Στου Ομπάμα το κονάκι, πήγα για να πιω ουζάκι

<Γενικό πλάνο>. Ένας ημιφωτισμένος διάδρομος που καταλήγει σε μια γυάλινη πόρτα.
Μια σειρά από δωμάτια, μια γυναικεία φιγούρα στέκεται έξω από το γραφείο.
<Γκρό> Το χέρι της γυναίκας χτυπάει την πόρτα.
-Τοκ τοκ τοκ
-Ποιος είναι ?
-Εγώ.
- Τι θες?
-Να μπω.
- Μπες.
-Μπήκα.
-Κλείσε.
-Έκλεισα
<διάλογος παρμένος από θρυλική σκηνή του ΘΟΥ-ΒΟΥ>
Μετά από λίγη ώρα, η γυναίκα βγαίνει από το γραφείο. Η συμφωνία έχει κλείσει. Θα πάω στην Ουάσιγκτον, αλλά λόγω Τρισέ, Όλι Ρεν, Στρος Καν και πολλών άλλων, τα εισητήρια είναι δικά μου. Κανένα πρόβλημα, μιας και 107.000 μίλια περιμένουν να ξοδευτούν. Το ψάξιμο ξεκινάει και προς μεγάλη έκπληξη ΔΕΝ υπάρχουν βολικά για να μην πω ΔΕΝ υπάρχουν καθόλου award tickets για Ουάσιγκτον.
Μετά από πολλούς κι απίθανους συνδυασμούς ( ATH-YYZ, ATH-YUL, ATH-ATL, ATH-MEX, ATH-SFO κλπ) ο μόνος που έκατσε βολικός για τις μέρες που ενδιαφερόμουν ήταν ο ATH-GVA-JFK με Swiss. Μιας και τα μίλια θα έληγαν, είπα να μου κάνω ένα δώρο και ξοδεύοντας μονοκοπανιάς 105.000 έκλεισα όλο το ταξίδι Business Class για να απολαύσω άλλη μια φορά τη φιλοξενία των Ελβετών. Έμενε να βρω βολική και οικονομική πτήση για Ουάσιγκτον. Δεν ήθελα να πετάξω για το Dulles (IAD) μιας και βρίσκεται περίπου 50 χλμ εκτός της πόλης, ΔΕ συνδέεται με τρένο αλλά με λεωφορείο που αφήνει σε σταθμό μετρό κι από κει φορτωμένος να τρέχω για το ξενοδοχείο. Το ταξί δεν παίζει μιας και κοστίζει κοντά στα 60$ χωρίς φόρους, tip , κλπ, οπότε έπρεπε να βρω πτήση για το μικρότερο Reagan (DCA) το οποίο βρίσκεται μέσα στην πόλη και έχει σταθμό του μετρό.
Μετά από αρκετό ψάξιμο κατέληξα στη Delta με $120 r/t που ήταν και το φτηνότερο που βρήκα. Το ξενοδοχείο που κλείστηκε ήταν το Grand Hyatt, κοντά στο Λευκό Οίκο και μόλις 5 στάσεις από το DCA. Έτσι, οι πτήσεις διαμορφώθηκαν ως εξής:
13/6/2011 SKG-ATH A3 511 A320-232 SX-DVK
14/6/2011 ATH-GVA LX1825 A320-214 HB-JLQ “BULACH”
14/6/2011 GVA-JFK LX 22 A330-343E HB-JHE “FRIBURG”
14/6/2011 JFK-DCA DL2550 CRJ-900 N907XJ (Mesaba Airlines)
19/6/2011 DCA-JFK DL2555 CRJ-900 N932XJ (Mesaba Airlines)
19/6/2011 JFK-GVA LX23 A330-343ER HB-JHG “GLARUS”
20/6/2011 GVA-ATH LX1822 A320-214 HB-JLP “ALLSCHWIL”
20/6/2011 ATH-SKG A3 126A320-232 SX-DVV “ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ”

