής αφιερώθηκε σε cocconing, σε καφέ και μια τέλεια βραδυα σε ένα jazz club, σε ένα απο τα στενά γύρω από την πλατεία.
Η επόμενη μέρα αφιερώθηκε σε πολιτισμικές επισκέψεις στο Rijksmuseum, στο σπίτι της Άννας Φρανκ (sic), στο μουσείο Van Gogh και φυσικά στο μουσείο του SEX, όπου γνώρισα τη γυναίκα των ονείρων μου και βρήκα και ένα μικρό μπιμπελό για μια γωνιά στο σαλόνι. Τη μεταφορά μας στο Schiphol ανέλαβε το λεωφορείο 192 με κόστος μόλις 3€ το άτομο !!!!!!! (Δια τους spotters : Το λεωφορείο κάνει μια στάση ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά στα γνωστά McDonalds, οπότε από το κέντρο μπορείτε να spottαρετε εκει, να φάτε και με το επόμενο να πάτε στο Terminal δια τα περεταίρω). Αφού λοιπόν ξεφορτωθήκαμε τα μπαούλα, περάσαμε για τις καθιερωμένς φωτογραφίες στοDC-9 και στον μεγάλο ανεμιστήρα και καταλήξαμε εγώ μεν στο Viewing Deck να παγώνω, η δε Λένα να με κοροϊδεύει από τη ζεστασια του καφέ της ταράτσας.
Μόλις άρχισε να σκοτινιάζει, οπότε η φωτογράφηση δε θα ήταν εύκολη, μεταφερθήκαμε στο Menzies Lounge που χρησιμοποιεί η Swiss, για τις υπόλοιπες δυο ώρες που είχαμε μέχρι την επιβίβαση.

4/12/2009 AMS-ZRH LX735 Seat 1A A320-214 HB-IJD

H 1A άνετη και σε συνδυασμό με μόνο τους δυο μας στη business, οπότε έκανε to service ακόμα πιο προσωπικό, έκανε τα 51 λεπτά της πτήσης να περάσουν πολύ γρήγορα. Το φαγητό ήταν ένα κρύο πιάτο αλλάντικών. Μετά την αποβίβαση κατευθυνθήκαμε στο lounge για ένα γρήγορο ντουζάκι και λίγο ακόμα φαγητο και ξεκούραση οπότε έφτασε η ώρα για την τελευταία πτήση της ημέρας.

4/12/2009 ZRH-SKG LX1850 Seat 1A A320-214 HB-IJS "Les Dimblerets"

O καπιτάν-Kronenberg μας πληροφόρησε ότι το αεροπλάνο κρύωνε πολύ και χρειαζόταν ένα ζεστό μπανάκι για να ξεκινήσει, οπότε η αναχώρηση θα καθυστερούσε περίπου 10-15 λεπτά, πράγμα που έγινε. Μισή ώρα μετά την απογείωση από τον διάδρομο 34 σερβιρίστηκε το δείπνο που αποτελούνταν από μια καταπράσινη σαλάτα για αρχή και ως κύριο πιάτο τσιτσι με πουρέ κολοκύθας για μένα και ραβιόλια για τη Λένα, αφότερα εξαιρετικά. Μοναδική παραφωνία το γλυκό το οποίο δεν το τιμήσαμε. έχοντας ξεκινήσει με Glenfidich ως pre-departure drink είπα να μην το αλλάξω κι έτσι μετά το τέλος του φαγητού, ο ευγενέστατος maitre de cabine που εξυπηρετούσε τη business συνέχισε να γεμίζει το ποτήρι, μέχρι που έρχισε η κάθοδος στον 16 του ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Με τον τρόπο αυτό ένα δημιουργικότατο τρίμηνο της ζωής μου (τόσο επαγγελματικά όσο και spotterικά έφτασε στο τέλος.

Ο ΘΕΙΟΣ ΑΠ ΤΟ ΤΣΙΚΑΓΟ

2009-07-03T21:55:00.000-07:00

Αυτή τη φορά, είπα να πρωτοτυπήσω ως προς τη συγγραφή του report και να το γράφω εν τη εξελίξει του ταξιδιού και όχι μετά την ολοκλήρωσή του. Έτσι, καθισμένος «αναπαυτικά» στη θέση 24Α του Α330-300 D-AIKF της Lufthansa, γυρίζω πίσω στον Γενάρη του 2009 οπότε συζητήθηκε σοβαρά η πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού. Αφορμή ήταν το DDW (Digestive Diseases Week), το μεγάλο παναμερικανικό συνέδριο που αφορά γαστρεντερολόγους και χειρουργούς και ενδιέφερε εξίσου τη σύζυγό μου κι εμένα.
Την περίοδο εκείνη άρχισαν να βγαίνουν οι προσφορές των περισσότερων αεροπορικών εταιριών για φτηνά διηπειρωτικά ταξίδια. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως η ΒΑ έδινε το LHR-ORD € 270, το ίδιο και η Virgin Atlantic. Μετά από πολύ ψάξιμο και αμφιταλάντευση αποφάσισα να κλείσω με Air Canada LHR-YYZ-ORD στα € 330 με όλους τους φόρους (το SKG-LHR θα καλύπτονταν με τα τελευταία Μ&Μ μίλια) αφού έπαιζε με 777-300ER με την καινούρια καμπίνα. Μόλις λοιπόν ολοκλήρωσα την κράτηση και ΕΚΤΥΠΩΣΑ τις αποδείξεις, χτύπησε το τηλέφωνο :
- (Ελένη) : Έλα, δεν πιστεύω να έκλεισες αεροπορικό
- (Σωτήρης): Μόλις τώρα
- (Ε) : Ε, δε σε πιστεύω. Βιαστικός όπως πάντα
- (Σ) : Γιατί ?
- (Ε) : Γιατί κανόνισα τα πάντα, αεροπορικά, διαμονή και εγγραφή και για τους δυο μας.

Μετά από ένα ολοσωματικό μούδιασμα, ψέλλισα ένα «καλά, θα δω τι θα κάνω», έκλεισα το τηλέφωνο και βρίζοντας λιμανίσια, ξαναμπήκα στην ιστοσελίδα της Air Canada προσπαθώντας να ακυρώσω τις κρατήσεις. Φαίνεται πως ο καλός Θεός, λυπήθηκε τη βλακεία μου και όλα έληξαν αισίως : οι κρατήσεις ακυρώθηκαν, η κάρτα δε χρεώθηκε και οι σφυγμοί μου έγιναν και πάλι φυσιολογικοί. Έμεινε λοιπόν η απορία για το ποια εταιρεία θα αναλάμβανε το πέρασμα μας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μιας και το ταξίδι ήταν κανονισμένο από άλλους και θα γινόταν ομαδικές κρατήσεις (32 γιατροί) δε θα μπορούσα να παρέμβω ως προς την επιλογή της αεροπορικής εταιρείας. Πίστευα πως θα ήταν κάποια αμερικάνικη, πόνταρα δε, στην Continental (το 767-400 της είναι σαφώς καλύτερο από το 300άρι της Delta και της US Airways). Ώσπου ήρθε η πλήρης διάψευση. Το ταξιδιωτικό γραφείο που ανέλαβε το ταξίδι με πληροφόρησε πως θα μας κουβαλούσε η Μητέρα Όλων Των Εταιρειών, η Lufthansa. Μιας και οι Γερμανοί δε φημίζονται για το service τους στις long haul πτήσεις έλπιζα σε καλό αεροπλάνο. Μιας και δεν ήξερα ακόμα το connection, έπαιζε 340-600 από MUC, 330-300 ή 747-400 από FRA και η ανάλογη επιστροφή. Μέσα μου παρακαλούσα για το 600άρι (άνεση, τεράστιο PTV & AVOD και πρώτη μου πτήση με το «μακρυνάρι» της Airbus). Οι ερωταπαντήσεις στο forum έδιναν κι έπερναν, μέχρι που ένα e-mail από το πρακτορείο έδωσε τέλος στη φημολογία: ATH-FRA (321), FRA-ORD (333), ORD-FRA (744), FRA-ATH (321), τα ,δε, σκέλη Θεσσαλονίκη-Αθήνα με Aegean.

Έτσι λοιπόν, φτάσαμε στη σημερινή ημέρα, να βρίσκομαι 38000 πόδια πάνω από τον Ατλαντικό και να γράφω αυτές τις γραμμές. Πάμε λοιπόν, να δούμε πως έφτασα μέχρι εδώ.

29.4.2009 SKG-ATH A3109 SX-DVQ A320-232 (cn: 3526) SEAT 10A

Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 10:30 (επιτέλους, μια φορά που δε θα έκανα το γαλατά ). Η συννεφιά και η βροχή που άρχισε να πέφτει δεν ήταν ικανές να μας χαλάσουν τη διάθεση. Παραδώσαμε τα τέκνα στους παππούδες και κεφάτοι αναχωρήσαμε για το hyper-hub της Θεσσαλονίκης. Άγχος δεν υπήρχε καθώς είχαμε κάνει web check in από το προηγούμενο βράδυ. Η πτήση καθ’ όλα τυπική και έτσι σε 37 λεπτά ακουμπούσαμε στον 03L του ΕΛ.ΒΕΝ. Παραλαβή αποσκευών και μετατροπή αυτών σε σαντουιτσάκι με την υπέροχη ζελατίνα αποτροπής φθορών και κλοπών.
Το web check in της LH είχε γίνει από το προηγούμενο βράδυ. Δυστυχώς η exit row στο σκέλος ATH-FRA και η μικρή «καμπίνα» της economy στο Α330 δε δίνονταν από το σύστημα. Έτσι, πρώτη μου δουλειά ήταν να κατευθυνθώ στο Business Class Counter της LH ώστε να παραδώσω αποσκευές και να αλλάξω, ει δυνατόν τις θέσεις. Αυτό το πέτυχα κατά το ήμισυ καθώς οι 24AB (exit row στ ο Α321 ήταν ήδη πιασμένες και έτσι παρέμεινα στις 25ΑΒ) αλλά κατάφερα να εξασφαλίσω τις 24ΑC στο Α330, στην πτήση για Σικάγο (τέλεια, όπως θα δείτε παρακάτω). Η μιάμιση ώρα της αναμονής πέρασε ευχάριστα καθώς συναντηθήκαμε για καφέ στην ΕΛΙΑ με ένα εξέχον μέλος του forum, με έφεση στην φωτογράφηση ερωτικών σύννεφων. Αφού δώσαμε ραντεβού για φαγητοκαικαφέκιότιπροκύψει (πείτε το με μια ανάσα) στη Συμπρωτεύουσα και αφού του υποσχέθηκα safety cards από όλα τα αεροπλάνα, ξεκινήσαμε για την Β09 όπου είχαμε ραντεβού με το Α321-131 D-AIRP που θα εκτελούσε την LH3381 για Φρανκφούρτη. Στην αναμονή για επιβίβαση χάζεψα λίγη από την κίνηση του 03R.
Aeroflot Rotating
GULF AIR Landing

29.4.2009 ATH-FRA LH3381 A321-131 D-AIRP (cn:564) “Loneburg”
SEAT 25A

Η επιβίβαση στο 14χρονο Airbus έγινε με σειρά προτεραιότητας (C-Class, Rows 24-31) κι έτσι ήμασταν από τους πρώτους που μπήκαν στο αεροπλάνο. Η θέση δεν προσφέρονταν για ψηλά αγόρια το δε IFE ήταν τέλειο, απλά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Ευτυχώς είχα γεμάτο ΜΡ3, περιοδικά και καλή διάθεση. Απογείωση από τον 03R, μετά από έναν χοντρό Καναδό και πριν το νεότερο μέλος της Αστροσυμμαχίας, στροφή πάνω από τη Ραφήνα και βουρ για Ιόνιο, Αδριατική και ηπειρωτική Ευρώπη. Τη φωνούλα του κυβερνήτη μας την ακούσαμε καθώς πετούσαμε πάνω από τον ισθμό της Κορίνθου, για να μας πει τι ακριβώς βλέπαμε και μετά μεταμορφώθηκε στη «Μαρία της Σιωπής». Δεν ξανακούστηκε μέχρι την αποβίβαση στη Φρανκφούρτη.
Περίπου στα 45 λεπτά πτήσης σερβιρίστηκε το φαγητό, μια μικροσκοπική μερίδα μακαρόνια με σάλτσα (νοστιμότατα παρά το μικρόν της μερίδος) που εξαφανίστηκε σε χρόνο που θα ζήλευε πορτοφολάς της Ομόνοιας. Ο συγχρονισμός του πληρώματος που μοίραζε το φαγητό-ποτό ήταν κα-τα-πλη-κτι-κός, καθώς απόλαυσα την μπύρα μου, την ώρα που τα μακαρόνια όδευαν προς την έξοδο κινδύνου μου (ΑΧΑΧΧΑ). Η χαρά μου ήταν τέτοια που κατάπια το κεκάκι σχεδόν αμάσητο. Η υπόλοιπη πτήση πέρασε με χαλαρωτική μουσική,φούσκες και διάβασμα ώσπου φτάσαμε στο hyper-hub της Lufthansa. Ομαλή προσγείωση στον 07L, όμορφες χανούμισες κατά την τροχοδρόμηση και γρήγορο βήμα προς την Α56, καθώς είχαμε μόνο 45 λεπτά για την αναχώρηση. Εκεί μας περίμενε υπομονετικά το Α330-343 D-AIKF για να μας μεταφέρει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