Όπως κάθε φορά, το ταξίδι ξεκίνησε στο Υπεραεροδρόμιο του Ελληνικού Βορρά, με την τελευταία πτήση προς Αθήνα που παραδόξως είχε κωδικό Γερμανίας (511 είναι πτήση για DUS μου φαίνεται). Τέλος πάντων, κλασική πτήση εσωτερικού με το τυπικό service, ανέφελη και by the book, οπότε 31 λεπτά μετά την απογείωση ακουμπήσαμε μαλακά στον 03R. Μιας και το check in της Swiss ξεκινούσε 2 ώρες πριν την πτήση, οπότε δεν μπορούσα να παραδώσω βαλίτσα, κατευθύνθηκα προς το "Μελίνα Μερκούρη" lounge της ΟΑ που μεταξύ άλλων εξυπηρετεί και την Swiss, όπου και χαλάρωσα για τις επόμενες ώρες, κλέβοντας και λίγη ώρα ύπνου. Βγήκα, παρέδωσα βαλίτσα και ξαναπήκα μέχρις ότου ξεκίνησε η επιβίβαση.
Κατά την τροχοδρόμηση προς τον 03R, είχα τηνευκαιρία για πολύ όμορφες φωτογραφίες και τελικά στις 07:28 το A320 άφησε το Ελληνικό έδαφος κατευθυνόμενο για την πατρίδα του. Περίπου 40 λεπτά αργότερα άρχισε το service μ' ένα νόστιμο πρωϊνό που ολοκληρώθηκε με αρωματικό καφέ και σοκολάτες. Με γεμάτο στομάχι, είχα όλο το χρόνο ν' απολαύσω την πτήση και να ξαναδώ ένα αγαπημένο αεροδρόμιο, όπου πριν από ενα χρόνο ο ένδοξος Σύλλογος έζησε μοναδικές στιγμές. Μετά από λίγη ώρα,το όρος Matterhorn, το φυσικό σύνορο μεταξύ Ιταλίας κι Ελβετίας μας υποδέχτηκε σε πλήρη μεγαλοπρέπεια, λουσμένο στο πρωϊνό φως. Η Ελβετική ύπεθρος ξεδιπλώνονταν από κάτω μας ώσπου φάνηκε ο προορισμός μας, το αεροδρόμιο Cointrin (GVA / LSGG) της Γενεύης. Με μία τέλεια visual προσέγγιση, ο κυβερνήτης "έπιασε" τον 05 ακριβώς 147 λεπτά αφότου αφήσαμε το Αθηναϊκό έδαφος. Αφού ολοκλήρωσε τις διαδικασίες σβησίματος ήρθε στη θέση μου (1F) και με προσκάλεσε στο γραφείο του για μια φιλική κουβέντα. Εδώ κάνω μια παρένθεση για να σας πω ότι, αμέσως μετά την επιβίβαση, έδωσα στο πλήρωμα το logbook μου για υπογραφή, μαζί με την ταυτότητα του Συλλόγου κι ένα δώρο (το ίδιο έκανα και στην πτήση προς Ν.Υ κι ανταμείφθηκα). Αφού συζητήσαμε εκτενώς για την πτήση, το Σύλλογο και το planespotting γενικότερα, τον αποχαιρέτησα για να αξιοποιήσω το χρόνο μου μέχρι την επόμενη πτήση. Έχοντας 3 ώρες κενό, αν και η πόλη είναι μόλις 15 λεπτά μακρυά με τη συγκοινωνία, αξιοποίησα απόλυτα το χρόνο αυτό σποττάροντας ανελέητα από το εστιατόριο ALTITUDE, που βρίσκεται στον 3ο όροφο του αεροδρομίου, landside. Eδώ μπορείτε να πάρετε μια μικρή γεύση των όσων πέρασαν από μπροστά μου.
Για όποιον ενδιαφέρεται, Η Γενεύη είναι ένα πολύ συμπαθητικό και spotters friendly αεροδρόμιο, με καλή κίνηση. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, διέθεται observation deck το οποίο έδωσε τη θέση του στο ALTITUDE. Πάντως, το εν λόγω εστιατόριο, προσφέρει άπλετη θέα στην πίστα, μεγάλα και καθαρά παράθυρα και το προσωπικό ΔΕΝ ενοχλεί. Μ' έναν καφέ των 2 € μπορεί κάποιος να καθήσει ΟΣΕΣ ώρες θέλει και να κάνει το hobby του ανενόχλητος.
Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβω, οπότε αφού έκανα ένα γρήγορο πέρασμα από το lounge για καφέ, interntet, "fuel dump" κι ένα καυτό μπάνιο κατευθύνθηκα προς την πύλη Β11, όπου το 333 με περίμενε για να με φιλοξενήσει για τα επόμενα 486 λεπτά, που αποδείχτηκαν 486 λεπτά ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ γευστικής, οπτικής και κοινωνικής।

Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα να στρίβεις προς τ' αριστερά, όταν επιβιβάζεσαι σ' ένα long haul αεροσκάφος......