29.5.2009 FRA-ORD LH432 A330-343 D-AIKF "Witter"

Στις 17:14 το tow track έπιασε δουλειά και το αεροπλάνο μας ξεκόλλησε μαλακά από τη φυσούνα αποχεραιτώντας το σκανδιναβό γείτονα, το μεγάλο αδερφό και το νεότερο μέλος της αστροσυμμαχίας, οδεύοντας αργά προς τον 07L απ' όπου ξεκινούσε ένας σαμουράι, ακολουθούμενος από έναν cowboy. Πίσω μας περίμεναν τη σειρά τους ένας χαμαλης της Lufthansa και ένας νεαρός Καναδός.
Στις 17:42 το A330 άφησε τo διάδρομο για το φυσικό του χώρο με μια αριστερή στροφή πάνω από τη Φρανκφούρτη με κατεύθυνση το Η.Β και την Ιρλανδία απ' όπου και θα έπαιρνε το clearence του Ατλαντικού. Μόλις το σήμα για τις ζώνες έσβησε, η καμπίνα απέκτησε ζωή με όλους να προετοιμάζονται για τις υπόλοιπες 8 ώρες πτήσης. Αφού έκανα μια αναγνωριστική βόλτα στην καμπίνα επέστρεψα στη θέση μου (οι πρωτες αριστερά στο bulkhead) κι άρχισα να παίζω με το IFE που δεν είχε και σπουδαία πράγματα συγκρινόμενο με το αντίστοιχο της AF που δοκίμασα 2 χρόνια πρίν. Το φαγητό σερβιρίστηκε στα 40 λεπτά πτήσης και υπήρχε επιλογή ανάμεσα σε μοσχάρι (εγώ) και κοτόπουλο ( η Ελένη) συνοδεία ερυθρού οίνου και για το τελείωμα brandy και καφές. Αφού μαζεύτηκαν οι δίσκοι πέρασε το πλήρωμα για το duty free και ξεκίνησαν οι βόλτες στο galley για νερό, χυμούς και snacks. H ώρα πέρασε ευχάριστα και ξεκούραστα χάρη στο άνετο seat pitch. Πάνω από το Μοντρεαλ μοιράστοικαν οι κάρτες εισόδου στις ΗΠΑ και τελικά άρχισε η κάθοδος προς το O' Hare με το Σικάγο να αχνοφαίνεται από κάτω μας. Τελικά, 524 λεπτά αφότου αφήσαμε το γερμανικό έδαφος ακοyμπούσαμε στον 14R με τα reverse να ουρλιάζουν και τα αερόφρενα να προσπαθούν να επιβραδύνουν το θηρίο. Μετά από ένα μακρύ taxi και αφού συναντήσαμε εκπροσώπους από τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική σταματήσαμε επιτέλους και άρχισε η αποβίβαση για να ακολουθήσει ο σπαστικός έλεγχος διαβατηρίων με λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων και φωτογραφίας που ευτυχώς δεν κράτησε πολύ μιας και η πτήση μας ήταν η μόνη που έφτασε εκείνη την ώρα (Δε ξεχνώ τη μια ώρα που έκανα να φτάσω από τη φυσούνα στον έλεγχο πριν 2 χρόνια στο Μοντρεάλ, καθώς είχαν φτάσει ταυτόχρονα τρεις πτήσεις από ευρώπη). Αφού συγκεντρωθήκαμε και πήραμε μια πρώτη μυρωδια από Αμερική (κυριολεκτικά καθώς οι φριτέζες του McDonald's είχαν πάρει φωτιά) ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο, όπου με περίμενε ο εφιάλτης του jet lag, απ' το οποίο συνήλθα τελικά μετά από 2 μέρες.
Το Jet Lag κατάφερε να με νικήσει την πρώτη νύχτα (και την επόμενη βεβαίως βεβαίως) κι έτσι στις 5 το πρωϊ με το μάτι γαρίδα αποφάσισα να μη τυραννιέμαι άλλο και να ξεκινήσω τη μέρα μου με ένα μπάνιο στην πισίνα του ξενοδοχείου. Το Omni Hotel Chicago είναι ένα all suites hotel εβρισκόμενο επί της N. Michigan Avenue ή αλλιώς Magnifficent Mile. H N. Michigan είναι ο κύριος εμπορικός δρόμος της πόλης με επώνυμα καταστήματα του στυλ Cartier, Van Cleefs, Boss, Armani κλπ.
Τα δωμάτια του ξενοδοχείου ήταν πολύ άνετα (ακόμα και τα μικρότερα όπως το δικό μας) ενώ η θεση του έδινε εύκολη πρόσβαση σε πολλά αξιοθέατα και ΜΜΜ ( τα οποία παρεπιπτόντως για πρώτη φορά δεν τίμησα, με μόνη εξαίρεση το ταξί 1-2 φορές). Ακούγεται περίεργο αλλά η πόλη περπατιέται άνετα καθώς τα περισσότερα μουσεία και αξιοθέατα βρίσκονται εκατέροθεν της N. Michigan και της προέκτασής της S. Michigan με ελάχιστές εξαιρέσεις.
Μετά το γενναίο πρωϊνό ξεκίνησε η περιήγηση με πρώτη στάση στο John Hancock Center ή αλλιώς "Big John" με μια μικρή στάση στο Water Tower ένα από τα λίγα κτήρια που γλίτωσαν από την καταστροφική πυρκαγιά του 1871. Ο Big John είναι ένας 100-όροφος ουρανοξύστης 343 μέτρων όπου με $15 λιγότερα και σε 40 sec φτάνεις στο παρατηρητήριο του 94ου ορόφου για να απολαύσεις μια πανοραμική άποψη της πόλης και των περιχώρω ( καιρού επιτρέποντος). Από κει πάνω έχει κανείς μια καλή άποψη του ύψους αλλά μπορεί να απολαύσει ολόκληρο το Navy Pier και το Sears Tower (ο μαύρος ουρανοξύστης στο βάθος) ο οποίος με τα 527 μέτρα του ήταν μέχρι την κατασκευή του Taipei 101, το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο. Η N. Michigan διασταυρώνεται με το Chicago River στις όχθες του οποίου βρίσκονται ορισμένα από τα πιο χαρακτηρηστικά οικοδομήματα της πόλης όπως το Wringley Building, το Tribune Tower (έδρα της εφημερίδας Chicago Tribune) στους εξωτερικούς τοίχους του οποίου είναι ενσωματωμένα θραύσματα από διάφορα μνημεία του κόσμου όπως της Απαγορευμένης Πόλης, του Παρθενώνα αλλά και μια πέτρα από τη Σελήνη. Μπροστά από το Tribune Tower βρίσκεται ένα από τα εκατοντάδες γλυπτά που είναι διάσπαρτα στην πόλη, μια μεγέθυνση του γνωστού American Gothic που εκτίθεται στο Art Institute of Chicago. Όπως καταλαβαίνετε, το γλυπτό είναι σημείο φωτογράφησης και αναλόγως της ώρας μπορεί να χρειαστεί να περιμένετε αρκετά για να έρθει η σειρά σας. Ένα άλλο κτήριο που δεσπόζει στην περιοχή είναι ο Tramp Tower που καθρεφτίζει πάνω του τη γύρω αρχιτεκτονική.
Από το Chicago river ξεκινούν τα water taxies που με ένα αντίτιμο 3-10$ (αναλογα με τη διαδρομή) σε μεταφέρουν σε διάφορα σημεία της πόλης όπως Navy Pier, Sears Tower, Shedd's Aquarium ή απλά σε κάνουν μια βόλτα στη λίμνη Michigan.
H μέρα έκλεισε σ' ένα από τα πιο γνωστά Jazz Clubs του Σικάγο όπου απόλαυσα το 12oz stake μου συνοδεία καλής μουσικής και άφθονης μπύρας.
Το Σικάγο είναι χτισμένο κατά μήκος της λίμνης Michigan, επιτρέποντας έτσι την ανάπτυξη πάμπολλων παράκτιων χώρων αναψυχής για τους κατοίκους. Ο σπουδαιότερος, που αποτελεί κι έναν μεγάλο πνεύμονα πράσινου για την πόλη είναι το Millenium Park και τα γειτονικά (και επικοινωνούντα μεταξύ τους Grant Park, Burnham Park & Jackson Park). Ρίξτε μια ματιά στο Google Maps για να καταλάβετε την έκταση πρασίνου που έχει αυτή η πόλη σε σύγκριση με τις Ελληνικές τσιμεντουπόλεις. Η βόλτα μας ξεκίνησε από το Millenium Park με τα χαρακτηρηστικά γλυπτά του. Επίσημη "είσοδος" του πάρκου θεωρείται η Cloud Gate ή "το Φασόλι". Είναι ένας εντυπωσιακά μεγάλος καθρέφτης, ιδανικός δια τη σύζυγο (που να ψάχνει την... τσάντα-βαλίτσα-μα που το' βαλα τώρα το καθρεφτάκι). Εκείνη τη στιγμή ένας θόρυβος από ψηλά μου έφερε στο μυαλό εικόνες που δε θα θελα να ξαναδώ. Επόμενη στάση ήταν στο Crown Fountain, ένα συντριβάνι-video wall που πρόβαλλε φάτσες κατοίκων της πόλης που κάποια στιγμή ξεχνούσαν τους καλούς τους τρόπους κι άρχιζαν το κατάβρεγμα, ενώ αμέσως μετά ένα ειδυλιακό τοπίο χαλάρωνε τα νεύρα. Όπως καταλαβένετε, κάθε σύγκριση με τα δικά μας συντριβάνια-ξεβράκωτα αγοράκια περιττεύει. Πρέπει να ομολογήσω ότι βλέποντάς το μου ήρθε στο μυαλό μια πιο kinky εκδοχή αλλά αμά την περιγράψω θα με κλείσουν μέσα. Σιγά-σιγά ο δρόμος μας έβγαλε στο Grant Park όπου δεσπόζει το Buckinham Fountain γνωστό από τον Αλ Μπάντυ .Το συντριβάνι αυτό μάλλον σπούδασε στο conservatoir καθώς κάθε ώρα αρχίζει να παίζει μουσική. Με το τέλος της παράστασης πήραμε το δρόμο της επιστροφής, κάνωντας ένα διάλλειμα στο Jay Pritzker Pavillion, συναυλιακό χώρο εν μέσω Millenium Park. Μετά από ένα γενναίο φρεσκαρισμα στο ξενοδοχείο ( όπως είπα και στην αρχή της αφήγησης, όλες οι διαδρομές έγιναν ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ, εκτός της επίσκεψης στο Museum of Science and Industry που βρίσκεται στου διαόλου τον
κ ο) για ν' ακολουθήσει ένα υπέροχο δείπνο στο εστιατόριο Cite, ευρισκόμενο στον 70ο όροφο ενός χαμόσπιτου με εκπληκτική θέα στο κατάφωτο Σικάγο. Με το στομάχι γεμάτο ΡΟΔΑΛΟ (ΧΕΧΕΧΕΧΕΧΧΕΧΕΧΕΧΕΧΕΧΕ ) φαγητό και τον εγκέφαλο πλήρους εικόνων και οίνου, παραδόθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα, απαλλαγμένος επιτέλους από το Jet-Lag, για 10 συνεχόμενες ώρες
Καθώς η μέρα προβλέπονταν βροχερή, αποφασίστηκε αποβραδύς ν' αφιερωθεί σε επίσκεψη μουσείων και συγκεκριμένα στο Art Institute of Chicago το πρωι και το Museum of Science and Industry αμέσως μετά.
Tο Art Institute of Chicago περιέχει συλλογές από πολλές περιόδους της Ιστορίας (Μεσσοποταμία, Αρχαία Αίγυπτος κλπ μέχρι μοντέρνα ζωγραφική και γλυπτική έως τα μέσα του περασμένου αιώνα). Η περιήγηση ήταν σχετικά γρήγορη καθώς εστίασα περισσότερο σε συγκεκριμένους πίνακες (American Gothic, Nighthawks και πίνακες των Jackson Pollock & Mark Rothko. To Museum of Science and Industry βρίσκεται αρκετά μακρυά από το κέντρο της πόλης (προτιμήστε ταξί για την επίσκεψή σας αν και εξυπηρετείται κι από αστικό λεωφορείο) και περιέχει εκθέματα που καλύπτουν τις μεταφορές, τη βιομηχανία, το διάστημα κ.α. Έτσι, κάποιος μπορεί να μεταμορφοθεί σε Μπαρμπαστάθη, καπετάν Αντρέα Ζέπο, ή αστροναύτη. Το σημαντικότερο έκθεμα του μουσείου (κατά τη γνώμη μου) είναι το U-505, το μοναδικό γερμανικό υποβρύχιο που έπεσε σε συμμαχικά χέρια άθικτο. Το έκθεμα καταλαμβάνει μια ολόκληρη αίθουσα και είναι επισκέψιμο με ένα 15λεπτο tour όπου αναπαριστόνται ακριβώς οι συνθήκες διαβίωσης και μάχης μέσα σ' αυτό. Αφού περάσαμε ένα ευχάριστο απόγευμα απιστρέψαμε στο ξενοδοχείο εν μέσω κατακλυσμού με αποκορύφωμα χαλάζι για να ετοιμαστούμε για τη βραδυνή κρεπάλη.
Δύο άλλα μουσεία που αξίζουν της προσοχής σας είναι το Field Museum (Φυσικής Ιστορίας) με κύριο έκθεμα την Sue, τον πιο καλοδιατηρημένο σκελετό T.Rex παγκοσμίως και το Shedd's Aquarium με κύριο εξιοθέατο το show που δίνουν τα δελφίνια και οι φάλενες Belluga. Δυστυχώς λόγω στενότητας χρόνου, δεν κάθησα να δω τα κήτη να χορεύουν. Τα δυο κτήρια βρίσκονται δίπλα δίπλα κι έτσι με μια βόλτα τα επισκέπτεστε και τα δύο. Επίσης, προσφέρουν μια καταπληκτική θέα στο skyline του Σικαγο. Οι υπόλοιπες μέρες του ταξιδιού πέρασαν με επιστημονική επιμόρφωση και βόλτες στο Downtown κάτω από τις γραμμές του El (elevated train) και στον Union Station όπου γυρίστηκε η περίφημη σκηνή της σκάλας στους "The Untouchables".
M' αυτά και μ' αυτά έφτασε η ημέρα της επιστροφής. Το O'Hare είναι το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Αμερικής με 5 Terminals (το T5 ειναι το International που εξυπηρετεί την star Alliance). Είναι αεροδρόμιο που βοηθάει το planespotting καθώς έχει μεγάλα παράθυρα, ενίοτε καθαρά (ζητώ συγγνώμη που δεν παραθέτω φωτογραφίες).

4.6.2009 ORD-FRA LH431 B747-430 D-ABVB "Bonn"

To γερασμένο 744 μας περίμενε υπομονετικά στην Β17. Το load factor πλησίαζε το 100% με τους περισσότερους επιβάτες να είναι ινδοπακιστανικής καταγωγής. Δυστυχώς η προσπάθεια μου για e-check in δεν ήταν τυχερή αυτή τη φορά καθώς το σύστημα έδινε ελεύθερες μόνο τις 39BC. Στην Α στρογγυλοκάθησε ένας νεαρός Ινδός που επέμενε να έχει κλειστό το σκιάδιο του παραθύρου κι εγώ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ το ανέβαζα συνεχώς. Τελικά πείστηκε να το αφήσει ανοικτό μιας και η μόνη εναλλακτική του λύση ήταν να πάρει το διάδρομο (πράγμα που δε δέχτηκε). Δεν μπορώ να καταλάβω μερικούς ανθρώπους. Αφού δε θέλουν παράθυρο, γιατί δεν το δίνουν σ' αυτούς που το επιθυμούν. Το αεροσκάφος έδειχνε καθαρά την ηλικλία του, με τα φαγωμένα καθίσματα, την έλλειψη PTV και τη στενότητά του που τη μετρίαζε η θέση μου στο διάδρομο. Κάποια στιγμή μοιράστηκε το φαγητό (χοιρινό με ρύζι, σαλάτα και γλυκό). Αποφασισμένος να κοιμηθώ ήπια δυο ποτήρια κρασί και ένα 5αρι Stilnox ( ) και ξεράθηκα μέχρι την ώρα του breakfast, περίπου 1 ώρα πριν φτάσουμε Φρανκφούρτη. Έχοντας περίπου 2 ώρες μέχρι την επόμενη πτήση, αποφάσισαμε να συνέλθουμε μ' ενα καυτο μπάνιο στο Admnirals Lounge (χάρη στο Priority Pass). Το μόνο κακό είναι ότι του lounge βρίσκεται landside, άρα έπρεπε να βγούμε, να πλυθούμε και να ξαναπεράσουμε security check. Η αίσθηση καθαριότητας όμως μας αποζημίωσε.

5.6.2009 FRA-ATH LH 3880 A321-131 D-AIRF "Kempten" και ATH-SKG A3116 A320-232 SX-DVJ "Exelixis"

Η συσσωρευμένη κούραση των προηγούμενων ημερών δεν άφησαν περιθώριο για spotterικες αναζητήσεις. Μηχανική κατανάλωση του κρύου πιάτου της LH (χωρίς φωτογραφία, μπορεί και να πήρα δε θυμάμαι) , ύπνος μέχρι την Αθήνα, ΚΑΦΕΣ ΦΡΑΠΕΣ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΠΑΓΑΚΙΑ στον ΕΛ. ΜΠΕΝ και άφιξη στη Σαλονίκη.

Thessaloniki-Athens με...την ATHENS

2009-03-21T09:02:00.000-07:00

Πριν από λίγες μέρες δέχτηκα την επίσκεψη των Υπερπρακτόρων aakunz & COMPUTERISE και του πράκτορος George,οι οποίοι είχαν ανέβει στη Νύφη του Θερμαϊκού για να τεστάρουν την Athens Airways, τους ντόπιους μεζέδες και να γράψουν το σχετικό trip report. Το πρωϊ εκείνης της ημέρας έλαβα οδηγίες από τον Ινστρούχτορα του Κόμματος,να τους προσφέρω τη μέγιστη φιλοξενία, όπερ και εγένετω. Επειδή όμως μάλλον το παράκανα στη φιλοξενία και μάλλον τους κατέστρεψα τα μισά εγκεφαλικά κύτταρα, ανέλαβα την ιερά υποχρέωση να περιγράψω την εμπειρία μιας πτήσης με το καινούριο κοσκινάκι της Ελληνικής πολιτικής αεροπορίας. Οι promo fares (€ 56 r/t) έκαναν το ταξίδι ακόμα πιο ευχάριστο.
Πάμε λοιπόν.

19.3.2009 ZF413 SKG-ATH ERJ-145EU SX-CMB "ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ"
19.3.2009 ZF416 ATH-SKG ERJ-145EU SX-CMB "ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ"

Ξημέρωσε μια υπέροχη ηλιόλουστη ημέρα με πολύ δυνατό Βαρδάρη. Η σύζυγος είχε αναχωρήσει ήδη με τα γλαροπούλια για δουλειές στην πρωτεύουσα, με σκοπό να με συναντήσει στο ΕΛ.ΒΕΝ για επιστροφή με την Athens, οπότε αφού άφησα τα παιδιά στον παιδικό σταθμό ξεκίνησα για το γνωστό spotting place, μιας και λόγω του αέρα οι προσγειώσεις θα γινόταν στον 34. Όντως, στις 09:00 έκανε την εμφάνισή του το 737 της Swift και μιας και οι επόμενες προσγειώσεις θα ήταν της Α3 και ΟΑ αναχώρησα για το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (Ρ6 Parking μακράς διάρκειας). Φτάνοντας με καλωσόρισε ένα 321 της Α3 που εκείνη την ώρα εφορμούσε στον Σαλονικώτικο ουρανό.
Το check in γρήγορο από μια ευγενέστατη και όμορφη υπάλληλο της Swissport και φυσικά το αίτημα μου για 12Α (single seat, exit row) έγινε αμέσως δεκτό (μιας και ήμουν ο πρώτος από τους 14 επιβάτες της πτήσης που παρουσιάστηκαν στο counter). Η συνέχεια αναμενόμενη: πρωϊνό φραπεδάκι στο ανακαινισμένο GOΟDBYE με θέα το 737 της ΟΑ που εκτελούσε την ΟΑ191 ATH-SKG-STR καθώς και τον ΠΥΘΑΓΟΡΑ που εκτελούσε την ΟΑ 905 ATH-SKG. Η επόμενη προσγείωση ήταν η TUI από STR, ακολουθούμενη από την Α3112 από Αθήνα και την EZ4721 από Βερολίνο. Καθώς η ώρα περνούσε πέρασα το security check και μετά από λίγο το SX-CMB ακουμπούσε το διάδρομο 34.
Κατά τη μετάβαση προς το αεροπλάνο συναντήσαμε κάποιες όμορφες παρουσίες. Επιβίβαση και πρώτη επαφή με το εσωτερικό ενός ERJ. H 12A προσφέρει εξαιρετική άνεση παρά το μικροσκοπικό arm rest. Η απογείωση από τον 34 ήταν ταχύτατη και σύντομα αφήσαμε πίσω μας το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ με κατεύθυνση προς το Αιγαίο. Η ενημέρωση από το πλήρωμα έγινε πάνω από την Αλλόνησο οπότε και μοιράστηκε το snack : ολόφρεσκο maffin και brioche με μανούρι-ντομάτα, σολωμό και coke (ο σολωμός δε φαίνεται γιατί τον έφαγα πρώτο). Από κάτω μας διαγράφονταν χιονισμένη η Οίτη καθώς περνούσαμε πάνω από την Ευβοια, ώσπου τελικά φάνηκε το ΟΑΚΑ και μετά από λίγο το ένδοξο ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Η προσγείωση στον 03L έγινε μέσα σε εντονότατες αναταράξεις που πολλαπλασιάζονταν από το μικρό μέγεθος του αεροπλάνου. Κατά την τροχοδρόμηση προς το remote stand είχαμε μια πανέμορφη συνάντηση ενώ ένα αγενέστατο RJ-100 μας έδειχνε τα απόκρυφά του. Το αδερφάκι μας έπαιρνε το πρωϊνό του μπάνιο.
Οι επόμενες 2 ώρες στο υπερ-hub πέρασαν πολύ ευχάριστα με ένα καλό γεύμα και καφέ στην ΕΛΙΑ, ώσπου ήρθε η ώρα να κατευθυνθούμε προς το αεροπλάνο μας. Φυσικά δώσαμε προτεραιότητα σε ένα 321 που τροχοδρομούσε. Δίπλα μας κοιμόταν ένας ελεύθερος "κουμπάρος". Η σύζυγος πολύ το ευχαριστήθηκε το αεροπλανάκι (ωχ, το μάτι μου). Απογείωση από τον 03L και πορεία προς το βορρά. Αυτή τη φορά έφαγα πρώτο το ντοματομανούρι και φωτογράφησα τον σολωμό. Πτήση πάνω από Χαλκιδική ( εδώ το ακρωτήριο της Καλάνδρας με το camping του ΑΠΘ, στο πρώτο πόδι). Κουνιστότατη προσγείωση στον 34 και επιστροφή στο σπίτι με ένα τεράστιο χαμόγελο.

VERDICT : Απλά ΑΠΙΘΑΝΗ. Αν κρατήσει τις τιμές σε λογικά επίπεδα και το service παραμείνει το ίδιο τότε θα κάνει κάποιους να χάζουν τον ύπνο τους. Σίγουρα θα την ξαναπροτιμήσω αν χρειαστεί να κατέβω Αθήνα. Πολύ καλή κίνηση να προσφέρει ταξιδιωτικό περιοδικό ως inflight magazine. Λατρεψα το Embraer. Τρελλό πετούμενο.