Μ' αυτό το συναίσθημα λοιπόν, βολεύτηκα στην 5Κ, στη "μικρή" καμπίνα της business, τακτοποίησα τα πράγματά μου και παρέδωσα στον maitre de cabine το logbook για υπογραφή από το πλήρωμα μαζί με ένα δωράκι για τους πιλότους. Μετά το καλωσόρισμα, συνοδεία φρεσκοστιμένου χυμού πορτοκαλιού έγινε το push-back κι εγώ συνέχισα να φωτογραφίζω ό,τι περνούσε από δίπλα μας καθώς τροχοδρομούσαμε για το holding του 05.
Στις 10:23 Zulu oi Τrent 700 με full στοιχεία σήκωσαν το 330 από το Ελβετικό έδαφος. Ο Captain Schmidt με μια δεξιά στροφή μας πρόσφερε μια πανοραμική εικόνα της Γενεύης με το περίφημο συντριβάνι Jet d' Eau να δεσπόζει στην εικόνα. Περίπου 45 λεπτά από την απογείωση κι αφού σταθεροποιηθήκαμε στα 380, ξεκίνησε το service. Διάλεξα έναsingle malt για ορεκτικό καθώς ξεκινούσα την ταινία "Hall Pass" στο IFE. To πρώτο πιάτο αποτελούνταν από "Rosehip tea-smoked chicken breast slices, herb vinaigrette & grilled summer vegetables" το οποίο ξεπλύθηκε μ' ενα ποτήρι Clarendelle (ένα από τα πολλά που ακολούθησαν). Το κυρίως γεύμα ήταν ένα απολαυστικότατομοσχαρίσιο φιλέτο με λαχανικά και η γευστική πανδαισία ολοκληρώθηκε με το πιάτο τυριών και το γλυκό (apple cream with rosemary and Creme de Gruyere) συνοδία ενό ποτηριού Port (Porto Nieeport Tawny). Kάπου εκεί τα βλέφαρα άρχισαν να βαραίνουν, ηταινία πλησίαζε προς το τέλος και αφού έστρωσα το "κρεβάτι" μου, ξεράθηκα για τις επόμενες 3 ώρες. Ξύπνησα πάνω από τον Καναδά για να διαπιστώσω ότι είχαμε παρέα που μετά από λίγο πολλαπλασιάστηκε. Εκείνη τη στιγμή δέχτηκα την επίσκεψη του Κ2, που αφού μ' ευχαρίστησε για τα δώρα, συζητήσαμε γενικά για την πτήση, το spotting και το Σύλλογο και με προσκάλεσε στο πιλοτήριο μετά την προσγείωση.
Το pre-landing snack (κοτοκεφτέδες με κους-κους και κάρυ) ήταν παραπάνω από καλοδεχούμενο και έτσι μετά από 486 συνολικά λεπτά πτήσης "πιάσαμε" στον 04R. Ενώ όλοι οι επιβάτες αποβιβάζονταν, η κυρία του Οίκου μου απολάμβανε μερικές ακόμα στιγμές ανάπαυσης και κουβέντας με το πλήρωμα κι εγώ σαν μικρό παιδί επισκέφτηκα το cockpit όπου ο Κ2 υπέγραφε το logbook κι ο Κυβερνήτης με καλωσόριζε θερμά. Μετά από περίπου 10 λεπτά κουβέντας, φιλοφρονήσεων και φωτογραφιών, αποχαιρέτησα το πλήρωμα μ' ένα δώρο από μέρους τους (το flight path μας με τις υπογραφές τους). Περάσαμε στα γρήγορα τον έλεγχο και με το air-train βρεθήκαμε στο Τerminal 3 που είναι το βασίλειο της Delta. Έχοντας περίπου 3 ώρες για την επόμενη πτήση, επιδόθηκα σε ανελέητο spotting μέσα από τα όχι και τόσο καθαρά παράθυρα. Καθώς η πτήση μας ανακοινώθηκε στα FIDS ξεκινήσαμε για την Β23 όπου γνώρισα ένανν νέο τρόπο επιβίβασης, που μου θύμησε ΚΤΕΛ. Τα Αεροπλάνα παρατεταγμένα στη σειρα, με μια μακρυά "φυσούνα" να οδηγεί σ' αυτά. Μέσα, έξοδοι οδηγούσαν στην πίστα όπου υπάλληλοι της εταιρείας έστελναν τους επιβάτες στις πτήσηεις τους. Εντύπωση μου έκανε κι η ανακοίνωση (όταν πλέον βρεθήκαμε μέσα στο CRJ μας) "Τhis is a flight to Washington DC. Any passenger who's not flying to DC, please disembark NOW". Η θέση που είχα κρατήσει on-line ήταν η 14D. Mιας και η exit-row ήταν άδεια, με το που έκλεισαν οι πόρτες έδωσα έναν πήδο και βρέθηκα με απλωμένα πόδια στην 13D (αφού πρώτα είχα "ελαφρώσει" την τσέπη από περιοδικά, safety cards και το overhead bin από μια κατακόκκινη κουβέρτα). Service 0 για τα 48 λεπτά πτήσης, ούτε νερό, οπότε στις 19:24 τοπική, ο μαραθώνιος πτήσεών μας έφτανε στο τέλος. Μ' ένα ταξί και 18$ φτωχότεροι βρεθήκαμε μετά από 15 λεπτα στην πόρτα του ξενοδοχείου με το εντυπωσιακό lobby φωτισμένο. Το δωμάτιο άνετο και με θέα στο αίθριο. Αφού βρήκαμε τον εαυτό μας κάτω από το καυτό νερό βγήκαμε για μια πρώτη βόλτα στην πόλη με κατεύθυνση το γειτονικό Λευκό Οίκο. Μιας κι ο Barry ήταν απασχολημένοις στο μπάνιο και δε μπορούσε να μας δεχτεί, πήραμε το δρόμο της επιστροφής με μια απαραίτητη στάση για καυσιμα στο Capitol City Brewery που βρισκεται ΑΚΡΙΒΩΣ απέναντι από το ξενοδοχείο.
Μην έχοντας άλλες δυνάμεις, βυθιστήκαμε σε έναν γλυκό ύπνο με ονειρικές εικόνες από την μέχρι εκείνη την ώρα εμπειρία....

Πριν ξεκινήσω, θέλω να πω δυο κουβέντες για το Metro. Οι μετακινήσεις στην DC δεν είναι φτηνές. Το metro έχει ένα εκτεταμμένο δίκτυο αλλά έχει κι ένα περίεργο σύστημα χρεώσεων. Στην ουσία δεν υπάρχει σταθερός ναύλος. Η τιμή κάθε εισητηρίου εξαρτάται από τη διαδρομή που θα διανυθεί αλλά και από την ώρα της ημέρας που θα συμβεί αυτό. Δεν είναι σπάνιο να χρειαστεί να πληρώσει κάποιος extra για να βγει από το σταθμό. To εισητήριο χρησιμεύει για είσοδο κι έξοδο από το σταθμό οπότε καλό είναι να φυλάσσεται μέχρι να βρεθείτε έξω από αυτόν.
Η Ημερίσια κάρτα κοστίζει 9$ και ισχύει από 9:00-00:00, υπάρχει η εβδομαδιαία των 27$ αλλά ΜΟΝΟ για τις φτηνές διαδρομές οπότε μπορεί να χρειαστεί πρόσθετο εισητήριο για έξοδο από το τρένο και η κανονική εβδομαδιαία των 47$ (η αντίστοιχη στη Ν.Υ κοστίζει 27$). Εμείς χρησιμοποιούσαμε τις ημερήσιες.

Η μέρα (όπως κι οι υπόλοιπες) ξεκίνησε με μια αναζωογωνητική βουτιά στην πισίνα. Ο σταθμός Metro Center βρίσκεται βολικά τοποθετημένος μέσα στο ξενοδοχείο οπότε πρόσφεε τεράστια ανεση στις μετακινήσεις μας. Μιας και το πρωϊνό δεν περιλαμβάνονταν στην τιμή του δωματίου, τρώγαμε καθημερινά έξω για να έχουμε και δωρεάν Wi-Fi. H πρώτη μας πρωϊνή βόλτα στην πόλη μας βρήκε στο Dupont Circle όπου βρίσκεται ένα υποκατάστημα του Le pain Quatidiene (είναι σταθερή αξία από την 3μηνη παραμονή μου στις Βρυξέλλες). Το πρωϊνό χορταστικότατο και η ατμόσφαιρα ετελώς ευρωπαϊκή. Αφού λοιπόν χορτάσαμε με 18$ (μαζί με φόρους και tip !) και μιλήσαμε μεσω Skype χαρη στο Wi-Fi του μαγαζιού κατυεθυνθήκαμε στο The Mall, το μεγάο πάρκο στο κέντρο της πόλης που οριοθετείται από το Καπιτόλιο και το Washington Monument. Χάρη σ' εναν οικιστικό νόμο που επιβάλει το 25% της πόλης να είναι πράσινο και τα κτήρια να μην ξεπερνούν το ύψος του Καπιτολίου, η πόλη δίνει έναν αίσθημα απλωσιάς κι ελευθερίας. Δυστυχώς, το τεράστιο παρκο του Mall και η περίφημε reflecting pool (όσοι έχουν δει το Forrest Gump θα θυμούνται τη σκηνή που ο Tom Ηanks τρέχει μέσα σε μια "λίμνη" με φόντο το Linkoln Memoerial) ήταν σε φάση ανακατασκευής οπότε, η εικόνα δεν έμοιαζε με όσες είχαμε στο μυαλό μας από τις διάφορες ταινίες.
Η επίσκεψη στο Washington Μonument, όπως και σε όλα τα μνημεία και τα μουσεία της πόλης είναι δωρεάν, αλλά επιβάλλει κράτηση αρκεςτοό καιρό πριν, κάτι που αμέλησα να κάνω οπότε χάσαμε την ευκαιρία να δούμε την πόλη από ψηλά।

Μιας και λόγω αμέλιας, δεν κατάφερα να επισκεφτώ το Washington Memorial, το οποίο κατακλύζονταν από μαθητές απ' όλες τις πολιτείες (υπήρχε εθνικό μαθητικό συνέδριο στην πόλη) οδέυσαμε προς το WW2 memorial. Είναι μια συμμετρική κατασκευή, αφιερωμένη στα 2 μέτωπα (Ειρηνικός κι Ευρώπη/Αφρική) με τις δυο αψίδες να συνδέονται με το Freedom Wall που περιέχει το Field of Stars. Αν και μη Αμερικάνός, δε μπόρεσα να μην αισθανθώ δέος προστά στο θέαμα των 4084 επίχρυσων αστεριών. Όπως εύστοχα παρατήρησε η Ελένη "Είναι τρομερό, βλέπεις ένα άστρο και συνειδητοποιείς ότι 100 άνθρωποι χάθηκαν για πάντα. Δυο άστρα είναι ένα χωριό, 10 άστρα μια κωμόπολη...." Όντως The Price of Freedom. Επίσης δέος προκαλεί και η ρήση του ναυάρχου Nimitz.
To κλίμα ήρθε να βαρύνει ακόμα περισσότερο με το θρυλικό Vietnam war Memorial (δύο γρανιτένιοι τοίχοι σε σχήμα V, με χαραγμένα τα ονόματα των 58000 περίπου στρατιωτών, που έπεσαν στον "Βρώμικο Πόλεμο") όπου απόγονοι ή ζώντες συγγενείς των νεκρών ψάχνουν το όνομα για να το αποτυπώσουν σε χαρτί. Το κλίμα ελάφρυναν οι συνεχείς υπερπτήσεις αεροσκαφών από το κοντινό DCA.
O πρόεδρος Lincoln, μας περίμενε βλοσυρός μέσα στο μνημείο του κι αφού ξεκουραστήκαμε χαζεύοντας διάφορους street performers, αποδώσαμε φόρο τιμής στους νεκρούς του πολέμου της Κορέας (μιας και υπήρξε Ελληνική συμμετοχή) στο εντυπωσιακό Korean War Memorial. Το εν λόγω μνημείο αποτελείται από 19 αγάλματα, λίγο μεγαλύτερα από φυσικό μέγεθος μιας ολόκληρης δημηρίας σε φάση περιπόλου. Οι μορφές σκληρές αλλά γεμάτες φυσικότητα στις στάσεις. Επόμενη στάση το Franklin D. Roosevelt Memorial, αφιερωμένο στον μεγάλο Αμερικάνο ηγέτη του New Deal και του Β' ΠΠ. Το μνημείο έναι ένα σύμπλεγμα αγαλμάτων, παραστάσεων και καταρρακτών σε διάταξη μεάνδρου και προσφέρει πολλές ευκαιρίες ξεκούρασης και δροσιάς στους κουρασμένους ταξιδιώτες , όπως του λόγου μας. Με τις μπαταρίες λίγο γεμάτες, λόγω του περπατήματος κάτω από τον ήλιο (ο φίλος Fotis με είχε προειδοποιήσει για τον καιρό) φτάσαμε κατάκοποι στις όχθες της Tidal Basin όπου δεσπόζει το Jefferson Memorial. Η ώρα είχε περάσει, η πείνα βαρούσε κόκκινο οπότε με βαρεια από την κούραση βήματα πήγαμε ώς την "κοντινότερη" στάση του metro (ΜΟΛΙΣ 15 λεπτά περπάτημα) για να καταλήξουμε στο food court του Old Post Office. Ένα καυτερό αλλά νόστιμο ινδικό γεύμα μας άναψε φωτιές που ανέλαβαν να σβήσουν δύο τεράστια παγωτά από του Μπεν και του φίλου τού του Τζέρρυ (όχι του δικού μας, του άλλου). Το δωμάτιο μας υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες και μετά τη μεσημεριανή σιέστα, 2-3-4-5-6-7-8 απλωτές στην πισίνα ήρθε η ώρα για βολτίτσα και μπύρες. Οδεύσαμε προς το Capitol Hill και συγκεκριμένα στο Bullfeathers μια καταπληκτική gastro-pub όπου συναντάει κανείς παλιούς και νέους πολιτικούς, γραμματείς και φαρισαίους, φοιτητές κι απολαμβάνει τα steaks του χαζεύοντας το Καπιτόλιο. Μια χωνευτική νυχτερινή βόλτα στο Καπιτόλιο και τη γειτονική Library of the Congress σήμανε την ώρα της αναπαυσης। Η πρώτη μέρα στην πανέμορφη Αμερικάνική πρωτεύουσα τελείωσε , με το μυαλό να επεξεργάζεται και ν' αποτυπώνει αιώνια τις εικόνες, τους ήχους και τις γεύσεις....