SPOTTERS PARADISE : BRU & AMS ΚΑΙ ΛΙΓΟ CPH

2009-03-21T08:58:00.000-07:00

Η απόφαση για το ταξίδι αυτό πάρθηκε καθώς πλησίαζε η ημέρα των εξετάσεων ειδικότητας. Θα ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να ηρεμήσω από την ένταση των τελευταίων μηνών. Ο προορισμός και η διάρκεια ήταν έυκολα: 3 ημέρες spotting trip σε Βρυξέλλες και Άμστερνταμ. Είχα αποφασίσει να ξοδέψω τα τελειταία μίλια από την Μ & Μ, που έφτανα ίσα ίσα για business class + φόρους. Αυτοκίνητο νοικιάστηκε από την πιστή National και θα έμενα στο Holiday Inn express, 5 min οδήγμα από το αεροδρόμιο των Βρυξελλών με €55/βραδυά + πρωϊνό. Pas Mal !!!
Αυτό που δεν είχα αποφασίσει ακόμα ήταν από ΠΟΥ θα επέστρεφα. Δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να επιστρέψω από BRU καθώς το είχα φάει με το κουτάλι, η Swiss δρομολογούσε RJ για ZRH και καθώς είχα C-Class και επρόκειτο να χρησιμοποιήσω το lounge, δεν ήθελα να νιώσω την ίδια απογοήτευση με την προηγούμενη φορά. Η πρώτη επιλογή στη λίστα ήταν το AMS. Είχα πετάξει μόνο μια φορά από εκεί πριν από 5 χρόνια, θα είχα την ευκαιρία για λίγες ώρες spotting στο Panorama Terrace και ήταν και κοντά: 2 ώρες με το Thalyw και κόστος €43. Μετά από λίγο άρχισα να παίζω με τις κρατήσεις της Μ&Μ και πιθανούς συνδυασμούς με πιθανούς υποψήφιους τα CDG, ARN, OSL, CPH. Το ψάξιμο για φτηνούς νή μετάβαση σε κάποιο από αυτά από τις Βρυξέλλες, ανέδειξε νικήτρια την Κοπεγχάγη με €60 o/w από την SAS. Έτσι, το τελικό πρόγραμμα διαμορφώθηκε ως εξής:
27.2.09 SKG-BRU Swiss C class
1.3.09 BRU-CPH SAS Y class
1.3.09 CPH-SKG Swiss C Class

Ημέρα 1η. 27-2-2009
SKG-ZRH LX1851 A320-214 HB-IJK "Wissigsteck"

Έχοντας κάνει από την προηγούμενη ημέρα web check in κι έχοντας μαζί μου μόνο ένα μικρό σακίδιο, προχώρησα απ' ευθεάις στον έλεγχο διαβατηρίων. Ο κυβερνήτης κ. Schmidt και η προϊσταμένη της καμπίνας μας υποδέχτηκαν στην πόρτα του αεροσκάφους και μόλις έκλεισαν οι πόρτες άρχισε η τροχοδρόμηση προς τον 34, τον οποίο αφήσαμε στις 04:58 λαμβάνοντας πορεία προς Montenegro-Sarajevo-Ljubljiana-Saltzburg-Zurich, όπως μας ενημέρωσε ο Κ2 κ. Meyer. To πρωϊνό σερβιρίστηκε στι 05:15, αφού πρώτα η υπεύθυνη αεροσυνοδός είχε ρωτήσει κάθε έναν επιβάτη ξεχωριστά για την επιλογή του. Λόγω της ώρας και της πείνας μου απόλαυσα τα νοστιμότατα Scrambled Eggs και τα φρούτα, κλείνοντας με τον αρωματικό καφέ της Swiss. To υπόλοιπο της πτήσης πέρασε με μουσική απο το ΜΡ3 player μου, καθώς τα "αστεία" videos που προβάλονταν στις overhead οθόνες με άφησαν παγερά αδιάφορο.
Μετά από 137 λεπτά πτήσης, ακουμπήσαμε μαλακά στον Rwy 34 της χιονισμένης Ζυρίχης, κατευθυνόμενοι προς την πύλη Α66 δίπλα στο "αδελφάκι" HB-IJW που εκείνη την ώρα γέμιζε την κοιλίτσα του. Καθώς είχα πολύ μικρό connection κατευθύνθηκα γρήγορα στο lounge για ένα γρήγορο καφέ+croisant+χυμό και αμέσως έφυγα για το security check, προκειμένου να ξεκινήσω το δέυτερο σκέλος του ταξιδιού προς τη βελγική πρωτεύουσα.

27.2.2009 ZRH-BRU LX786 A320-214 HB-IJI "Creux du Van"

Βολεύτηκα στην 5Α περιμένοντας το pushback που ξεκίνησε στις 07:21 αποχεραιτώντας τον "γειτονα" HB-IQQ. Κατευθηνόμενοι προς τον 28 καλημερίσαμε το RJ της AF και βρεθήκαμε στο holding point περιμένοντας το HB-IJW να απογειωθεί, έχοντας πίσω μας το HB-IJJ. Στις 07:33 ο Κ1 κ. Lindberg μας σήκωσε στον αέρα, πετώντας σε έναν εξαιρετικά συννεφιασμένο ουρανό. Το δεύτερο "πρωϊνό" της ημέρας αποτελούνταν από croisant, φρουτοσαλάτα και μια νοστιμότατη πουτίγκα.
Η προσγείωση σρον 25L των Βρυξελλών έγινε μέσα σε έντονη νέφωση και ψιλόβροχο, χαλώντας μου την καλή διάθεση που είχα για planespotting. Μας υποδέχτηκε το OO-CBA κατά την τροχοδρόμηση. Μετά την αποβίβαση και μη έχοντας βαλίτσες να παρλάβω, κατευθύνθηκα στο γκισε της National για να παραλάβω το αυτοκίνητο. Είχα κλείσει ένα 1600άρι ASTRA αλλά ζητώντας Diesel με αναβάθμησαν σε ένα 1900άρι VW Bora. Pas Mal για €87 για 2 μέρες. Μετά από 15 περίπου λεπτά, βρέθηκα στο δωμάτιό μου για να βολευτώ πριν ξεκινήσω την απόπειρα για planespotting. Λέω απόπειρα, μιας κι ο καιρός ήταν χάλια και η βροχή έπεφτε με διακυμάνσεις έντασης. Παρόλα αυτά, είχα έρθει για να φωτογραφήσω αεροπλάνα κι αυτό έκανα. Συγχωρήστε με λοιπόν για την ποιότητα:

Boeing 737-85P CN-ROJ Royal Air Maroc
Canadair CRJ-200ER EC-JCL Air Nostrum

Καθώς ο καιρός δεν έλεγε να φτιάξει κι έχοντας περάσει αρκετά RJ της Brussels Airlines που δεν μπήκα στον κόπο να φωτογραφήσω, παράτησα κάθε προσπάθεια για αξιοπρεπή φωτογράφηση και ξεκίνησα για το δεύτερο σταθμό του ταξιδιού μου, την Οστάνδη (OST) ελπίζοντας σε καλύτερη τύχη. Πράγματι, ο καιρός ήταν καλύτερος, στο apron ήταν σταθμευμένα μερικά 747F και ενα MD-11F αλλά μη βρίσκοντας κάποιο καλό σημείο για φωτογράφηση, πήρα το δρόμο του γυρισμού με βαρειά καρδιά και εξουθενωμένος: ξύπνιος από τις 2 τα ξημερώματα, δύο πτήσεις και 120 χιλιόμετρα οδήγημα ΧΩΡΙΣ επιτυχία. Για να μη φύγω, όμως, με άδεια χέρια αποθανάτησα αυτό το DC-8-62(CF) της Continental Cargo, που σίγουρα γνώρισε καλύτερες ημέρες.
Ο ύπνος με βρήκε πολύ γρήγορα, έχοντας για νανούρισμα το "γουργουρητό" των κινητήρων των απογειούμενων αεροσκαφών από το γειτονικό Zaventem.

Ημέρα 2η. 28.2.2009 BRU-AMS National Car Rentals VW Bora 1.9D 72-XT-XF

¨Εχοντας κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ με τις κότες, ξύπνησα με τα κοκκόρια Η καλημέρα ήρθε από τοιν ουρανό με τη μορφή απογειούμενων αεροπλάνων. Το πλεονέκτημα του ξενοδοχείου ήταν η εγγύτητα στο αεροδρόμιο και η ευκαιρία που έδινε, για την όποια παρατήρηση αεροπλάνων. Αν για κάποιο λόγο το προτιμήσετε για τη διαμονή σας, ζητήστε δωμάτιο στον 3ο όροφο, 301-307 (μονά νούμερα, εγώ είχα το 307) και να είστε εφοδιασμένοι με μεγάλο φακό (400mm+)
Μετά από ένα καλό πρωϊνό κατευθύνθηκα στο γνωστό spotting place στο κατώφλι του 25L (Συντεταγμένες 50°53'52.67"Β 4°31'50.85"Α στο Google Earth). Παρά την πρωϊνή παγωνιά, εκεί βρίσκονταν ήδη μια παρέα που γρήγορα μεγάλωσε. Το πανηγύρι είχε αρχίσει:

Boeing 737-3Q8(QC) F-GIXO Europe Airpost
Boeing 737-505 YL-BBA Air Baltic
Airbus A319-112 HB-IPS Swiss
Airbus A320-214 OE-LBQ Austrian
Airbus A319-131 G-EUPT British Airways
Boeing 737-55D SP-LKD LOT
Boeing 737-7Q8 HA-LOB MALEV
Boeing 737-38J YR-BGB TAROM
Airbus A320-214 EI DEM Aer Lingus
Airbus A319-112 OO-SSM Brussels Airlines

Το επόμενο μου θύμισε το τραγούδι του Χριστάκη "θα ζήσω ελεύθερο πουλί" . Σε κάποια στιγμή φάνηκε στο βάθος ο Ιβάν ο Τρομερός που κατέβηκε στον 25R ακολουθούμενος από ένα ασιάτη φίλο του.
Καθώς άρχισε να συννεφιάζει ξεκίνησα για το Άμστερνταμ. Μετά από ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα λόγω τροχαίου ατυχήματος, έφτασα τελικά στο Polderbaan για να το βρω ΚΛΕΙΣΤΟ λόγω του πρόσφατου ατυχήματος της ΤΗΥ.

Όπως προείπα, λόγω του ατυχήματος της ΤΗΥ ο POLDERBAAN ήταν κλειστός και το AMS χρησιμοποιούσε τους 18C-36C "Zwanenburgbaan" & 06-24 "Kaggebaan". Βλαστιμόντας την τύχη μου, άρχισα να σκέφτομαι εναλλακτικές λύσεις που δε θα τίναζαν το ταξίδι μου στον αέρα. Μη έχοντας διάθεση να ψάχνω spotting placa στον Zwanenburgbaan και με τον Kaggebaan κλειστό από τον 2/2008, η μόνη λογική λύση ήταν το Panorama Terrace του Schiphol. Η επιλογή μου με δικαίωσε, αν και το 80% των κινήσεων ήταν της KLM. Το ένα μπαλκόνι βλέπει στο apron των "μικρών" αεροσκαφών και στην αρχή του 18C, ενώ το άλλο στην αυλή των wide bodies με όλον τον καλό κόσμο μαζεμένο. Ιδού λοιπόν τι ψάρια έπιασα:
Boeing 747-412(F) PH-MPR Martinair
Boeing 777-206(ER) PH-BQI KLM
Boeing 737-8K2 PH-BGA KLM
Airbus A319-131 G-EUOC British Airways που μόλις έφτασε από Λονδίνο
Ένα τηλεφώνημα στο γραφείο και μια όμορφη φάτσα καθώς και το retrojet της ΚLM. Άλλος ένας κουβαλητής ξεκινούσε τη δουλειά του (McDonnell Douglas MD-11(CF) PH-MCS).
Ένα prive 737 έπαιρνε τη σειρά του (Boeing 737-7AK BBJ HB-JJA) κι ένας Ιρλανδός ξεκινούσε για τη χώρα του τριφυλλιού και των ξωτικών. Ο κόκκινος γίγαντας αναστάτωσε τον κόσμο με τις φωνές του (Boeing 747-409 B-18201). Στην αυλή των "μεγάλων" μια κυρία με μια κυρία στα χειριστήρια φορτώνονταν για το ταξίδι της, ενώ από πίσω της τροχοδρομούσε ο Μεγάλος Αδελφός ενώ κάποιος άλλος από το σόϊ ξεφόρτωνε τα δώρα για την οικογένεια. Ο Βρετανός όπως ήρθε έφυγε, ενώ μια κομψή αμερικάνα κουνιόταν προκλητικά. Επειδή όλα αυτά τα παιδάκια έκαναν πολύ φασαρία ήρθε ο παιδονόμος να τα μαλώσει. Μια ψηλομύτα γαλλιδούλα σηκώθηκε να φύγει θυμωμένη, τρέχοντας να προλάβει ένα ομορφόπαιδο από την Ασία που όμως προσπάθησε να φιλήσει μια μικρή Ολλανδέζα, η οποία του γύρισε επιδεικτικά την πλάτη. Την τάξη έτρεξε να επιβάλει ένας αμερικάνος γκάνκστερ.
Από τη φωτογραφική παραζάλη με έβγαλε η φωνή του φύλακα που ενημέρωνε για το κλείσιμο του viewing deck (Το χειμώνα κλείνει στις 17:00 ενώ το καλοκαίρι στις 20:00). Πριν φύγω έριξα μια τελευταία ματιά στον Shogun που ξεκουραζόταν και στον πύργο και πήρα το δρόμο του γυρισμού για τις Βρυξέλλες.

Ημέρα 3η. 1.3.2009

Η τελευταία ημέρα του ταξιδιού ξεκίνησε αρκετά νωρίς με πολύ πρωϊνό ξύπνημα. Τα heavies από Αμερική και Ασία φτάνουν στις Βρυξέλλες γύρω στις 7 το πρωϊ. έτσι λοιπόν, μετά από ένα γρήγορο πρωϊνό, ξεκίνησα για το γνωστό σημείο οπου με καλωσόρισε μια αμερικανίδα ακολουθούμενη από άλλα καλούδια: 1 και 2 και 3. Η πρωϊνή ομίχλη δε διευκόλυνε τη φωτογράφιση αλλά προσέφερε ένα απόκοσμο σκηνικό καθώς τα αεροπλάνα ξεπρόβαλαν μουγκρίζοντας μέσσα πό τη συννεφιά. Κάποια στιγμή βγήκε ο ήλιος ο οποίος έδωσε χρώμα στον ουρανό και στα contrails και βελτίωσε κάπως την κατάσταση αλλά και το κρύο.
Canadair CRJ-200LR S5-AAI Adria
Boeing 737-530 D-ABIU Lufthansa
Airbus A319-111 HB-JZI Easyjet Switzerland
Airbus A320-211 TS-IMM Tunisair
Οι προσγειώσεις συνεχίζονταν ασταμάτητες αλλά είχε φτάσει η ώρα να αφήσω το αυτοκίνητο και να ξεκινήσω το ταξίδι της επιστροφής.

1.3.2009 BRU-CPH SK 594 MD-87 LN-MRU "Grim Viking"

Μετά το check in και το security check κατευθύνθηκα γρήγορα προς τις πύλες Α όπως ανακοίνωσαν τα FIDS. Στην Α51 περίμενε το retrojet της Austrian. Μετά την αναχώρησή του ανακοινώθηκε η πτήση για Κοπεγχάγη και ο Grim Viking πλησίασε σιγά σιγά στην πύλη ενώ στο βάθος ξεκινούσαν για τα ταξίδια τους ένας Φινλανδός και μια Σουλτάνα. Μετά από ώρα τους ακολουθήσαμε στον 25R και γρήγορα βρεθήκαμε στο cruising altitude κατευθυνόμενοι προς τη Σκανδιαναβία.
Η πτήση ήταν ομαλότατη, χωρίς καμία ιδιαίτερη συγκίνηση και έτσι, μετά από 70 λεπτά αντικρίσαμε τη γέφυρα Oresund που ενώνει Δανία με Σουηδία, ελάχιστα πριν ακουμπήσουμε μαλακά στον 22L τοθ Kastrup. Επί της υποδοχής βρίσκονταν ένα 340 της εταιρίας ενώ τη μονοτονία της μπλε ουράς έσπαγε ένας ασιάτης πρίγκηπας.
Αν και είχα σχεδιάσει εξαρχής να πάω για spotting μιας και είχα αναμονή 7 ωρών, τα σχέδιά μου ανέτρεψε η βροχή που άρχισε να πέφτει. "What the hell" σκέφτηκα. Ευκαιρία να παραμείνω παραπάνω σ'ενα από τα πιο όμορφα αεροδρόμια της Ευρώπης. Έτσι, μετά από μια βόλτα στα καταστήματα και την αγορά των απαραίτητων LEGO για τους μικρούς back home κατευθύνθηκα στο SAS lounge για να περάσω τις 6 πιο όμορφες ώρες σε αεροδρόμιο EVER. Το πρώτο πράγμα που έκανα μπαίνοντας στο lounge ήταν ένα καυτό ντους που με ανακούφισε ακολουθούμενο από ένα ελαφρύ γεύμα. Μετά το απαραίτητο σερφάρισμα στο διαδίκτυο άραξα για ξεκούραση στο rest area του lounge μεχρι που έφτασε η ώρα να πάω στην πύλη για την πτήση μου.

1.3.2009 CPH-ZRH LX 1273 A321-111 HB-IOH "Kaiseregg"

Αφού καληνυχτίσαμε τον σκανδιναβό που ετοιμάζονταν για αναχώρηση δίπλα μας, οδηγηθήκαμε στον 22R από όπου ξεκολλήσαμε στις 20:08. Το πλήρωμα καμπίνας άρχισε τις ετοιμασίες για το δείπνο που αποτελούνταν από αλλαντικά και τουρσί !!!!!!!!!!!!!!! Το καλό κρασί που το συνόδεψε απάληνε κάπως τη γεύση και μου έφτιαξε τη διάθεση. Αμέσως μετά την αποβίβαση έτρεξα στο lounge για τα απαραίτητα (ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ) και αμέσως ξεκίνησα για την Α65 όπου είχε αρχίσει ήδη η επιβίβαση για την τελευταί πτήση της ημέρας

1.3.2009 ZRH-SKG LX 1850 A320-214 HB-IHX

Προς μεγάλη μου έκπληξη και χαρά είδα να μας περιμένει στην πύλη το Α320 της Edelweiss. Αμέσως μετά την οριζοντίωση άρχισε το service. Το φαγητό ήταν νοστιμότατο αλλά έτρωγα πλέον με δυσκολία, είχα στην κυριολεξία σκάσει. Επιτέλους τα φώτα χαμήλωσαν και απόλαυσα τον ύπνο μου σκεπτόμενος τις πτήσεις της χρονιάς που επρόκειτο να ακολουθήσουν.