Η ημέρα ξεκίνησε με την καθιερωμένη πρωϊνή βουτιά κι ένα γενναίο πρωϊνό, καθώς επρόκειτο ν' ακολουθήσει μια πολύ γεμάτη ημέρα. Το πρωϊνό , είχε προκαθοριστεί ν΄αφιερωθεί στο ΝΑΟ (Smithsonian Air and Space Museum). Το μουσείο είναι ένας αληθινός παράδεισος για τους λάτρεις της αεροπορίας, με εκθέματα από τη γέννηση της αεροπορικής ιδέας έως την κατάκτηση του διαστήματος. Μεταξύ άλλων μπορεί κανείς να θαυμάσει το αυθεντικό αεροπλάνο των Αδερφών Ράϊτ, το Χ1 του Chuck Yeager, ένα αποκεφαλισμένο 747, ένα πανέμορφο DC 7 με το cocpit του σε κοινή θέα, το Spirit of St. Luis του Lindberg κι εκατοντάδες άλλα εκθέματα από πρώϊμα αερόστατα μέχρι διαστημικούς σταθμούς. Στο παράρτημα του Μουσείου που βρίσκεται κοντά στο Dulles Airport δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω για να θαυμάσω το Enterprise, το SR-71 & το Concord αλλά επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά.
Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν τις εικόνες και ακόμα και να μην αγαπάς το αεροπλάνο δε μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος ανάμεσα σε τόσα εκθέματα. Το Museum Shop είναι μια πονεμένη ιστορία (δε χρειάζεται να συνεχίσω, νομίζω ότι καταλάβατε πόσο επηρρέασε τον πρϋπολογισμό του ταξιδιού ). Φαγητό στα McDonalds του μουσείου και συνέχεια στο γειτονικό Museum of American History με εκθέματα από τη γέννηση του Αμερικάνικου έθνους μέχρι σήμερα. Βγαίνοντας, μια καλοκαιρινή μπόρα μας δρόσισε μέχρι το κόκκαλο οπότε επιστρέψαμε στο δωμάτιο για σουλούπωμα και ξεκούραση, καθώς το βράδυ θ' ακολουθούσε η 3ωρη βόλτα "DC after Dark" στην πόλη, με την Gray Line Tours. Oδηγός μας ο "Big Al" ένας συμπαθέστατος και ομιλητικότατος αφροαμερικανός. Η βόλτα ξεκίνησε από το Union Station με μια πρώτη στάση στο MALL, το Λευκό Οίκο και έπειτα κατευθυνθήκαμε προς το Πεντάγωνο, το Air Force Memorial, το Iwo Jima Memorial. Καθώς η νύχτα έπεφτε και τα μνημεία είχαν πλέον φωταγωγηθεί, κάναμε μια μεγάλη στάση που περιλάμβανε περίπατο ξανά στο Vietnam War Memorial, Korean War Memorial, Lincoln Memorial με τ' αεροπλάνα να μας κάνουν παρέα, για να ολοκληρώσουμε την περιήγηση με την επίσκεψη στο πανέμορφο Jefferson Memorial. Η βόλτα είχε φτάσει στο τέλος κι ο Big Al μας άφησε στο ξενοδοχείο συνοδεία απαλής Jazz και ψιλόβροχου.
Όντας χορτάτοι από εικόνες και ήχους έπρεπε να κλείσουμε τη βραδυά χορτάτοι και με κάτι πιο υλικό, οπότε ξεκινήσαμε για το πολύ καλό Μεξικάνικο Oyamel, όπου σταθήκαμε άτυχοι καθώς δεν είχαμε κάνει κράτηση και η αναμονή ξεπερνούσε τα 90 λεπτά. Ψιλοαπογοητευμένοι καθίσαμε στο γειτονικό District Chophouse όπου η διάθεση μας ξαναέφτιαξε με το θηριώδες για βράδυ, γεύμα (2 μισόκιλα stakes ,πουρές και ΜΠΥΡΕΣ, πολλές μπύρες। Ο σύντομος περίπατος μέχρι το ξενοδοχείο βοήθησε να "κάτσει" λίγο το φαγητό και ο ύπνος ήρθε πιο εύκολα από ποτέ....