* Αναφέρετε αυτήν την δημοσίευση * Απάντηση με παράθεση ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ ΜΕΣΩ ΠΑΡΙΣΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

2008-12-22T07:34:00.000-08:00

Από τις αρχές τις χρονιάς (από το Φεβρουάριο συγκεκριμένα) είχα αποφασίσει να επισκεφτώ το Στρασβούργο για επαγγελματικούς λόγους. Οι ημερομηνίες ήταν συγκεκριμένες οπότε έπρεπε να βρω τρόπο να πάω από Θεσσαλονίκη στο Στρασβούργο. Μια σκέψη ήταν να πάω Παρίσι και από εκεί με το τρένο (πολύ πεζό ...). Η άλλη σκέψη να πάω Βρυξέλλες κι από εκεί με την SN Brussels αλλά ψάχνωντας δεν βόλευαν καθόλου οι ώρες. Η μόνη λύση λοιπόν ήταν με Air France μέσω Παρισίων. Αφού η μετάβαση βολεύτηκε έπρεπε να φτιαχτεί και το δρομολόγιο της επιστροφής. Η SN Brussels είχε ένα πολύ ελκυστικό ναύλο στα €30 one way SXB-BRU αλλά μέχρι να το αποφασίσω, μια βλάβη του συστήματος κρατήσεων εξαφάνισε την πτήση και φυσικά το ναύλο.
Εδώ πρέπει να πω ότι είχα ήδη κλείσει το ακόλουθο δρομολόγιο ξοδεύοντας μίλια Μ&Μ:
SKG-ZRH-CDG LX Business Class
BRU-ZRH-SKG LX Business Class
CDG-SXB-CDG Μίλια από την Flying Blue της AF.

Επομένως έπρεπε οπωσδήποτε να βρω έναν τρόπο να πάω από Παρίσι στις Βρυξέλλες για την πτήση της επιστροφής. Κάθε λογικος άνθρωπος θα έπερνε το τρένο και σε δυο ωρίτσες θα ήταν στις Βρυξέλλες, αλλά εγώ ήθελα να πάω πετώντας οπότε ψάχνοντας σχημάτισα το εξής CDG-LHR-BRU με BA (€125 με τους φόρους). Με αυτό το δρομολόγιο το ταξίδι διαμορφώθηκε ως εξής: 7/12/2008 SKG-ZRH-CDG LX Business Class
CDG-SXB AF Tempo Class
13/12/2008 SXB-CDG AF Tempo Class
CDG-LHR-BRU BA Euro Traveller
BRU-ZRH-SKG LX Business Class

Συνολικά 8 πτήσεις, 1 καινούρια εταιρία για μένα (ΒΑ) και ένα καινούριο αεροδρόμιο (LHR). Συνολικό κόστος €300 (φόροι απο δωρεάν μίλια και ΒΑ)

Let the journey BEGIN (at last)

7.12.2008 SKG-ZRH LX1851 A320-214 HB-IJO "GRISSEI"

ZRH-CDG LX634 A320-214 HB-IJN "HASENMATT"

To καλό με τη Swiss είναι ότι φεύγοντας ΠΟΛΥ πρωί από Θεσσαλονίκη (04:40) και φτάνοντας στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις γύρω στις 9:30-10:30 δίνει το κέρδος ολόκληρης ημέρας ή βολικής connection πτήσης. Το κακό είναι ότι πετάει ΠΟΛΥ πρωί άρα προυποθέτει ελάχιστο ή καθόλου ύπνο (πράγμα που έγινε). Έχοντας κάνει web check in έφτασα στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ στις 3:30. Το γκισέ της Swiss είχε κατακλυστεί από ένα σχολείο που πήγαινε εκδρομή με αποτέλεσμα να γίνεται Ο χαμός. Έδωσα γρήγορα τη βαλίτσα και παρέλαβα ένα voucher των €8 για το EVEREST μιας και το lounge ήταν κλειστό εκείνη την ώρα. Η επιβίβαση έγινε στην ώρα της και σε λίγο στρογγυλοκάθισα στην 2Α απολαμβάνοντας ένα χυμό πορτοκάλι σαν preflight drink. Στις 05:04 το Α320 άφησε απαλά τον 34 με σκοπό να φτάσει μετά από 2 ώρες και 15 λεπτά στη Ζυρίχη. Μόλις έσβησε το σήμα για τις ζώνες σερβιρίστηκε το πρωϊνό το οποίο έφαγα με μεγάλη όρεξη μιας κι έφυγα από το σπίτι μόνο με έναν καφέ. Ο συνοδευτικός καφές δεν κατάφερε να με κρατήσει ξύπνιο και έτσι ξεκουράστηκα για την υπόλοιπη ώρα της πτήσης μέχρι που το αεροπλάνο άγγιξε τον 34 (τι σύμπτωση) του αεροδρομίου της Ζυρίχης. Κατευθύνθηκα γρήγορα στο lounge της Swiss, όπου μετά από 2 κρουασάν κι έναν ακόμα χυμό συμπλήρωσα άλλες δύο ώρες ύπνου στις πολυθρόνες-μασαζιέρες-ανάκλιντρα. Μισή ώρα πριν την αναχώρηση άφησα το ησυχαστήριό μου και κατευθυνόμενος προς την Α82 πρόσεξα τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο του terminal και χάζεψα λίγο το Α340 που επρόκειτο να αναχωρήσει για Ινδία.
Βολεύτηκα στην 5Α χαζεύοντας τον γείτονα ενώ κατά την τροχοδρόμηση μια χρωματιστή φατσούλα μου έφτιαξε το κέφι. Φτάσαμε στο holding point του 28, όντας τέταρτοι πίσω από ένα RJ-85 της CityJet, ένα 737-300 της LH και ένα Cessna 750 Citation. Στις 9:18 αποχαιρετήσαμε τη Ζυρίχη και μετά από λίγο σερβιρήστικε ΞΑΝΑ το πρωϊνό που αυτή τη φορά ήταν φρουτοσαλάτα και μια νοστιμότατη πουτίγκα. Η πτήση ήταν σύντομη και μετά από 60 ηλιόλουστα λεπτά φτάσαμε στο μουντό και ομιχλώδες CDG. Μέσα στην αντάρα που επικρατούσε διακρίνονταν ένα Α340 της Sri Lankan, ενώ πλησιάζοντας στο Terminal 2B μας χαιρέτησε ένα 737-500 από τη Λιθουανία.
H πτήση για SXB εκτελούνταν από την BritAir για λογαριασμό της AirFrance αναχωρούσε από το Terminal 2G που είναι 10 λεπτά με το λεωφορείο από το 2Β. Βουρ λοιπόν...

7.12.2008 CDG-SXB AF7761 (operated by BritAir) Fokker 100 F-GPXB

To Terminal 2G είναι ένα χαριτωμένο κτίριο, με χρωματιστές τζαμαρίες. Με το που μπαίνει κανείς συναντά μια σειρά από self check-in kiosks με εξυπηρετικότατες υπαλλήλους και περίπου 20 check-in desks. είχα κάνει web check-in από την προηγούμενη διαλέγοντας την 7Α και έτσι κατευθύνθηκα γρήγορα γρήγορα στην γεμάτη αίθουσα αναμονής. Η πτήση μου είχε περίπου 45 λεπτά καθυστέρηση όπως ανακοίνωναν τα FIDS. Το χαρακτηρηστικό του 2G είναι ότι η πύλη επιβίβασης ανακοινώνονταν ΜΟΛΙΣ 15 λεπτά πριν την αναχώρηση στα FIDS και με ΜΙΑ μόνο προφορική ανακοίνωση, οπότε όλοι κάθε λίγο σηκώναμε τα κεφάλια μας προς τον ουρανό μην τυχόν και ξεχαστούμε. Όλα κύλισαν ομαλά και παράτην καθυστέρηση (λόγω της ομίχλης στο Παρίσι) τελικά το Fokkerάκι ακούμπησε μαλακά τον διάδρομο 23 της Αλσατικής πρωτεύουσας.
Το αεροδρόμιο βρίσκετται περίπου 10 χλμ έξω από το Στρασβούργο και οι επιλογές μετάβασης στην πόλη είναι 2: ΤΞΙ με κόστος € 30-40 και το λεωφορείο+τραμ με κόστος € 5,80 (ενιαίο εισητήριο). Αν και κουρασμένος διάλεξα την οικονομική λύση. Η στάση του λεωφορείου βρίσκεται βγαίνοντας δεξιά από το κτίριο και προσφέρει ΑΠΛΕΤΗ θέα στην πίστα (συγκεκριμένα την χωρίζει μόνο ένα συρματόπλεγμα). Αν και ο πειρασμός του 737-600 της Air Algerie ήταν τεράστιος το κρύο και η κούραση νίκησαν τη φωτογραφική μου μανία. Μετα από 50 περίπου λεπτά έφτασα στο Strasbourg Hilton που θα με φιλοξενούσε για τις επόμενες 5 ημέρες. Μετά από ένα καυτό μπάνιο και ένα γρήγορο γεύμα στο δωμάτιο, τα πάντα μαύρισαν μέχρι την άλλη μέρα στις 7 το πρωί (και να σκεφτεί κανείς ότι ήταν μόλις 20:30 )

Λόγω των αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν κατάφερα να κυκλοφορήσω μέρα στο Στρασβούργο, παρά μόνο μετά τις 7 το βράδυ. Βέβαια η γιρτινή ατμόσφαιρα δε σταματούσε και η πόλη ήταν εξίσου όμορφη και φωτεινή. Ευτυχώς που είχα επισκεφτεί το Στρασβούργο το Σεπτέμβρη του 2004 στα πλαίσι ενός road trip και θα μπορέσω να παραθέσω ορισμένες "ημερήσιες" φωτογραφίες.

Το Στρασβούργο και γενικά η Αλσατία θεωρείτε η πατρίδα του Χριστουγεννιάτικου Δένδρου. Σύμφωνα με την ιστορία, το πρώτο έλατο στολίστηκε με μήλα γύρω στο 1560 με 1570. Δικαιολογημένα λοιπόν, η πόλη γιορτάζει εντονώτατα τα Χριστούγεννα, ξεκινώντας από τις 30/11 κάθε έτους μέχρι την Πρωτοχρονιά. Στις 4 μεγάλες πλατείες της πόλης στήνονται χριστουγεννιάτικες αγορές (εδώ στην Place Broglie) με τη μεγαλύτερη και πιο ζωντανή μπροστά από τον καθεδρικό ναό , που μέχρι την κατασκευή του πύργου Αιφελ, ήταν το ψηλότερο κτίσμα στην Ευρώπη. Στην Place Kleber, στήνεται παραδοσιακά το Χριστουγεννιάτικο Δένδρο (Le Grand Sapin) που είναι το ψηλότερο έλατο της Αλσατίας. Φέτος έφτανε τα 26,30 μέτρα ύψος. Εξίσου εντυπωσιακά στολισμένος και φωτισμένος ήταν ο κεντρικός εμπορικός δρόμος της πόλης (μου διαφεύγει το όνομα, αλλά ξεκινά από την Place Broglie και καταλήγει στην Place d' Homme de Fer όπου διασταυρώνονται όλες οι γραμέ του τραμ, οπότε δε μπορείτε να χαθείτε. Χαρακτηρηστικό δείγμα ο Cartier (και άλλα επώνυμα καταστήματα).

Η πόλη διαθέτει ένα άψογο δικτυο τραμ με 5 γραμμές (Α-Ε) και δίκτυο λεωφορείων. Αξίζει να επισκεφτεί κανείς την Petite France, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, που είναι η μεσαιωνική πόλη, άψογα διατηρημένη. Λίγα λεπτά περπάτημα σε οδηγούν στις Ponts Couverts (που πλέον είναι ξεσκέπαστες και στο φρούριο σχεδιασμένο από τον περίφημο Vauban (από όπου είναι τραβηγμένη η φωτογραφία. Δεν πρέπει να παραλήψω τη βόλτα στην πλατεία του καθεδρικού ναού ( είναι αδύνατη η φωτογράφηση λόγω ύψους και στενότητας χώρου) με το εντυπωσιακό εστιατόριο (το πρώτο φαρμακείο στον Μεσαίωνα) με τη σφυρήλατη σιδερένια (!!!!!!!!) πρόσοψη. Οι λάτρεις του καλού φαγητού και κρασιού θα βρουν στο Στρασβούργο και γενικά την Αλσατία έναν επίγειο παράδεισο, ενώ αν ο χρόνος το επιτρέπει ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ένα διήμερο τξίδι στο Δρόμο του Κρασιού (ΑΑΑΧΧΧΧ να ήταν ξανά το 2004 ).

13.12.2008 SXB-CDG AF 7761 (operated by Brit Air) Fokker 100 F-GPXK Seat 15A
CDG-LHR BA 307 A319-131 G-EUPW Seat 8A
LHR-BRU BA 396 A319-131 G-EUOI Seat 9F
BRU-ZRH LX 783 RJ100 HB-IYZ "HOHE WINDE" Seat 2F
ZRH-SKG LX 1850 A321-111 HB-IOC Seat 3A

Στις 13/12 έφτασε η μέρα του γυρισμού. Η πτήση AF 7761 ήταν προγραμματισμένη για τις 07:40 το πρωί. Το προηγούμενο βράδυ είχα κάνει web check in για ΟΛΕΣ τις πτήσεις (AF, BA, LX) και στις 6 έμπαινα στο ταξί που θα μεοδηγούσε στο αεροδρόμιο. Είκοσι λεπτά αργότερα και € 42 ελαφρύτερος, έμπαινα στο σχεδόν έρημο αλλά ζεστό Enzheim. Έδωσα γρήγορα τη βαλίτσα, κάθισα για πρωϊνο (καφές και κρουασάν στο μοναδικο ανοικτό καφέ του αεροδρομίου και όταν η πτήση φάνηκε στα FIDS περασα τον έλεγχο και κατευθύνθηκα στην αίθουσα αναχωρήσεων στον πάνω όροφο. Το Fokkerάκι με περιμενε υπομονετικά μέσα στο κρύο. Φαίνεται πως το λυπήθηκαν αοπότε μετά από λίγο του έριξαν ένα γερό deicing από όλες τις μεριές. Στις 07:52 ξεκολλήσαμε από τον 23 μέσα στο πρωϊνό σκοτάδι για να μας υποδεχτεί λίγο αργότερα το πρώτο φως της μέρας. Τότε μοιράστηκε το φαγητό (καφές και κρουασάν με σοκολάτα, ευτυχώς ζεστό).
Μετά από 53 λεπτά πτήσης φάνηκε το CDG, με τα αεροπλάνα της AF να παίρνουν τις θέσεις τους στον 08L, αφήνοντας για μας τον 08R. Touch down, airbrakes & reverse και taxiing προς το 2G. Στο δρόμο μας καλημερησαν δύο ομόσταυλοι (RJ85 & ERJ145MP) και ένα ERJ190LR φτιαγμένο από Baboo . Αφιξη στο 2G, επιβίβαση στο λεωφορείο για το 2Β (δεν άφησα τη στιγμή να πάει χαμένη), εύρεση της πύλης επιβίβασης και boarding (όλα αυτά σε 50 λεπτά). Δίπλα μας γέμιζε την κοιλιά του ένα Α319-111 από το Αζερμπαϊτζαν. Κατευθυνόμενοι στον 09R χαιρετηθήκαμε με έναΑ320-214 από την Κροατία και το Β767-222 από τη Γκαμπόν (παλιός γνώριμος από το 2007, όταν αναχωρώντας για Μόντρεαλ το πέτυχα στην ίδια θέση). Η κίνηση αυξημένη και περιμέναμε τη σειρά μας πίσω από Ολλανδούς, Ιρλανδούς και Γάλλους (απολύτως φυσικό για ένα Βρετανικό αεροπλάνο στο Παρίσι...).

Το service απλό (καφες, μικρό κουτάκι coke και candy bar), τη Μαγχη την περάσαμε με έντονη νέφωση, ώσπου τελικά φάνηκε το Αγγλικό έδαφος λίγο πριν καθήσουμε απαλά στον 09L του LHR μέσα σε δυνατή βροχή. "Καλημέρα Hariphundai (ανάθεμα για όνομα)" ψιθύρησα στο μουσκεμένο 747-4D7 και σε λίγο έμπαινα στο καινούριο κοσκινάκι του Λονδίνου, το περίφημο Τ5. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο που υποδέχεται αεροπλάνα. Εντυπωσιακό, ακριβό και με σημεία κρυφούς πόθους. Μετά το απαραίτητο shopping και νοστιμότστο sushi, άραξα σε μια άδεια πύλη και χάζευα την κίνηση.
Η Α1 απ' όπου γινόταν η επιβίβαση πρόσφερε πολύ καλή θέα στα αεροπλάνα που προσγειώνονταν και έτσι πέρασε ευχάριστα η ώρα. Η πτήση προς τις Βρυξέλλες ήταν μια συνηθισμένη, με καλό και ευγενικό πλήρωμα κι ένα chicken wrap & coke για γεύμα. Φτάνωντας στις Βρυξέλλες κατευθύνθηκα στο Diamond Lounge που εξυπηρετεί την Star Alliance για να βρω την πλήρη απογοήτευση: σκοτεινό, χωρίς υπολογιστές για να περάσει η ώρα, χωρίς φαγητό (μόνο λίγα σαντουιτσάκια με κασέρι και σαλάμι) και για συντροφιά έναν άξεστο Γερμανό που μονοπώλησε τη μοναδική τηλεόραση με ένα Γερμανόφωνο αθλητικό κανάλι, παρέα με 4 μπουκάλι μπύρα... . Κάποια στιγμή το μαρτύριο τελείωσε καθώς ήρθε η ώρα να επιβιβαστώ στο "τζαμπολίνο" που θα μεπήγαινε στη Ζυρίχη.Άνετο κάθισμα, συμπαθητικό γεύμα και αδιάφορη πτήση. Μια νέα επίσκεψη στο Swiss Lounge, αυτή τη φορά για φαγητό και ξεκούραση στις ίδις πολυθρόνες που ανέφερα στο πρώτο μέρος και τελικά επιβίβαση στο Α321 για την τελευταία πτήση της χρονιάς (και 100η συνολικά για μένα). Κάθισα στη θέση μου εξουθενωμένος (ξύπνιος από τις 5 το πρωϊ) αλλά ευχαριστημένος από τον υπερκορεσμό πτήσεων περιμένοντας την απογείωση και το φαγητό. Το πλήρωμα ευγενέστατο και επαγγελματικό, ξεκίνησε με ΖΕΜΑΤΙΣΤΕΣ ΠΕΤΣΕΤΕΣ, χυμό πορτοκάλι και γεύμα δύο πιάτων (σαλάτα και μοσχάρι σε σάλτσα πιπεριού). Αυτά και 2 ποτήρια κόκκινο κρασί σε συνδυασμό με την κούραση της ημέρας με έστειλαν αγκαλιά με τον Μορφέα για το υπόλοιπο της πτήσης. Άφιξη στη βροχερή Θεσσαλονίκη και μετά από 20 λεπτά ήμουν στο σπιτάκι μου. Η γυναίκα μου με περίμενε αλλά τα παιδιά κοιμόταν και έτσι απόλαυσαν τα δώρα τους την επόμενη ημέρα. Ένα ταξιδιάρικο 2008 έφτανε στο τέλος του, ανοίγοντας το δρόμο σε ένα πολλά υποσχόμενο 2009.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ...

ΝΑΤΟΣ ΠΑΛΙ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ...ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΑΝ ΤΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ !!!

2008-10-29T11:33:00.000-07:00

Είναι κάποια τηλεφωνήματα που σου χαλάνε τη διάθεση και κάποια άλλα που πραγματικά σε ανεβάζουν στον έβδομο ουρανό. Ένα τέτοιο τηλεφώνημα δέχτηκα πριν από 20 μέρες περίπου , από τη γυναίκα μου, όσο ήμουν στη δουλειά
- Έχεις κανονίσει τίποτα μέχρι τις 22 του μήνα ?
- Όχι, γιατί ?
- Γιατί πάμε Βιέννη, τα κανόνισα όλα….

Από εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει στους ρυθμούς του επερχόμενου , αναπάντεχου, ταξιδιού. Πτήσεις, θέση, ξενοδοχείο πρόγραμμα. Μιας και θα ήταν η 4η επίσκεψή μου στην πάλαι ποτέ πρωτεύουσα των Αψβούργων, είχα αποφασίσει να ασχοληθώ με κατανάλωση καφέδων και γλυκών επισκεψη σε επιλεγμένα μουσεία, φυσικά spotting και επίσκεψη στη γειτονική Μπρατισλάβα. Οι μέρες κυλούσαν σιγά σιγά και έφτασε η πολυπόθητη 18/10 οπότε κάλεσα ταξί για το αεροδρόμιο

18/10/2008 SKG-VIE OS810 B737-8Z9 “FALCO” ΟΕ-LNJ (Lauda Air)
SEAT : 9A (web check-in) CAPTAIN: SCHTULER
Take off Rwy: 16
Landing Rwy: 11
Flight Duration: 102 min

Έχοντας κάνει check-in από την προηγούμενη, αφήσαμε τις βαλίτσες παρακάμπτοντας την ουρά και μετά τις καθιερωμένες εφημερίδες περάσαμε το security check περιμένοντας την ώρα της επιβίβασης. Είπα να εκμεταλλευτώ την αναμονή αλλά δυστυχώς στο apron υπήρχαν λίγα πράγματα: ο «ΠΛΑΤΩΝ» τροχοδρομούσε άρτι αφιχθείς από Λήμνο ενώ λίγο πιο πέρα το Α319της Air Berlin φορτώνονταν για το ταξίδι του.
Επιβίβαση λοιπόν από την 1L και βόλεμα στην 9Α που θα με φιλοξενούσε για τα επόμενα 102 λεπτά της πτήσης. Ομαλή απογείωση από τον 16 και στα 30 λεπτά πτήσης, άρχισε το σερβίρισμα του φαγητού , ένα πολύ νόστιμο χοιρινό με σάλτσα μανιταριών και πατάτα, συνοδεία μους σοκολάταςκαι κόκκινου κρασιού . Τα δισκάκια μαζεύτηκαν σχετικά γρήγορα (άλλωστε πόση ώρα χρειαζόταν να φαγωθεί το νόστιμο αλλά λιγοστό φαγητό) και έγειρα πίσω απολαμβάνοντας την πτήση ψάχνοντας απεγνωσμένα τον ουρανό για overfly, underfly ή flyby χωρίς ιδιέταιρη επιτυχία. Σε κάποια στιγμή ξεπρόβαλε η λίμνη Balaton και ο κυβερνήτης έδωσε στοιχεία της πτήσης από τα μεγάφωνα, ενημερώνοντας πως σε λίγο θα ξεκινούσε η κάθοδος προς τη Βιέννη. Η Αυστριακή πρωτεύουσα φάνηκε ηλιόλουστη και μετά από λίγο μια παράξενη σκιά άρχισε να μας ακολουθεί καθώς πλησιάζαμε στο διάδρομο .Σταυροκοπήθηκα 3 φορές, έφτυσα τον κόρφο μου να φύγει το φάντασμα και ξαφνικά αντίκρισα έναν πράσινο καλικάντζαρο να μας περιμένει….
Το αεροπλάνο ακούμπησε μαλακά στο tarmac του 11 και μετά από περίπου 30 λεπτά επιβιβαζόμασταν στο λεωφορείο που μας περίμενε για να μας οδηγήσει στο ξενοδοχείο μας.

Η εταιρία που είχε οργανώσει το ταξίδι φρόντισε να μας ευχαριστήσει για την πολύχρονη συνεργασία μας, κλείνοντας δωμάτια στο ξενοδοχείο BRISTOL που βρίσκεται ακρίβώς απέναντι από την Όπερα . Τo δωμάτιo ήταν τεράστιo με διακόσμιση του προηγούμενου αιώνα αλλά με όλες τις σύγχρονες ανέσεις . Η αυτοκράτειρα του σπιτιού μου σε στιγμές μεγαλείου . Μετά από το καθιερομένο ψάξιμο κάθε γωνιάς του δωματίου βγήκαμε για μια μικρή βόλτα στην Kartnerstrasse περιμένοντας να έρθει η ώρα για το δείπνο που έγινε σε ένα παραδουνάβιο χωριό αρκετά έξω από τη Βιέννη.

Τέλος πρώτης ημέρας. Ως απολογισμός , ένα μεγάλο 10 στην Austrian για την ποιότητα των υπηρεσιών της ακόμα και στην οικονομική θέση. Ακολουθεί : Βόλτα στην πόλη, planespotting και βόλτα στη Μπρατισλάβα. Keep in touch

To υπερπλήρες, χορταστικό και νοστιμότατο πρωϊνό μας γέμισεενέργεια για τη βόλτα που θα ακολουθούσε.

Πρώτη στάση στην Αλμπερτίνα όπου φιλοξενούνταν μια έκθεση έργων του Βικέντιου Βαν Γκογκ με έργα του από προσωπικές συλλογές ανά τον κόσμο ( άρα όχι και πολύ γνωστα και ειδωμένα). Χορτασμένοι από τέχνη κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία του Αγίου Στεφάνου με την καθιερομένη επίσκεψη στον ομόνυμο καθεδρικό ναό για να θαυμάσουμε για ακόμα μια φορά τον περιτεχνό άμβωνά του (λεπτομέρεια) ακολουθούμενη από καφέ και φαγητό στο εστιατόριο DO & CO που βρίσκεται στον 8ο όροφο του Haas Haus (μια όμορφη παραφωνία στο αρχιτεκτονικό στυλ της πλατείας).
Η μέρα ήταν αφιερωμένη στα μουσεία και σειρά είχε το Belvedere με την μόνιμη έκθεση του Κλιμτ και των Αποσχιστών. Για χώνεψη (και για γυμναστική) πήγαμε με τα πόδια (περίπου 40-45 λεπτά με τις απαραίτητες στάσεις) περνώντας από την Karlsplatz με την ομόνυμη εκκλησία. Η κομψότατη Γαλλική πρεσβεία και το μνημείο της απελευθέρωσης από τους Γερμανούς (sic) τράβηξαν λίγο από το χρόνο μας. Η επιστροφή στο ξενοδοχείο έγινε πάλι με τα πόδια μιας και το μετρό δε βόλευε αλλά και ο καιρός ήταν καταπληκτικός και έτσι ήρθε η ώρα για την βραδυνή έξοδο με φαγητό στο Drei Husaren και ποτό στο ΑΠΙΘΑΝΟ American Bar ( αμφότερα σε κάθετα στενά της Kartnerstrasse λίγο πρίν την πλατεία του Αγίου Στεφάνου)

M' αυτά και μ'αυτά ξημέρωσε η Δευτέρα, η σύζυγος πήγε στο Συνεδριακό Κέντρο για δουλειά κι εγώ στο αεροδρόμιο για τη δική μου δουλειά. Τρόποι για να πάει κανείς στο αεροδρόμιο υπάρχουν πολλοί. Λεωφορεία (δεν το συνιστώ), ταξί ( Αυτό πια απαγορεύεται), το CAT και το S-Bahn (S7). To CAT αυτοδιαφημίζεται ότι φτάνει σε 16 λεπτα και κοστίζει €9/ διαδρομή (σύνολο 18). Το S-Bahn έκανε 25 λεπτά και κόστισε €3,70/διαδρομή (η απόφαση δική σας). Το τρένο ήταν πεντακάθαρο με απίθανη τουαλέτα (είμαι άρρωστος το ξέρω ).
Δυστυχώς στο αεροδρόμιο δεν προσφέρεται για τα spotting places του και μόνη επιλογή για κάποιον που δεν έχει αυτοκίνητο για να αρχίσει να τριγυρνάει είναι τα Parking P4 & P3 ( και στα δυό στον 8ο όροφο με θέα στο μεν Ρ4 στο apron και στο Ρ3 στο Pier B). Πάμε λοιπόν:

Ρ4 Spotting
Airbus A310-325ET TAROM
De Havilland DHC-8-402Q Austrian Arrows
Fokker F100 Montenegro Airlines
B737-3S1 Bulgaria Air
Boeing 737-76N Sky Europe
Fokker F100 Austrian Arrows STAR ALLIANCE LIVERY
Canadair CRJ-900 Σκοπιανό ( Συγχωρέστε με αλλά είμαι Σαλονικιός)
ATR 42-512 TAROM
Boeing 737-341 Ukarine International

Η ώρα περνούσε, το apron άδειασε και έτσι κατευθείνθηκα προς το Ρ3 περνώντας μπροστά από τον κομψό πύργο ελέγχου. Εκεί τα πράγματα κάπως βελτιώθηκαν από χρωματικής άποψης αλλά και γιατί εβλεπα όλες τια απογειώσεις από τον 11-29. Ιδού λοιπόν τι ψάρεψα

Airbus A320-214 Iberia
Τα διδυμάκια
Airbus A319-111 Aeroflot
Έναν μικρό κλόουν
SAAB 340B Central Conect Airlines.
DHC-8-Q402 Croatia Airlines
Ανάμεσα σ'αυτά και αρκετά 319, 320 και F100 της Austrian και ένα 777 της που ρυμουλκούνταν νωχελικά προς την αρχή το 29. Αυτό προτίμησα να το χαζέψω μέχρι και την απογείωση, από το να το φωτογραφίσω. Πραγματική απόλαυση.

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη για την ποιότητα των φωτογραφιών αλλά ήταν πρωί, με σχετική ομίχλη και τον ήλιο κόντρα.

Καθώς πλησίαζε μεσημέρι πήρα το δρόμο του γυρισμού μιας και σειρά είχε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Μoi όπου δέχτηκα την απροκάλυπτη επίθεση ενός λέοντος και ενός ψάρακα. Εντυπωσιακοί δεινόσαυροι και πόδια αυτών καθώς και πάμπολλες απολιθωμένες αράχνες, μύγες και διάφορα άλλα έντομα τεραστίων διαστάσεων μας κράτησαν παρέα μέχρι το απόγευμα.

Στη συνέχεια Μπρατισλάβα και πτήση επιστροφής.

Η προτελευταία μέρα του ταξιδιού ήταν αφιερωμένη στην Μπρατισλάβα. Το είχα αποθημένο να επισκευτώ την Σλοβακική πρωτεύουσα από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα τη Βιέννη το 2005. Άλλωστε απέχει μόλις 65 χιλιόμετρα από τη Βιέννη ή 1 ώρα με το τρένο.

Άφιξη λοιπόν στον Sudbahnhoff, έκδοση του εισητηρίου (€ 11 με επιστροφή) και βουρ για την αποβάθρα 7 όπου περίμενε το τρένο (το trainspotting δεν πείραξε ποτέ κανέναν, μάλιστα έγινε και πολύ καλή ταινία). Το τρένο υπερσύγχρονο, πεντακάθαρο και άδειο (ζήτημα αν ανέβηκαν 30 άνθρωποι) έφτασε μετά από 1 ώρα στον σταθμό PETRLZALKA της Μπρτατισλάβα. Για το κέντρο της πόλης παίρνουμε το λεωφορείο 80 ακριβώς έξω από το σταθμό (€.98 με επιστροφή) και κατεβαίνουμε στην 5η στάση απ' όπου κατευθυνόμαστε στην παλιά πόλη. Η είσοδος γίνεται απο την Πόρτα του Μιχάλη (Michalska Brana)όπου ακολουθώντας την ομόνυμη οδό κατευθυνόμαστε προς την πλατεία της παλιάς πόλης και την πλατεία του εθνικού θεάτρου. Στη διαδρομή συναντά κανείς διάφορα απίθανα αγάλματα και συμπαθητικά στενά με έντονα τα σημεία της εγκατάλειψης.
Μετά από ένα δυναμωτικό καφέ κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία της Αντίστασης με το Υπουργείο Πολιτισμού με σκοπό να κατευθυνθούμε προς το κάστρο από όπου έχει κανείς πανοραμική θέα της πόλης. Στο δρόμο της επιστροφής χαζέψαμε το ΚΙΤΣ παρατηρητήριο UFO και διασταυρωθήκαμε με ένα από τα παλιά αλλά κομψά τραμ της πόλης. Επόμενη στάση το προεδρικό μέγαρο με τους τσολιάδες του και ένα από τα εντυπωσιακά κατάλοιπα της Σοβιετικής εποχής , το Μέγαρο της Τηλεόρασης με το γειτονικό Υπουργείο Επικοινωνιών και Ταχυδρομείων.
Η Μπατισλάβα αν και θυμίζει την Πράγα στην αρχιτεκτονική (τόσο στην Παλιά όσο και στη Νέα Πόλη) δεν αφήνει την ίδια αίσθηση παραμυθιού με την Τσέχικη πρωτεύουσα. Επιστροφή λοιπόν στον PETRLZALKA για το τρένο της επιστροφής.

22/10/2008 VIE-SKG OS809 Fokker 100 OE-LVL "ODESSA"
Seat : 4A
T/O Rwy: 29
L/D Rwy: 34
Duration: 90 min

Έχοντας περίπου 2 ώρες μέχρι την αναχώρηση και έχοντας βαρεθεί τους καφέδες του αεροδρομίου είπα να χαζέψω λίγο την κίνηση στο apron μέχρι να περάσει η ώρα . Το μόνο αξιόλογο κομμάτι ήταν αυτό το 737-500 της Estonian που το απόλαυσα γαι περίπου 50 λεπτά, όλη τη διαδιακασί αφορτώματος μέχρι το pushback. Τελικά η C53 άνοιξε και μεσα απο τις γρίλιες τσάκωσα το A320-214 της Air Malta στο γειτονικό stand. H 4A σχετικά άνετη για τα δεδομένα του αεροσκάφους και τελικά ξεκίνησε η τροχοδρόμηση για τον 29 περνώντας δίπλα από ένα 319 της Finnair. Ομαλότατη απογείωση αν και με αναμονή 15 λεπτων λόγω κίνησης, στα 20 λεπτά πτήσης μοιράστηκε το φαγητό (μακαρόνια με άσπρη σάλτσα, γιαούρτι φράουλα, κρασί και καφές) και τελικά προσγείωση στον 34 του ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Συμπερασματικά : Άψογη η AUSTRIAN σε όλα της, απολαυστικότατο το ξενοδοχείο και η Βιέννη όπως πάντα μια πανέμορφη πρωτεύουσα που ποτέ δε σε κουράζει.

Για δουλειά στη ΓΑΝΔΗ αλλά... για χαρά στο AMS

2008-10-24T04:57:00.001-07:00

Για δουλειά στη ΓΑΝΔΗ αλλά... για χαρά στο AMS

Στα μέσα του καλοκαιριού δέχτηκα μια προσφορά για ένα course στη Γάνδη. Από μένα έμενε να διαλέξω μόνο τις πτήσεις.Μιας και ήθελα να φορτώσω κι άλλα μίλια στην Μ & Μ κάρτα μου, η μόνη επιλογή ήταν η STAR ALLIANCE. Η Swiss δεν έλεγε μιας και δεν άντεχα άλλο πρωϊνό-γαλατάδικο ξύπνημα, η AUSTRIAN έφευγε μεσημέρι κι έφτανε νύχτα οπότε χάνονταν η μέρα, άρα λοιπόν τι μας έμεινε ? Μα η Μαμά ΛΟΥΦΤΧΑΝΣΑ φυσικά. Μιας και οι Γερμανοί είναι φίλοι μας (όπως έλεγε ο αήμνηστος Αρτέμης Μάτσας) αλλά σνομπάρουν τη Σαλονίκη, τη βρωμοδουλειά ανέλαβε η καλή μας AEGEAN. Ιδού λοιπόν:

10/9/2008 SKG-MUC A3-500 , Boeing 737-33A SX-BBU (Η καλή μας η γιαγιά ΜΠΟΥΜΠΟΥ).
Θέση : 7Α
Αναχώρηση : 08:07
Άφιξη : 10:00
Κυβερνήτης : κ. Κωνσταντόπουλος
Πληρότητα : 95%

Η μέρα ξεκίνησε με ένα καλό πρωϊνό και σύντομα το ταξί με άφηνε μπροστά στο Terminal του cyberhub ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Μια γρήγορη ματιά στα FIDS για να βρω το check in counter ( πολύ αστείο), αγορά εφημερίδων και ακολούθως security check.
Με το καλό, ήρθε η ώρα της επιβίβασης (στη Μπουμπού από την L1 (απλά με βόλευε να βγάλω την L2) και ...τσουπ, στρογκυλλοκάθισμα στην 7Α με το ατελείωτο seatpitch και θέα στο terminal.
Περίπου 20 λεπτά μετά την απογείωση από τον 34 σερβιρίστηκε το πρωϊνό. Η ομελέτα νόστιμη, τα ψωμάκια ζεστά, για τα αλλαντικά δεν παίρνω όρκο μιας και δεν ήθελα να το ρισκάρω πρωϊνιάτικα (είχα και ταξίδι μπροστά μου) ενώ τη σοκολατίτσα την κράτησα για ώρα ανάγκης. Πάνω από τις Άλπεις ήρθε και η ενημέρωση από το cockpit και τελικά φτάσαμε στο Μόναχο στον 26R όπου μας υποδέχτηκαν η Λεϊλά και η Σεχραζάτ. Έχοντας περίπου 1,5 ώρα να σκοτώσω, απέφυγα συνειδητά τα καταστήματα και την άραξα στην άκρη του Τ2 (GATE 1) απολαμβάνοντας τον καφέ μου από τα coffee stands της LH με θέα τον 08L-26R και όλα τα καλούδια που βολτάριζαν επί αυτού ή πάνω από αυτόν. Et voila λίγα από τα ψάρια που έπιασα:

LTU A330-223 D-ALPF

Air Berlin Fokker F100 D-AGPQ

US Airways A330-323X N275AY

Air France Regional ERJ 190-100LR F-HBLB

Lufthansa A320-211 D-AIPS "Augsburg"

καθώς και πολλά ακόμα CRJ & Dash της LH Regional που έκαναν την ώρα να περάσει πολύ πολύ ευχάριστα. Η επιβίβαση έγινε στην ώρα της και το δεύτερο σκέλος του ταξιδιού άρχιζε.