Παρά τη βραδυνή βροχούλα, η μέρα ξημέρωσε ηλιόλουστη και προδιάθετε για ποδαρόδρομο. Σήμερα σειρά είχε η Pennsylvania Avenue απ' άκρο σε άκρο, δηλαδή από το Λευκό Οίκο ως το Καπιτόλιο και τη Βιβλιοθήκη αυτού. Η σχετικά κοντινή αποσταση του ξενοδοχείου από το Λευκό Οίκο έκανε περιττή τη χρήση του Μετρό κι έτσι περπατώντας χαλαρά φτάσαμε ως τη Lafayette Square όπου δεσπόζει ο έφιππος αδριάντας του στρατηγού Lafayette. Κάναμε μια μικρή στάση για να δώσουμε πρωϊνό στους συμπαθέστατους σκίουρους του πάρκου και τελικά φτάσαμε όσο πιο κοντά γίνονταν στην προεδρική κατοικία.
Ο πρόεδρος δεν είχε ειδοποιηθεί για την άφιξή μας, οπότε δεν ήταν δυνατόν να μας συναντήσει καθώς ήτο αξούριστος και η Michele ήταν με τα μπιγκουτί ακόμα, οπότε ξεκινήσαμε τον περίπατο για το Καπιτόλιο. Στο δρόμο κάναμε ένα πέρασμα από το National Arcives των ΗΠΑ όπου φυλάσσεται η Διακύρηξη της Ανεξαρτησίας. Οι ουρές ήταν τεράστιες, η φωτογράφηση απαγορεύονταν, ο χρόνος που διαθέσαμε συνολικά για τα 3 έγγραφα ήταν μόλις 10 λεπτά αλλά τουλάχιστον απολαύσαμε 1 ώρα δροσιάς, μακρυά από τον δυνατό πρωϊνό ήλιο. Το Καπιτόλιο έλαμπε κάτω από το δυνατό ήλιο και ο Στρατηγός Grant μας κοιτούσε βλοσυρός πάνω από το άλογό του, που ήρθαμε πρωϊνιάτικα, από του διαόλου το κέρατο να του χαλάσουμε την ησυχία του.
Αφού περάσαμε ένα εξονυχιστικό έλεγχο, μπήκαμε σ' ενα group για την 60λεπτη ξενάγηση στο κτίριο. Ο θόλος με κεντρικό θέμα την "Αποθέωση του Ουάσιγκτον" είναι πράγματι εκπληκτικός. Αφού φάγαμε στο εστιατόριο του Καπιτολίου (τιμές φαρμακείο !!!) περάσαμε από την υπόγεια διάβαση στη γειτονική Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου γλιτώνοντας έτσι τον επίσης χρονοβόρο έλεγχο. Απ' τη γειτονική στάση του Μετρό βρεθήκαμε στο Εθνικό Κοιμητήριο του Arlington όπου οι σειρές των τάφων προκαλούν ασυναίσθητα ένα δέος ειδικά όταν περιλαμβάνουν τέτοιες περιπτώσεις. Στο μνημείο του Αγνωστου στρατιώτη παρακολουθήσαμε μια όντως εντυπωσιακή αλλαγή φρουράς και η βόλτα έκλεισε με την επίσκεψη στον τάφο του JFK όπου καίει η άσβεστη φλόγα. Η βραδιά έκλεισε με φαγητό, στην κοντινή στο ξενοδοχείο,Chinatown.
H τελευταία μέρα ήταν παραδοσιακά αφιερωμένη στο spotting. Όπως έγραψα και πιο πάνω, το Dulles ήταν μακρυά, οπότε συμβιβάστηκα με το National (DCA) το οποίο απείχε λίγες στάσεις του Metro από το ξενοδοχείο. Το μεγαλύτερο αεροπλάνο που κατεβαίνει είναι το 757, οπότε για 10 περιπου ώρες "έλιωσα" κυριολεκτικά στα regional, φωτογραφίζοντας τόσο μέσα από το terminal όσο κι από το "επίσημο" σημείο, το Gravelly Park. Εχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου και της πείνας, επανήλθα στην πραγματικότητα από το τηλεφώνημα της Λένας, που ανησύχησε τόσες ώρες που δεν έδωσα σημεία ζωής. Τα μάζεψα λοιπόν και γύρισα στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστώ για τη βραδυνή έξοδο. Μιας και ήταν το τελευταίο βράδυ, έπρεπε να το τιμήσουμε με κάτι καλό. Επιλέχθηκε , λοιπόν, το Jaleo Tapas Bar, ένα Gourmet Tapas Restaurant. Όπως συμβαίνει σε τέοια μαγαζιά, οι μερίδες ήταν μικρές, ακριβές αλλά ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ νόστιμες, καθόλου δε λυπήθηκα τα $$$$$$$$$ που ακούμπησα. Με βαριά βήματα φτάσαμε στο δωμάτιο για να μαζέψουμε τα πράγματα και να ονειρευτούμε όλα όσα ζήσαμε τις προηγούμενες ημέρες.