10/9/2008 MUC-BRU Boeing 737-530 D-ABIE "Hildesheim"
Θέση :10Α
Αναχώρηση : 11:15
Άφιξη : 12:15
Κυβερνήτης: ??? (τα αγγλικά του ήταν χειρότερα από τα γερμανικά μου)
Πληρότητα : 70%

Το αεροπλάνο ήταν παρκαρισμένο σε ένα απομακρυσμένο stand (όπως και όλα τα regional της LH) οπότε η μετάβαση μας έγινε με λεωφορείο, δίνοντάς μου την ευκαιρία να δωρίσω στον αισθητήρα της μηχανής μου ένα όμορφο ATR της Air Dolomiti. Επιβίβαση και πάλι από την L1 για να βολευτώ στο πολύ άνετο Recaro της 10Α. Απογείωση από τον 26L με κατεύθυνση την πρωτεύουσα της Ευρώπης. Σύντομα το πολύ όμορφο πλήρωμα μοίρασε τα σακουλάκια με το snack (φρεσκότατο το ψωμάκι) και τον αρωματικό καφέ. Η πτήση ήταν πολύ άνετη (μιας και είχα 3 θέσεις δικές μου και έτσι ακουμπήσαμε στον 25L των Βρυξελλών με κατεύθυνση το terminal. Στο δρόμο μας χαιρέτησε μια καλλονή από τη Μαύρη Ήπειρο και ένας Αμερικάνος Καουμπόης.

Αποτίμηση ταξιδιού έως τώρα

AEGEAN 8/10 (Χαμογελαστό και εξυπηρετικό πλήρωμα, συμπαθητικό πρωϊνό αλλά η Μπουμπού, ρε παιδιά, τά έχει τα χρονάκια της. Ώρα για κανένα Airbus στη Συμβασιλεύουσα)

LUFTHANSA 9/10 (Άψογο πλήρωμα, σαντουϊτσάκι για το διάλειμμα, ΑΨΟΓΟ αεροπλάνο κι ας είναι 18 ετών !!! δηλαδή 2 χρόνια μεγαλύτερο από τη ΜΠΟΥΜΠΟΥ ).

Στο επόμενο επεισόδιο :

ΓΑΝΔΗ και Polderbaan (ΝΑΙ S C H I P H O L Spotting)

Συνέχεια από το προηγούμενο...

Παραδόξως η βαλίτσα μου βγήκε από τις πρώτες κι έτσι πρόλαβα το πρώτο τραίνο για τη Γάνδη. Η πόλη διαθέτει ένα αρκετά καλό δίκτυο Τραμ. Το Νο 1ξεκινάει μπροστά από το σταθμό και σε 15 λεπτά βρισκόμουν στην Korenmarkt, 5 λεπτά περπάτημα από το κεντρικό κανάλι της πόλης όπου βρίσκεται το Marriot που θα με φιλοξενούσε για τις επομενες 4 μέρες. Το ξενοδοχείο είναι σε πλεονεκτική θέση, ακριβώς επάνω στο κανάλι και ομολογώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα που έχω μείνει. Είναι εντυπωσιακό πως πίσω από την πρόσοψη του 17ου αιώνα κρύβεται ένα άκρως ντιζαϊνάτο ξενοδοχείο, με ένα καταπληκτικό άρωμα σε όλους τους χώρους (όπως έμαθα αργότερα διαχέεται από το σύστημα κλιματισμού σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους). Καθώς η ώρα είχε περάσει, συναντήθηκα με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στο course για μια νυχτερινή βόλτα στην πόλη και φυσικά για φαγητό. Καταλήξαμε στο εστιατόριο Belga Queen (ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο, στην άλλη όχθη του καναλιού. Εκπληκτικό μενού, ατελείωτη κάρτα κρασιών (Γαλλικά, Ιταλικά, Χιλανά, Νότιας Αφρικής, Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας και Καλιφόρνιας) και ακόμα πιο απίθανο bar με φοβερή ποικιλία malts και premium spirits. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα αν και είναι αρκετά ακριβό. Είναι το κεντρικό κτήριο με την τριγωνική πρόσοψη και τις ομπρέλες στην επόμενη φωτογραφία. Οι επόμενες δύο ημέρες ήταν μέρες δουλειάς οπότε όταν το course τελείωσε και οι υπόλοιποι αναχώρησαν για την πατρίδα, βρήκα λίγο χρόνο για τουρισμό.
Η πόλη είναι αναπτυγμένη γύρω από το κανάλι της όπου βρίσκονται υπέροχες γωνίες για φωτογραφίες :

http://i266.photobucket.com/albums/ii24 ... G_0119.jpg
http://i266.photobucket.com/albums/ii24 ... G_0121.jpg
http://i266.photobucket.com/albums/ii24 ... G_0128.jpg
http://i266.photobucket.com/albums/ii24 ... G_0155.jpg
http://i266.photobucket.com/albums/ii24 ... G_0157.jpg

Η κεντρική πλατεία είναι η Sinkt Baafs Plein όπου βρίσκεται το δημαρχείο, η ομόνυμη εκκλησία και το εντυπωσιακό Belfort. Ένα άλλο κτίσμα άξιο προσοχής είναι το Κάστρο των Κόμηδων ή Gravensteen. Είναι επισκέψιμο φυσικά και από την κορυφή του έχει κανείς θέα σε όλη την πόλη. Μεταξύ άλλων φιλοξενεί μια καλή συλλογή μεσαιωνικών όπλων, μια καλή αίθουσα βασανιστηρίων και τον πιο αποτελεσματικό πουροκόφτη που φτιάχτηκε ποτέ (Αυθεντικό και σε χρήση μέχρι το 1886) .

13/9/08. Η ΜΕΡΑ επιτέλους έφτασε. Ένα χορταστικό πρωϊνό στο ξενοδοχείο και βουρ στον σταθμό για το αεροδρόμιο των Βρυξελλών όπου με περίμενε η Μούσα μου. Το τρένο φυσικά στην ώρα του, καθαρό ΚΑΙ με υποπόδιο για τους λάτρεις του είδους. Δυστυχώς ο βροχερός καιρός δεν δημιουργούσε και την καλύτερη διάθεση μιας και πήγαινα για spotting στο καλύτερο αεροδρόμιο της Ευρώπης (AMS) για αυτόν τον σκοπό. Μιας και το εκπληκτικό Kaagebaan έκλεισε το Γενάρη που μας πέρασε, όλος ο καλός ο κόσμος μαζεύται πλέον στο επίσημο spotting place Polderbaan, δίπλα στον 18R-36L. Απλά, ο Παράδεισος.

Φυσικά την τιμητική της είχε η KLM και η Transavia, που απογείωναν συνεχώς. Ιδού λοιπόν τα όμορφα:

Ένα από τα πολλά 737 της ημέρας KLM Boeing 737-8BK PH-BXU και στον αέρα αλλά και το PH-BDA

Επίσης ένα από τα πολλά 777 KLM Boeing 777-206(ER) PH-BQL"Litomysl Castle"

Μετά από λίγο έσκασε μύτη και η Επίδαυρος

Την τιμητική τους είχαν και τα Fokkers της KLM:
Fokker 70 PH-KZO & PH-KZE
Fokker 50 PH-KVH

Φυσικά δεν μπορούσαν να λείψουν τα 747 όπως το Boeing 747-406(M) PH-BFR "Rio de Janeiro" και το Boeing 747-406(F)ER SCD PH-CKB "Leeuwin / Lioness", όπως επίσης και τα MD-11 όπως το PH-KCA "Amy Johnson".

Τη μονοτονία του μπλε έσπασαν τα ακόλουθα διαμαντάκια:
Boeing 747-4EV(ER)F B-2424
Boeing 747-41B(F)SCD B-2473
Boeing 747-412(F)SCD B-2429
Boeing 747-412(F)SCD 9V-SFO
McDonnell Douglas MD-11(F) PH-MCY
Boeing 767-31A(ER) PH-MCL "Koningin Beatrix"
Fokker F100 CS-TPD "CONDOR"
Embraer ERJ-145EP G-RJXI
Airbus A319-132 TC-IZM
Boeing 737-7K2 PH-XRZ (ένα από το πλήθος της ημέρας)
Fokker F50 OO-VLJ
Boeing 757-256 TF-FIY και ιπτάμενο
Airbus A340-313X B-HXF

αλλά και τα πιο συνηθισμένα
Airbus A319-111 G-EZPG
Airbus A320-211 F-GKXB
Airbus A320-211 EC-FDA "Lagunas de Ruidera"
Airbus A320-232 G-EUUW
Airbus A320-214 EI-DEI "St Oliver Plunkett"
Boeing 757-251 N547US
Airbus A330-323E N815NW
MD-82 I-DATU "Verona"
BAe 146-RJ100 HB-IYT
Boeing 767-424(ER) N-66057

κι όλα αυτά ενώ η κίνηση στον 18C-36L συνεχιζόταν με διαμαντάκια όπως αυτό

Δυο videos:737 & 777

Η ώρα όμως περνούσε και μιας και δεν είχα προνοήσει για μπουφανάκι ( είπα να το παίξω γενναίος στους 12ο C) ξεκίνησα για την επιστροφή μου στο ζεστό δωματιο του ξενοδοχείου μου. Το αποχαιρετηστήριο φιλί μου το έδωσε η Transavia.

Χορτάτος από εικόνες, μυρωδιά Α1 και ήχους, παραδόθηκα στον πιο γλυκό ύπνο της ζωής μου.

Στο επόμενο επεισόδιο
-Spotting στις Βρυξέλλες
-Πτήσεις επιστροφής

Ξεκινάω ζητώντας συγγνώμη από όλους για το λάθος στο video. Όντως ΔΕΝ είναι 777 είναι 340 (ευχαριστώ όλους όσους μου το επισήμαναν)

Όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος . Δυστυχώς τα ταξίδια δεν αποτελούν εξαίρεση κι έτσι έφτασε η μέρα της επιστροφής στα πάτρια εδάφη. Όμως ήμουν αποφασισμένος να φύγω με τις καλύτερες αναμνήσεις. Μιας και πετούσα στις 15:00 είχα αποφασίσει από την αρχή του ταξιδιού να σποτάρω στο ΖΑΒΕΝΤΕΜ πριν παραδώσω το αυτοκίνητο και να συνεχίσω το spotting στο αεροδρόμιο πριν κάνω security chek.

Πρωϊνό ξύπνημα λοιπόν, έφαγα και τα πατώματα στο πρωϊνό και άφησα το ξενοδοχείο με το μυαλό καθαρό για να γεμίσει εικόνες αεροπλάνων. Η Γάνδη απέχει μόλις 55 χλμ από τις Βρυξέλλες και ο δρόμος για το spotting place πανεύκολος (περισσότερες λεπτομέρεις στο τέλος). Το σημείο βρίσκεται πίσω από τα approach lights του 25L. H ώρα ήταν μόλις 9 το πρώϊ κι όμως ήδη βρίσκονταν μαζεμένοι περίπου 20 "αεροπλανάδες" ηλικίας 3-65 ετών (ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ !!! μάλιστα η κυρία του κυρίου 65 του έφερε το καλαθάκι με το πρωϊνό του σηνάμενη κουνάμενη πάνω στο ποδηλατάκι της. Τ' ΑΚΟΥΣ ΓΥΝΑΙΚΑΑΑΑΑ ?). Όπως μου είπε κάποιος από την παρέα η καλύτερη ώρα για spotting είναι γύρω στις 6:60 το πρωϊ που αρχίζουν να φτάνουν τα heavies από Αμερική και τα cargo από όλο τον κόσμο (θα το έχω υπόψιν για την επόμενη φορά χεχεχε).Με το που τελείωσα τις καλημέρες με του υπόλοιπους να και το πρώτο καλούδι από τας μακρινάς και εξωτικάς Ινδίας. Αλλά επειδή τα άτιμα πάνε δυο δυο σαν τους Χιώτες μετά από λίγο έφτασε και το αδερφάκι του με την ίδια χάρη όπως κι αυτό. Σιγά σιγά άρχισαν να καταφτάνουν οι "φτωχοί συγγενείς" από Ρουμανία, Ιρλανδία και Ουγγαρία για να μη μιλήσουμε για τα AVRO της Brussels Airlines.

Ξαφνικά μια αναστάτωση δημιουργήθηκε στις τάξεις των ξεπαγιασμένων spotters και η ιαχή RUNWAY CHANGE έσκισε τον αέρα. Τι είχε συμβεί ? Τα σκανεράκια έπιασαν τις οδηγίες του πύργου ότι λόγω αλλαγής του αέρα οι αποπροσγειώσεις θα γίνονταν στον 7R & 7L (δηλαδή ακριβώς αντίθετα). Με μιας το μέρος άδειασε κι όλοι μαζί περάσαμε το δρόμο και τρέχοντας μέσα στις λάσπες βρεθήκαμε σέ ένα λοφάκι που βλέπει στο rottating point του 7R.
E, ρε και τι δεν είδαν τα μάτια μας: Μαχαραγιάδες να πετάνε, καμπόϋδες να πηδάνε τη μάντρα, american boys με ωραίο condensation στον Νο 2, τη ΔΕΛΤΑτης γειτονιάς σου, που πας ρε Καραμήτρο ανάμεσα στα θεριά? και πολλά ακόμα ουκ έστιν αριθμός... (βασικά ΟΣΑ προσγειώθηκαν στον 25L και τα είδα να έρχονται απογειώθηκαν από τον 7R όπως MALEV,AIR LINGUS). Η ώρα όμως περνούσε, οι 3 πρωϊνοί καφέδες ήθελαν οπωσδήποτε να βγουν από μέσα μου και το αυτοκίνητο έπρεπε επιτέλους να γυρίσει σπίτι του.Με βαριά καρδιά λοιπόν πήρα το δρόμο για το parking των νοικιάρικων μπροστά από το terminal.

H πτήση είχε ήδη φανεί στα FIDS έτσι έκανα check in ζητώντας την 8Α στο BRU-MUC &την 12Α sto MUC-SKG έχοντας κατά νου το seating plan της ΜΠΟΥΜΠΟΥΣ (ναι φίλε aakunz είμαι ερωτευμένος με την ΜΠΟΥΜΠΟΥ, το ομολογώ). έχοντας περίπου 2 ώρες ελεύθερες, ανέβηκα στον τελευταίο όροφο του Parking 3 (αριστερά όπως βγαίνετε από το terminal ή δεξιά του Sheraton, όπως προτιμάτε, δε θα μαλώσουμε έχοντας μια πολύ όμορφη εικόνα του 7R-25L και όλων των αεροσκαφών που πλησίαζαν από το apron:
Airbus A321-231 G-EUXG BA
Airbus A319-111 CS-TTB TAP
Airbus A319-112 OH-LVC Finnair
Airbus A330-243 A6-EYD ETIHAD
Airbus A330-301 OO-SFN Brussels Airlines
Boeing 777-35R(ER) VT-JEK Jet Airways

Το κρύο σε συνδυασμό με τον δυνατό αέρα είχε αρχίσει να γίνεται αφόρητο, οπότε ήρθε η ώρα να αποδεχτώ τη μοίρα μου και επιστρέψω στη ζεστασιά του αεροσταθμού. Η κλασική ρουτίνα security check, ψώνια για τους γιούς και τη σύζυγο και ανεύρεση φιλόξενης γωνιάς με καλή θέα στην πίστα.Το σημείο βρέθηκε κοντά στην Α60 του Pier A κι άρχισα να γεμίζω εικόνες (τα τζάμια βρώμικα αλλά το Photoshop δυνατότερο !!!):

Boeing 737-3M8 OO-LTM (με Winglets παρακαλώ !!!)
Boeing 737-43Q OO-VEP
BAe 146-RJ85 OO-DJP
AVRO με βοηθητικές OO-DWB
Ε, που πας, γύρνα πίσω
ΜΑΝΟΥΥΥΛΑ
Airbus A320-211 D-AIQS "Eisenach" LH

Κάποια στιγμή πέρασε και το πυραυλάκι μου για Μόναχο οπότε κατηφόρησα για την Α45 περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά μου για επιβίβαση.

14.9.2008 BRU-MUC LH4607, CRJ-200LR D-ACJC
Θέση: 8Α
Αναχώρηση: 15:03
Άφιξη : 15:57
Κυβερνήτης : Φον Τρεγαγυρευόπουλος
Πληρότητα: 90%

Το αεροπλάνο γέμισε γρήγορα κι εγώ αναπαυτικά καθισμένος στην 8Α (exit row) χάζευα το φόρτωμα των αποσκευών. H απογείωση γρήγορη και απαλή από τον 7R και μετά από λίγο σερβιρίστηκε το σνακ (ίδιο με την πτήση του ερχομού, άρα ανάξιο παράθεσης). Το πλήρωμα αποτελούμενο από δύο ΜΑΝΟΥΥΥΥΥΛΕΣ, πέρασε δυο φορές για καφέ και αναψυκτικά !!! ώσπου άρχισε η κάθοδος για το βροχερό Μόναχο. Προσγείωση στον 08R, μακρύ taxi για το απομακρυσμένο stand της LH Regional, επιβίβαση στο λεωφορείο και ξανά στο Τ2. Κάθε διάθεση για φωτογραφία χάθηκε λόγω του βροχερού καιρού, οπότε κάθησα στην G18 περιμένοντας την ΜΠΟΥΜΠΟΥ να φτάσει από τη Σαλονίκη. Σε κάποια στιγμή φάνηκλε η μουσούδα της, έραξε στην φυσούνα και μόλις βγήκε κι οτελευταίος επιβάτης, ΤΣΟΥΠ βγήκαν 2 FAs και ο Captain για ψώνια απο τα Duty Free.

14.9.2008 MUC-SKG, Boeing 737-33A SX-BBU
Θέση: 12Α
Αναχώρηση: 18:00
Άφιξη : 19:48
Κυβερνήτης: κ. ΓΟΥΡΝΗΣ
Πληρότητα: 90%

Η θέση μου (που διάλεξα πριν ακόμα ξεκινήσω από Θεσ/νίκη) πρόσφερε άπλετο seat pitch σε τιμή economy. Την άνεση του ταξιδιού πολλαπλασίασαν οι δυο άδειες θέσεις δίπλα μου. Η απογείωση από τον 08R έγινε μέσα σε βροχή, ενώ η άνοδος μέσα από τα σύννεφα δημιούργησε ένα όμορφο στιγμιότυπο από τα vortex generators του Νο 1. Όταν πια η άνοδος στο flight level 350 ολοκληρώθηκε, το όμορφο και μονίμως χαμογελαστό πλήρωμα άρχισε να μοιράζει το φαγητό. Χωρίς αντίρηση μοίρασε και δεύτερο μπουκάλι κρασί σε όσους το ζήτησαν (moi aussi) κι έτσι χαρούμενοι όλοι μας (πλήρωμα και επιβάτες) φτάσαμε στη νυχτερινή και ζεστή Θεσσαλονίκη.

Άλλο ένα ταξίδι είχε φτάσει στο τέλος του, γεμάτο όμορφες αναμνήσεις και υποσχέσεις για επιστροφή. Άλλωστε οι επόμενες πτήσεις ήταν κοντά (10/2008 και 12/2008) και ήδη έκανα σχέδια για το επόμενο trip report. Ελπίζω να το χαρήκατε όσο κι εγώ.

Αεροδρόμιο : LET THE JOURNEY BEGINS !!!

2008-05-25T08:38:00.000-07:00

Κάθε πράγμα έχει μια αρχή κι ένα τέλος. Όσον αφορά τα ταξίδια, την ουσία της ζωής, η αρχή και το τέλος τους είναι το μυαλό του ταξιδιώτη. Εκεί μέσα πρωτογεννιέται η ιδέα του ταξιδιού, σχηματίζονται αχνά οι πιθανοί προορισμοί και όταν επιτέλους το ταξίδι ολοκληρωθεί εκεί μέσα μένουν κρυμένες οι αναμνήσεις.
Μέσα για να πραγματοποιηθεί ένα ταξίδι σήμερα, υπάρχουν πολλά, το ομορφότερο όμως, είναι το αεροπλάνο. Κάπου εδώ μπαίνει στην κουβέντα μας το ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ. Για πολλούς, ίσως τους περισσότερους, είναι ακόμα ένα κτήριο. Για τους λίγους κι εκλεκτούς, λάτρεις του αεροπλάνου, όμως είναι ένας μικρόκοσμος με το δήμαρχό του, την αστυνομία του, το γιατρό του, την αγορά του κι όλους εμάς , τους προσωρινούς κατοίκους του.

Θα ξεκινήσω, λοιπόν, την καταγραφή των απόψεων-εντυπώσεων μου, για τα αεροδρόμια που έχω κατά καιρούς επισκεφτεί.
Αρχής γεννομένης ....

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" - THESSALONIKI INTERNATIONAL AIRPORT "MACEDONIA" (SKG/LGTS)

http://en.wikipedia.org/wiki/Thessaloniki_International_Airport%2C_%22Macedonia%22

http://www.hcaa-eleng.gr/thes.htm

Business στις BRU+Spotting στο AMS+βόλτα στην CPH

2007-12-05T16:25:00.000-08:00

Έχοντας συμπληρώσει μετά από πολύ κόπο τα απαιτούμενα μίλια για award ticket από το Miles & More, ήρθε η ώρα να τα ξοδέψω. Το που και το πως ήταν το πρόβλημα. Τη λύση έδωσε ένα διήμερο συνέδριο στις Βρυξέλλες στα τέλη Νοέμβρη οπότε σκέφτηκα να το συνδυάσω με ένα spotting trip στο Άμστερνταμ, μιας και η τελευταία μου επίσκεψη στην περιοχή κατέληξε σε ένα απίθανο καβγά με τη γυναίκα μου, που ήθελε σώνει και καλά να πάμε σε μια φίλη της στην Utrecht από το να "κοιτάμε τα αεροπλάνα"

Βουρ λοιπόν στο award booking του www.lufthansa.com και οι επιλογές από Θεσσαλονίκη συγκεκριμένες και κλασικές: Lufthansa μέσω Μονάχου ή Φρανκφούρτης, Austrian μέσω Βιέννης και Swiss μέσω Ζυρίχης. "Ευχαριστώ, δε θα πάρω" σκέφτηκα και στράφηκα στην Αθήνα όπου πλην των παραπάνω προστέθηκε και η LOT μέσω Βαρσοβίας. Χωρίς δεύερη σκέψη αποφασίστηκε η outbound πτήση ATH-WAW-BRU με LOT. Όντας ανήσυχο πνεύμα και μιας και θα ήμουν άνευ συζύγου στο ταξίδι, άρχισα να ψάχνω διάφορους συνδυασμούς πτήσεων από Βρυξέλλες που θα αποτελούσαν το ταξίδι επιστροφής. Τελικά κατέληξα να γυρίσω μέσω Κοπεγχάγης κάνοντας το BRU-CPH με την SAS λόγω του φτηνού ναύλου €73 one-way with taxes. Η μόνη βολική χρονικά επιλογή από Κοπεγχάγη για Θεσσαλονίκη ήταν η Swiss, οπότε διαμορφώθηκε η πτήση επιστροφής CPH-ZRH-SKG. Το Θεσσαλονίκη-Αθήνα ήταν εύκολη επιλογή: Aegean μόνο με 25€. Έτσι, οι κρατήσεις έγιναν και σε 4 μέρες ήρθαν τα paper tickets της Lufthansa. Παράλληλα έκλεισα και τα ξενοδοχεία στις Βρυξέλλες: Marriot Renaisance apartments 4* & Sheraton Airport Hotel 4*καθώς και το αυτοκίνητο από Βρυξέλλες για Άμστερνταμ.
Το συνολικό κόστος του ταξιδιού ανήλθε στα €420 (Αεροπορικά + 3 βράδυα στις Βρυξέλλες + Αυτοκίνητο)

Οι πτήσεις κατά σειρά ήταν:

29.11.2007 SKG-ATH A3-111 B737-400 SX-BGH Seat 24F
29.11.2007 ATH-WAW LO-604 B737-500 SP-LKA Seat 7A
29.11.2007 WAW-BRU LO-231 B737-500 SP-LKC Seat 3F
02.12.2007 BRU-CPH SK-594 A-319-100 OY-KBO Seat 10C
02.12.2007 CPH-ZRH LX-1273 A320-200 HB-IJE Seat 25A
02.12.2007 ZRH-SKG LX-1850 A320-200 HB-IJP Seat 16F

Και το ταξίδι ξεκινάει...
29.11.07. Η πτήση για Αθήαν ήταν προγραμματισμένη για τις 12:05 οπότε φτάνοντας από νωρίς στο "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" είχα όλο το χρόνο για να χαζέψω την κίνηση: Easy για Ντύσσελντορφ, 734 της Aegean, 737-700 της Happag και ένα 737 της Ολυμπιακής. Η ώρα για επιβίβαση έφτασε, boarding από την Πύλη 6 και βόλεμα στην 24F για τα 38 επόμενα λεπτά που θα διαρκούσε η πτήση. Ένα γρήγορο καλωσώρισμα από τον κυβερνήτη κ.Ζησιό με μερικά στοιχεία για την επικείμενη πορεία, pushback στις 12:04 και στις 12:12 ξεκολήσαμε από τον 16 με κατεύθυνση το Κοσμοδρόμιο ΕΛ.ΒΕΝ. Το κλασικό κρουασάν και ο καφές και μετά από μια ομαλή πτήση άφιξη στον 03L του "ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ". Γρήγορο check-in, θέση 7Α και μεσημεριανό στην "ΕΛΙΑ" μέχρι να έρθει η ώρα της επιβίβασης. Boarding από την Α7 και μετά από λίγο στρογγυλοκάθησα στην 7Α, έχοντας ένα πολύ άνετο seat-pitch και τις δύο διπλανές θέσεις άδειες, παράγοντες για μια πολύ ξεκούραστη πτήση. Pushback στις 15:52 και κατευθυνόμενοι στον 03L φωτογράφησα ένα ERJ-190-200IGW της Royal Jordanian, ένα 737 της KDAvia και το training 737-200 της Ολυμπιακής. Απογείωση στις 16:02 και λίγη ώρα μετά μοιράστηκε το lunchbox που περιείχε αυτά τα ολίγα. Έχοντας απολαύσει ένα ωραίο γεύμα πριν την πτήση, τίμησα μόνο τα κρακεράκια και το χυμό και αφέθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα για τα υπόλοιπα άπό τα 128 λεπτά που διέρκεσαι συνολικά η πτήση. Άφιξη στον 31 και αποβίβαση στο παλιό Terminal 1 κατάλοιπο της σοσιαλιστικής περιόδου. Η ώρα πέρασε γρήγορα και επιβίβαση από την Πύλη 9 στο 737 που θα μας πήγαινε στις Βρυξέλλες. Το αεροπλάνο ήταν σταθμευμένο σε ένα remote stand του αεροδρομίου και κατά την αποβίβαση από το λεωφορείο που μας μετέφερε πρόλαβα να φωτογραφήσω τον ομόσταβλο. Pushback στις 20:01 και απογείωση στις 20:13 από τον 15. Περίπου 20 λεπτά μετά την απογείωση μοιράστηκε το lunchbox με περιεχόμενο ένα κομμάτι πατέ κι ένα κομμάτι μακαρόνια ογκρατέν καθώς και ζεστό γεύμα με επιλογή μεταξύ σπαγγέτι με κιμά και πένες με κοτόπουλο !!!
Κατά τη διάρκεια του γεύματος ο Κ1 κ. BORACK μας καλωσόρισε στην πτήση και τελικά μας προσγείωσε στον 07L μετά από 112 λεπτά στον αέρα. Η μέρα έκλεισε με ένα ζεστό μπάνιο και έναν 8ωρο ύπνο στο αναπαυτικό διαμέρισμα του Marriott Renaissance Αpartments. Το ξενοδοχείο βρίσκεται στο Quartier European κοντά στα κτήρια της Ε.Ε. και μόλις 10 λεπτά περπάτημα από το σταθμό Tron του Μετρό. Έχει 47 πλήρως εξοπλισμένα διαμερίσματα με 1 ή 2 υπνοδωμάτια, σαλόνι και πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα. Το πρωϊνό προσφέρεται στο ακριβώς διπλανό Marriot Renaisance Hotel όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις spa του ξενοδοχείου, η χρήση των οποίων περιλαμβάνεται στην τιμή του δωματίου. Περιτό να σας πω ότι έκανα εκτεταμένη χρήση του δικαιώματος αυτού

30.11.2007. H μέρα ήταν αφιερωμένη στο συνέδριο που ήρθα να παρακολουθήσω και μιας και ήταν η 5η μου φορά στις Βρυξέλλες δε με πείραξε καθόλου που δε γύρισα την πόλη. Αργά το βράδυ έκανα μια βόλτα στο κέντρο όπου πέτυχα ένα πανέμορφο θέαμα "ΗΧΟΣ & ΦΩΣ" στο δημαρχείο, το οποίο φωτίζονταν καταπληκτικά υπό τους ήχους όπερας της Μαρίας Κάλας. H παράσταση ήταν μέρος των εκδηλώσεων "Plaisirs d' Hiver" (οι χαρές του χειμώνα) που περιλάμβαναν επίσης χριστουγεννιάτικη αγορά στην Πλατεία Bourse και χριστουγεννιάτικη αγορά, παγοδρόμιο και Ρόδα στην Place St. Kataline. Επιστροφή στο ξενοδοχείο και απόλαυση στο spa για να ξημερώσει επιτέλους η επόμενη ημέρα.

01.12.2007. Είχα εξ αρχής αποφασίσει τη συγκεκριμένη ημέρα να μην παρακολουθήσω καθόλου το συνέδριο, μιας κι από το προκαταρτικό πρόγραμμα δε βρήκα κάτι ενδιαφέρον, και να την αφιερώσω σε ένα spotting trip στο Άμστερνταμ όπου είχα δώσει ραντεβού με παλιούς φίλους για καφέ. Check-out λοιπόν από το Marriott και check in στο Sheraton Airport Hotel, το οποίο βρίσκεται ΑΚΡΙΒΩΣ απέναντι από την είσοδο του αεροδρομίου. έκλεισα αυτό το ξενοδοχείο αφενός γιατί την άλλη μέρα πετούσα στις 11:30 για Κοπεγχάγη και δεν ήθελα να έχω άγχος και αφετέρου γιατί έκλεισα αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο. Γενικά προτιμώ να νοικιάζω αυτοκίνητα απο το αεροδρόμιο γιατί έχω εύκολη έξοδο από την πόλη και σίγουρο παρκάρισμα. Είχα κλείσει ένα βενζινοκίνητο Ford Focus 1.600cc από τη National, την οποία θεωρώ τη φτηνότερη από όλες τις μεγάλες εταιρίες. Στο γραφείο ζήτησα αλλαγή σε Diesel και μου πρόσφεραν μια BMW Series 1 Αυτόματη ΧΩΡΙΣ καμιά διαφορά στην τιμή που είχα κλείσει. Με επιπλέον €15 πήρα ένα GPS για να βρω το σημείο 52°17'45.63"N 4°46'26.67"E το οποίο ήταν δίπλα στον 06/24 ενώ ο φίλος OAL260 στο trip report του το εντόπιζε δίπλα στον 36R/18L !!!!!!!!!. Βέβαια αυτό δεν είχε και τόση σημασία μιας και η θέα ήταν υπέροχη:
747 Cargo Emirates 1, 2, 3, 4

Fokker 50 1, 2

MD-11 Cargo Martinair

747-200 Cargo Atlas Air 1,2

Fokker 70 KLM Cityhopper
A319-100 EasyJet
A320-200 Aer Lingus
747-400 Cargo KLM 1,2
A340-300 Cathay
757-200 NWA

767-300ER ArkeFly
A330-200 NWA
757-200 IcelandAir

Δυστυχώς η ώρα περνούσε κι εγώ έπρεπε να πάω στο Άμστερνταμ για το κανονισμένο ραντεβού οπότε έκανα την καρδιά μου πέτρα και αναχώρησα

02.12.2007. Η μέρα της επιστροφής έφτασε. Μετά από ένα καλό πρωϊνό στο εστιατόριο Wingtips στον 4ο όροφο του Terminal με άπλετη θέα στο apron έκανα check-in στα αυτόματα μηχανήματα της SAS και προχώρησα προς την Πύλη Α47 περνώντας από ένα αυστηρό safety control. Περιμένοντας την επιβίβαση πέτυχα αυτό εδώ να με κοιτάει, οπότε κι εγώ το φωτογράφησα για να μάθει. Περίμενα να πετάξω με MD οπότε εξεπλάγην ευχάριστα όταν είδα τον Christian Valdemar Viking να με περιμένει. Βολεύτηκα στην 10C με το άνετο seat-pitch λόγω exit-row, περιμένοντας το pushback το οποίο έγινε στις 11:39 ενώ στις 11:57 ξεκολούσαμε από τον 25R για να φτάσουμε 67 λεπτά αργότερα στην Κοπεγχάγη. Το πλήρωμα καμπίνας ήταν χαμογελαστό και ευγενέστατο κι ο Κ1 κ. NIELSEN μας ξεπροβόδησε κατά την άφιξη χαιρετόντας κάθε επιβάτη ξεχωριστά δια χειραψίας !!!.

Το Terminal 3 του Kastrup είναι από τα πιο όμορφα που έχω επισκεφτεί και συνδέεται με το κέντρο της πόλης με ένα υπερσύγχρονο METRO που σε 15 λεπτά φτάνει στον κεντρικό σταθμό Kongens Nytorv που βρίσκεται στην ομόνυμη πλατεία ανάμεσα στον πεζόδρομο Stroget (τον μακρύτερο της Ευρώπης) και το γραφικό λιμάνι Nyhavn.
Έτσι, λοιπόν άφησα τη μοναδική μου αποσκευή στα lockers του αεροδρομίου, καβάλησα το τρενάκι και τσουπ στο κέντρο όπου τριγύρισα γύρω στις 2 ώρες μέχρι που άρχισε να σκοτεινιάζει και να βρέχει οπότε πήρα το δρόμο του γυρισμού. Ένας Tall Latte από τα Starbucks του Terminal με ζέστανε, οπότε τσέκαρα τις πτήσεις επιστροφής, πέρασα το safety control και βρέθηκα να περιπλανιέμαι στον χώρο με τα εστιατόρια και τα καταστήματα. Sushi για βραδυνό και ένας δίωρος ύπνος στις πολυθρόνες της εκτός λειτουργίας Πύλης B14 βοήθησαν να περάσουν ευχάριστα οι 3 περίπου ώρες που είχα μέχρι να επιβιβαστώ από την Α15 στο Α320 για Ζυρίχη. Pushback στις 20:02, απογείωση στις 20:12 από τον 22R για την 90λεπτη πτήση μας.Η προσέγγιση στη Ζυρίχη έγινε μέσα στις πιο απίθανες turbulence που έχω ζήσει μέχρι τώρα. Επί 10 λεπτά χτυπιόμασταν σαν σε roller coaster γεγονός που καταευχαριστήθηκα χωμένος μέσα στo RECARO κάθισμα του Α320 και παρακολουθόντας τη δυνατή βροχή χάρη στο strobe της αριστερής πτέρυγας. Η καθυστερημένη άφιξη της πτήσης απο Θεσσαλονίκη μου έδωσε λίγο περισσότερο χρόνο για να απολαύσω έναν τελευταίο καφέ πριν οδηγηθώ στην Α62 για επιβίβαση. Pushback στις 23:05, απογείωση στις 23:18 από τον 32 και μετά από 157 λεπτά ακουμπούσαμε στο tarmack του 16. Η 80στή πτήση μου και τελευταία για το 2007 έφτασε στο τέλος της, αφήνοντας στο μυαλό μου χώρο γι ανα ετοιμάσει τα ταξίδια της επόμενης χρονιάς.