19.6.2011 DL2555 DCA-JFK,CRJ 900 N932XJ Seat 14A
19.6.2011 LX 23 JFK-GVA , A330-343E HB-JHG "GLARUS", Seat 4A
20.6.2011 LX1822 GVA-ATH, A320-214 HB-JLP "ALLSHWIL", Seat 1F
20.6.2011 A3 126 ATH-SKG A320-232 SX-DVV "ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ" Seat 11A

Η μέρα ξημέρωσε μουντή και μελαγχολική για να συμβαδίσει με τη διάθεσή μας, καθώς το ταξίδι έφτανε στο τέλος του. Μια τελευταία βόλτα με το μετρό, μας έφτασε στο DCA, όπου αφού δώσαμε τα μπαγκάζια, η μεν Λένα το έριξε στους καφέδες κι εγώ στο spotting, μεχρι που η ώρα της επιβίβασης έφτασε οπότε βιώσαμε για πρώτη φορά το full body scanner. Ευκαιρία, λοπόν να δούνε οι Αμερικανοί τα @@ μου !
Αναχώρηση από τον 01, δεξιά στροφή πάνω από το Πεντάγωνο και 43 λεπτά αργότερα φρενάραμε στον 04R του JFK. Μαζέψαμε τις βαλίτσες, ακολούθησε περίπου 1 ώρα spotting από τα βρώμικα τζάμια του Τerminal 3 και τελικά πήραμε το Air Train για το Τ4 απ' όπου έφευγε η πτήση μας. Η ώρα πέρασε πολύ ευχάριστα στο lounge με φαγητό, ποτό, ντουζάκι και φυσικά χάζεμα στην πίστα. Επιβίβαση, βόλεμα στην 4Α και παρακολούθηση της όμορφης γειτόνισσας. Push Back στις 19:32, taxiing 28 λεπτών ως τον 22R απ' όπου αφήσαμε τη Νεα Υόρκη μέσα σ' ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Περίπου μισή ώρα αργότερα ξεκίνησε το service, μ' ενα Single Malt να μου φτιάχνει τη διάθεση μέχρις ότου φτάσει το δείπνο(Sauteed fillet of beef, Marsala sauce, Gncchi Piemontaise and grilled vegetables. Cheese selection. Pannacotta with orange and ginger compote). Ta 3 ποτήρια Clarendelle, τα 2 Port και η συσσωρευμένη κούραση των προηγούμενων ημερών, με έστειλαν στην Χωρα των Ονείρων αμέσως μετά το φαγητό (για τη σύζυγο δεν είμαι βέβαιος, μιας και καθόταν 2 θέσεις πιο πίσω). Ξύπνησα από ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη, μιας και το πρωϊνό που είχα παραγγείλει ήταν έτοιμο (προτίμησα να το φάω από το να το φωτογραφήσω).
422 λεπτά πτήσης έφταναν στο τέλος τους καθώς ακουμπούσαμε στον 23. Χωρίς πολλά πολλά πήγαμε στο lounge για καφέ, μπάνιο και internet μεχρις ότου έφτασε η ώρα να μπούμε στο 320 που θα μας γυρνούσε στην πατρίδα. Απογείωση από τον 23, φαγητό (μηχανικά έφαγα τα κεφτεδάκια με τη σάλτσα) και τελικά μετά από 170 λεπτά στον αέρα, φρενάρισμα στην άσφαλτο του 03L του El. Ben. ένα υπέροχο πραγματικά ταξίδι, τελείωσε με τον ίδιο όμορφο τρόπο, με τον οποίο είχε ξεκινήσει.

Υ.Γ Aυτήν τη χρωστούσα από την πτήση GVA-JFK
Το pre-landing snack (κοτοκεφτέδες με κους-κους και κάρυ)

Δαγκώνοντας το Μεγάλο Μήλο

"I wanna wake up in a city that never sleeps...."

Με το κλασικό πλέον τραγούδι του Frank Sinatra να παίζει στα ηχεία, γυρίζω το χρόνο πίσω στο Γενάρη του 2010, όπου μια παρέα τεσσάρω φίλων, 2 ζευγαριών για την ακρίβεια, αποφάσιζε τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, τη Νέα Υόρκη.

Μεταξύ "τυρού και αχλαδιού" λοιπόν, οι μηχανές αναζήτησης και τα συστήματα κρατήσεων πήραν φωτιά. Είχαν προηγηθεί μέρες συζητήσεων για το πως θα πάμε και το που θα μείνουμε. Ως λογικότερος, πρότεινα κλασικές λύσεις όπως Singapore με 747 από FRA ή Air India με 777 επίσης από FRA, Air France με 380 από CDG, Uzbekistan Airways με 767 από Τασκένδη ή στην χειρότερη Islandair με 757 από KEF. Eις μάτην, όμως, δεν εισακούσθην. Έτσι, καταλήξαμε στην all time classic επιλογή από Θεσσαλονίκη, την Swiss. Θέλοντας να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου και στη Λένα (έτερον ήμισυ εδώ και 15 χρόνια, ναι είμαι άρρωστος το ξέρω), έκλεισα το σκέλος επιστροφής Business. Έτσι θα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τα καινούρια 333 της Swiss και στην οικονομική και στην επιχειρηματική θέση (για την Πρωτη, επιφυλάσσομαι για το μέλλον). Για ξενοδοχείο καταλήξαμε στο Bentley Hotel το οποίο αποδείχτηκε Value for Money, όπως θα δούμε αργότερα.
Βιβλία αγοράστηκαν, ταξιδιωτικά περιοδικά αποδελτιώθηκαν και οι μέρες άρχισαν να κυλούν βασανιστικά ανάποδα, έως τις 2/9 οπότε και το ταξίδι ξεκίνησε.