Θεσσαλονίκη-Βρυξέλλες (Ιούνιος 2007)

2007-11-25T09:59:00.000-08:00

Πριν από ένα μήνα προέκυψε επαγγελματικό ταξίδι της συζύγου για Βρυξέλλες
οπότε είπα να κάνω το συνοδό μέλος, δηλαδή να περάσω καλά μόνος μου . Είχα ξαναπάει άλλες τρεις φορές Βρυξέλλες, οπότε ήξερα τα κατατόπια για όσο η συμβία θα έλειπε για bussines.

Οι πτήσεις ήταν οι ακόλουθες:

SKG-VIE: OS810 A319-100 "Tbilisi" reg: OE-LDG
VIE BRU: OS355 A319-100 "Kiev" reg: OE-LDC
BRU-VIE: OS358 A319-100 "Baku" reg: OE-LDE
VIE-SKG: OS809 A319-100 "Kiev" reg: OE-LDC

SKG-VIE-BRU 17/6/2007

Είχα κάνει web check in από το προηγούμενο βράδυ οπότε πήγαμε απευθείας στο counter για παράδοση της βαλίτσας. Περιμένοντας το boarding πήξαμε για ένα γρήγορο φαγητό στο "Goodbye Restaurant" οπότε είχα ευκαιρία για λίγο spotting. Στο apron δυο 757-200 της VIM, ένα IL-96-300 της KRAS και το άσπρο 737-400 της OA/HOLA.

Είχα κλείσει 15Α&15Β (φτερό). Περιποιημένο εσωτερικό.jpg και σχεδόν 100% πληρότητα και ευγενέστατες FA. Taxi προς τον 16/34 και αναμονή για να προσγειωθεί το 738 της BA. Εντύπωση μου έκανε πως είχει IFE δεδομένης της διάρκειας της πτήσης (Λίγα στιγμιότυπα απο΄το Just for loughs που προβάλει και το TV ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ κάθε βράδυ και ένα promo video για την Αυστρία καθώς και μουσικά κανάλια). Συμπαθητικό το lunch-box με το καπάκι να γίνεται καρτ-ποστάλ αλλά με ΖΕΣΤΟ φαγητό.jpg και κρασί, καφές και μπουκάλι νερό.
Φτάνοντας στη Βιέννη πρόλαβα αυτό [url=http://www.airliners.gr/community/uploader/download.php?datei=F28-0100 (Fokker 100) OE-LVH (VIE).jpg]F28-0100 (Fokker 100) OE-LVH (VIE).jpg[/url] κατά τη διάρκεια του taxi και ... άφιξη στη φυσούνα. Γρήγορο window shopping στο τερμιναλ και καλό spotting από τις μεγάλες τζαμαρίες : http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=11767
http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=11771
και επιβίβαση από την C55 για BRU. ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ IFE, για φαγητό μακαρόνια με κιμά (Τα έφαγα πριν τα φωτογραφήσω ) και το ίδιο ευγενικό και εξυπηρετικό cabin crew. Η προσέγγιση έγινε με λίγες αναταράξεις λόγω crosswind. Αργό bag delivery (το ίδιο είχε συμβεί και στα προηγούμενα ταξίδια μου στις BRU). Σε γενικές γραμμές η AUSTRIAN επιβεβαίωσε τη φήμη της και δικαίωσε την επιλογή μου.

ΒΑΘΜΟΣ : 9/10 (Λόγω του ίδου προγράμματος στο IFE- Εντάξει, δεν περίμενα να δείξει το 300 αλλά θα μπορούσαν να βάλουν άλλα επισόδεια του Just for loughs. Για την ιστορία είχε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια και στην επιστροφή άρα τα είδα Χ 4 και έτσι μπορώ να πάω να δώσω εξετάσεις - BAD humor γι αυτό και γελάω μόνος μου

BRU-VIE-SKG

Στο taxi εβγαλα αυτές:
http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=11819
http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=11863
http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=11788
http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=11864

Οι πτήσεις ήταν ακριβώς οι ίδιες με του πρώτου σκέλους με τη διαφορά ότι είχαμε πρωϊνό (πετούσαμε στις 07:35 απο Βρυξέλλες) ενώ δε θυμάμαι το γεύμα.

ΒΑΘΜΟΣ 9/10 (Για τους ίδιους λόγους με παραπάνω)

Συμπερασματικά, η AUSTRIAN έχει πολύ καλό λόγο cost/service και σίγουρα θα την προτιμήσω ξανά. Προς το παρόν ετοιμάζομαι για το ταξίδι μου στο Μόντρεαλ με Air France στα τέλη Αυγούστου, οπότε και θα τα ξαναπούμε.

Μέχρι τότε ΚΑΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ

Θεσσαλονίκη-Μόντρεαλ (24.8-31.8.2007)

2007-11-08T14:31:00.000-08:00

Το ταξίδι στο Μόντρεαλ είχε αποφασιστεί από πολύ καιρό πιο πριν. Με δεδομένες τις ημερομηνίες, το θέμα ήταν με ποιά εταιρία να πετάξουμε. Από Θεσ/νίκη οι επιλογές ήταν λίγες: Lufthansa μέσω MUC & FRA, Swiss μέσω ZRH, ΟΑ μέσω ΑΤΗ και Austrian μέσω VIE. Η Swiss, Austrian και ΟΑ αποκλείστηκαν γιατί πετούσαν με Α340 κι εγώ ήθελα να δοκιμάσω και κάτι άλλο. Η Lufthansa ήταν καλή επιλογή γιατί το FRA-YUL το εκτελούσε η Air Canada με 767-200ER. Διαβάζοντας όμως κριτικές για το service και την κατάσταση των 767-200 της AC στις transatlantic πτήσεις, άρχισα να το ξανασκέφτομαι. Έτσι, ψάχνοντας από Αθήνα βρήκα την Air France σε πολύ καλή τιμή (EUR1150) και το βασικότερο: CDG-YUL με 747-400 και επιστροφή με 777-300ER. Alea jacta est λοιπόν και το ταξίδι ξεκινάει.

24.8.2007 SKG-ATH, A3-135 A320-200 SX-DVH "NOSTOS"

Λόγω της πρωϊνής πτήσης από Αθήνα για Παρίσι (06:50), η συγκεκριμένη πτήση ήταν η μοναδική επιλογή. Ευκαιρία λοιπόν να δοκιμάσω κι εγώ το νέο απόκτημα της Aegean. Στην αναμονή φωτογράφησα αυτό το YAK-42D της Elbruz Avia έτσι για να πάει καλά το ταξίδι. Τα υπόλοιπα αεροπλάνα στο apron εκείνη την ώρα ήταν το 737-400 SX-BGH της Aegean και τα 737-400
SX-BKC & ATR-42-300 SX-BIC της ΟΑ. Η πτήση για Αθήνα ήταν τρομερά άνετη δεδομένου ότι ταξιδεύαμε μόνο 45 άτομα Y Class και 1 C Class. Θέση 22Α λοιπόν και 35 λεπτά απόλαυσης. Πράγματι, το Α320 κάνει τη διαφορά όσον αφορά την άνεση του ταξιδιού συγκρινόμενο με τα 733 & 734 της ΑΙΓΑΙΟΥ ( με τα RJ-100 της δεν έχω πετάξει ακόμα). Απροβλημάτιστη άφιξη στο κοσμοδρόμιο ΕΛ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ και 7 ατελείωτες ώρες αυπνίας μέχρι την επιβίβαση στο Α320 της Air France.

Μέχρι τώρα βαθμολογία : 10/10

25.08.2007 AF2333 A320-200 F-GLGG

Θέση 8Α. Boarding στις 06:20. Κατά τη διάρκεια της επιβίβασης μας ανακοίνωσαν ότι η πτήση θα καθυστερούσε να αναχωρήσει κατά μια ώρα λόγω χαμηλής νέφωσης στο CDG ΑΛΛΑ θα επιβιβαζόμασταν στο αεροπλάνο και θα περιμέναμε μέσα σ'αυτό. Μαζί μου είχα 4 εφημερίδες με ένθετα οπότε λέω "τι διάολο, θα περάσει 1 ώρα" όλη αυτή την ώρα το πλήρωμα καμπίνας άφαντο, ούτε λίγο νεράκι και πληρότητα 100%. Δίπλα μου είχα δυο Κινέζους που ροχαλιζοέζεχναν αλλά σε λίγο με έπιασε η ρινίτιδά μου και γλίτωσα, ενώ από την άλλη μεριά το Α300-600R της ΟΑ SX-BEM ξεκουράζονταν στην φυσούνα του. Αναχώρηση στις 08:00 από τον 03R και σε λίγο σερβιρίστηκε το πρωϊνό το οποίο εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκε. Τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμε γιατί κοιμήθηκα μέχρι την κάθοδό μας στο Παρίσι οπότε κατάλαβα ΠΟΣΟ χαμηλή νέφωση είχε. Θα μου πείτε τώρα, "άλλη μια φωτό με σύννεφα". Όποιος δει καλύτερα, το μικρό μαύρο σημαδάκι πάνω από το pod του κινητήρα είναι ένα καμπαναριό !!!
Άφιξη στον 26R και taxi ως το Terminal 2D ανάμεσα σε Α340 της Air France, ένα 738 της Air Europa, ένα Α321 της Finnair και πολλά Α318/319/320 της Air France. Από το 2D μετάβαση στο 2Ε με λεωφορείο κι εκεί άλλες 5 ώρες να σκοτώσω μέχρι τις 16:50 που πετούσαμε για Μοντρεαλ. Το Terminal 2E έχει πολύ καλή θέα στιν πίστα ειδικά από την πλευρά των GATE 57-65 με τα αεροπλάνα που προσγειώνονται να τροχοδρομούν απο μπροστά μου. Από την άλλη πλευρά (GATE 67-75) η θέα είναι στo apron. Σ' αυτές τις 5 ώρες να τι κατάφερα να φωτογραφήσω μεταξύ άλλων:
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12426
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12427
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12428
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12429
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12430
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12431
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12433

Επίσης πολλά 777 και 747 της Air France που είτε περνούσαν είτε ήταν αραγμένα στις skybridges περιμένοντας την επόμενη πτήση, ανάμεσά τους και το F-GITD που θα με φιλοξενούσε για τις επόμενες 7,5 ώρες καλοπιζόμενο στην Ε65

Βαθμολογία 7.5/10 λόγω της κακής κατάστασης της καμπίνας και του service

25.8.2007 CDG-YUL AF346 B747-400 F-GITD

Κατά το check in στην Αθήνα έιχα ζητήσει upper deck και μου έδωσαν την 67J. Στην ερώτησή μου αν θα μπορούσα να έχω την 65Α μου είπαν πως μόνο στο Παρίσι μπορώ να τη ζητήσω γιατί είναι exit row και δεν τη δίνει το σύστημα στην Αθήνα. Πράγματι με το που έφτασα στο CDG κατάφερεα και άλλαξα την 67J με την 65Α, γεγονός που μου χάρισε 7,5 ώρες ξεκούρασης. Οι FA που εξυπηρετούσαν το upper deck δεν ήταν τόσο προστυχάντζες όσο αυτές του πασίγνωστου video αλλα ήταν πολύ εξυπηρετικές. Κατά τη διάρκεια του taxi προλαβα κι αυτό το Α321 της Royal Air Jordan, με συνοδεία ένα A330 της Kuwait Airways και ένα 767-200 της Gabon Airlines. Περίπου 1-1,5 ώρες μετρά την απογείωση μοιράστηκε το φαγητό, πλούσιο και νοστιμότατο. Από κει και μετα μόνο αναψυκτικά στο galley. IFE με ατομικές οθόνες και 2 κεντρικές, επιλογή ανάμεσα σε 6 ταινίες (3 αγγλόφωνες και 3 γαλλόφωνες) και 2 κανάλια ειδήσεων. έμεινα πολύ ευχαρηστημένος με την πτήση, χάρη στο πολύ άνετο seat pitch (περίπου 1,80 m) οπότε σιγά σιγά φτάσαμε πάνω από τον Καναδά, μοιράστηκε το snack και η πρώτη εικόνα από το Μόντρεαλ ήταν το Ολυμπιακό στάδιο.
Μόλις προσγειωθήκαμε είπα "επιτέλους θα κοιμηθώ" αλλά η ψυχρολουσία ήρθε από το custom control και δε συμαζεύεται. Είχαν φτάσει ταυτόχρονα 4-5 πτήσεις οπότε περίμεναν για έλεγχο γύρω στα 1000 και παραπάνω άτομα. Τελικά ξεμπέρδεψα 2,5 ώρες μετά την προσγείωση, η ώρα είχε πάει 22:00 όταν έφτασα στο ξενοδοχείο οπότε όλα σε λίγο μαύρισαν μετα΄από 36 ώρες αϋπνίας.

Βαθμολογία 9/10

Λίγη διαφήμηση πριν το τέλος. έμεινα στο Embassy Suites της αλυσίδας Hilton Hotels όπου με CAD189/ βραδυά (περίπου EUR140) είχα μια σουίτα 50 τετραγωνικών με πλήρες πρωϊνό. Το ξενοδοχείο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Palais des Congres στο κέντρο της παλιάς πόλης. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον τύχει και βρεθεί στο Μοντρεάλ.

http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12443
http://www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12444

Η πόλη είναι συνδυασμός αμερικάνικης μεγαλούπολης και ευρωπαϊκής πρωτεύουσας (το Downtown και το Vieux Port αντίστοιχα. Οι κάτοικοι είναι πολύ φιλικοί και εξυπηρετικοί και σ' αυτό βοηθάει η γαλλικλή παιδεία που έχουν. Σαν πόλη είναι καθαρή, με καλό δίκτυο συγκοινωνιών και περπατιέται σχετικά εύκολα αλλά είναι σχετικά ακριβή όσον αφορά το φαγητό και τις μετακινήσεις. Από αξιοθέατα μέτρια πράγματα, ενώ έχει πολύ έντονη νυχτερινή ζωή.

30.8.2007 AF345 YUL-CDG B777-300ER F-GSQD

Όλα τα ταξίδια φτάνουν κάποτε σε ένα τέλος, έτσι λοιπόν και το δικο μας άρχισε να τελειώνει μέσα στο Aerobus που μας μετέφερε από το κέντρο στο αεροδρόμιο μέσα σε 60 λεπτά με CAD14 το άτομο. Έδωσα γρήγορα τις βαλίτσες ζητώντας την 18ΑΒ ή 18KL (exit rows) παίρνοντας τελικά την 21L (Black Jack !!!).Που να ήξερε όμως η κα του check in τι απατεών είμαι . Λίγο spotting μέχρι να περάσει η ώρα για επιβίβαση στο 777 που υπομονετικά μας περίμενε αφού μόλις είχε αφιχθεί από Παρίσι.
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12518
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12520
www.airliners.gr/community/album_page.php?pic_id=12522

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο YUL ήταν οι αυτοκινούμενες φυσούνες που χρησιμοποιούνταν κυρίως για την μεταφορά των πληρωμάτων.

Επιβίβαση λοιπόν στο triple 7 και αμέσως μετά την απογείωση στάμπαρα την 18L άδεια κι ας μου είπαν από το check in ότι ήταν δοσμένη. Με μια καταδρομική κίνηση στρογγυλοκάθησα και απόλαυσα ένα 2μετρο seat pitch χωρίς να με πειράζει καθόλου ότι δεν υπήρχε παράθυρο μιας και η πτήση ήταν νυχτερινή. Οι 6,5 ώρες ώς το Παρίσι πέρασαν χωρίς ύπνο με συνεχή ενασχόληση με το IFE βλέποντας ταινίες και παίζοντας παιχνίδια. Κάποια στιγμή μοιράστηκε το φαγητό, ενώ σε μια βόλτα προς το galley και μετα΄πιο ιδιαίτερα φωτογράγησα την μισοφωτισμένη καμπίνα. Μια ώρα πριν την προσγείωση μοιράστηκε το πρωϊνό, το οποίο δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο αλλά δεδομένης της στιγμής και της πείνας μου φάνηκε σαν γεύμα 3 * Michellen.
Ανετη άφιξη στο Terminal 2E του CDG και γρήγορο βήμα για το 2D λόγω του πολύ μικρού layover. Πάντως πρόλαβα να καταβροχθήσω 3 croisants και έναν καφέ μέχρι την επιβίβαση, κίνηση που αποδείχτηκε σωτήρια, όπως θα δείτε αργότερα.

Βαθμολογία 9/10 (μικρό πρωϊνο).

31.8.2007 AF1232 CDG-ATH A320-200 F-.....

Η επιστροφή μια από τα ίδια με την αρχική μετάβαση από Αθήνα, με παλιό Α320, armrests πλαστικά και ακίνητα και το χειρότερο πρωϊνό που έφαγα ποτέ σε αεροπλάνο (ακόμα και τα κρουασαν της AEGEAN ειναι καλύτερα). Ποιος εγκέφαλος έίχε την ιδέα να προσφέρουν ΠΑΣΤΟYΡΜΑ στις 7 το πρωί μαζί με ένα ψωμί που σίγουρα θα προκαλούσε αποσυμπίεση έτσι και το χτυπούσες στο τζάμι, δεν μπορώ να καταλάβω. Θέση 11Α

Βαθμολογία 6/10 και πολύ τους είναι.

31.8.2007 ATH-SKG A3-116 A320-200 SX-DVH "NOSTOS" C Class

Όταν έκλεινα αρχικά τα εισητήρια βρήκα ότι στην επιστροφή ή διαφορά τιμής ανάμεσα στην Υ και C Class στην συγκεκριμένη πτήση ήταν μόλις 20 ευρουλάκια, οπότε αποφασισα να ταξιδέψω business για να ξεκουραστώ μετά από το πολύωρο ταξίδι. Έτσι πέρασα δύο άνετες ώρες στο lounge της Aegean στην Αθήνα και άλλα 35 λεπτά στον αέρα στην 1Α μέχρι που έφτασα στην όμορφη Θεσσαλονίκη με τη γυναίκα μου να με περιμένει στην αίθουσα αφίξεων.

Βαθμολογία 10/10

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ 8.6/10. Τον μέσο όρο τον έριξαν οι ευρωπαϊκές πτήσεις της Air France.