2/9/2010 LX 1851 SKG-ZRH , A321-111 HB-IOF, SEAT 11A & 11B και LX 16 ZRH-JFK, A330-343X HB-JHH " Neuchatel" Seats 24A & 24B

Έχοντας κάνει web check in, το ραντεβού δόθηκε κλασσικά στο GOOD BYE του Hyper Hub των Βαλκανίων "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Αφού μαζευτήκαμε και χαχανίσαμε ολίγον τι, άφησα τους συνταξιδιώτες μου να χάνουν την ώρα τους και βγήκα να χαρώ τη δροσιά της νύχτας και τις μυρωδιές και τους ήχους της πίστας.
Επιβίβαση λοιπόν, βόλεμα στις 11Α & Β με το άπλετο seat pitch ως exit row και τελικά παογείωση από τον 34 στις 05:03 με κατεύθυνση την Ελβετική πρωτεύουσα. Περίπου 50 λεπτά αργότερα μοιράστηκε το "πρωϊνό" : Blueberry muffin, γιαούρτι βατόπμουρο και καφές (ευτυχώς όχι από μούρα). Μετά την τυπική διαδικασία καταβρόχθισης της αεροπορικής τροφής, αφέθηκα να χαζεύω έξω από το παράθυρο συνοδεία της playlist μου. Η αυγή μας πρόλαβε καθώς ετοιμαζόμασταν γαι προσγείωση στον 34 του Kloten, το οποίο μας υποδέχτηκε αγουροξυπνημένο μετά από 132 λεπτά πτήσης.
Αφού επιβεβαιώσαμε την ύπαρξη της πτήσης μας στα FIDS , οδέυσαμε για τον 3ο καφέ της ημέρας. Μιας και είχαμε περίπου 3 ώρες αναμονή, μόλις ξημέρωσε για τα καλά βγήκα παγανιά για spotting. Το observation deck άνοιγε στις 9:00, οπότε ανέβηκα στον 11ο όροφο του Parking P3, με την ελπίδα να πιάσω το 380 της SIA να προσγειώνεται. Το Ρ3 βλέπει στο "κατώφλι" του 34, αλλά δυστυχώς για μένα, οι Ελβετοί είχαν ενεργούς τον 14 για προσγειώσεις και τον 16 για απογειώσεις (το runway change στο Kloten γίνεται στις 7:00 για το noise restriction, κάτι που έμαθα αργότερα). Όπως και να έχει, πέρασα 2 ευχάριστες και spotterικά δημιουργικές ώρες, καθώς είχα τις απογειώσεις και το taxiing, οπότε και επανασυνδέθηκα με τους υπολοιπους για να κατευθυνθούμε προς τις Πύλες Ε με τη βοήθεια του skytrain που συνδέει υπόγεια το Terminal A με το Terminal E, απ' όπου αναχωρούν όλες οι διηπειρωτικές πτήσεις. Βόλεμα, τρόπος του λέγειν, στις 24Α & Β, επιβεβαίωση ότι πάμε στον σωστό προορισμό και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ push back (καιρός ήταν από το Γενάρη το περιμέναμε). Στο δρόμο συναντήσαμε αεροπλάνα του παρόντος και κουφάρια του παρελθόντος, οπότε στις 10:18 local, αφήσαμε απαλά τον 16 με το "μεγάλο γκρίζο φτερό με την κόκκινη άκρη" (Ινδιάνικη ονομασία) να ταλαντώνεται στον ελβετικό ουρανό. Μόλις έσβησε το σήμα για τις ζώνες άρχισε το μοίρασμα του snack και μετά από κανα μισάωρο ήρθε και η ώρα του φαγητού: κοτόπουλο με σπαγγέτι και λαχανικά, σαλάτα και κέϊκ βατόμουρο (πήγε καλά η σοδειά φέτος, δεν εξηγείται αλλιώς τόσο βατόμουρο στη Swiss) συνοδεία του 2ου μπουκαλιού κρασιού και καφέ. Το IFE εξαιρετικό, με περίπου 20 ταινίες και πάμπολλα τραγούδια, σειρες και παιχνίδια (είδα το Cop out, χαζή κωμωδία με τον Bruce "Mc Tirnan" Willys ). H ώρα πέρασε με επισκέψεις στην τουαλέτα, κουβεντούλα και φωτογραφίες, ώσπου φτάνοντας πάνω από τη Βοστώνη μοιράστηκε το pre landing snack: Σαντουϊτς γαλοπούλας, παγωτό και χυμός μήλο.
Σε γενικές γραμμές, το πλήρωμα ήταν άψογο και η πτήση αψεγάδιαστη, με μόνη εξαίρεση την μπροστινή μου, μια Κενυάτισσα μεσήλικα που δε γνώριζε γρι αγγλικά (συνεννοούνταν με χαρτάκια με έτοιμες φράσεις με το πλήρωμα) που σχεδόν σε ολόκληρο το ταξίδι είχε recline κι έτσι κιε γώ σ' ολόκληρο το ταξίδι είχα νευρικότητα στο δεξί γόνατο (μπορώ κι εγώ να γίνω ενοχλητικός αν θέλω). Με τα πολλά, πιάσαμε στον 04R του JFK 474 λεπτά από τότε που αφήσαμε το Ευρωπαϊκό έδαφος. Αφού καθαρίσαμε στα γρήγορα, βαλίτσες, ασφάλεια και τελωνείο καταευθηνθήκαμε προς την έξοδο όπου μας περίμενε το SUV ποει είχα κλείσει πριν το ταξίδι. Εδώ να κάνω μια παρένθεση. Από το JFK υπάρχουν πολλοί τρόποι να πάει κάποιος στο Manhattan. Ο πιο οικονομικός και αργός (άρα και της ταλαιπωρίας) είναι να πάρει το AirTrain που περνάει απο τα Terminals και καταλήγει στο μετρό της γραμμής Α, από όπου μετά από 45 λεπτά φτάνει στο άκρο του Manhattan για να ξαναγίνει αλλαγή τρένου και μετά περπάτημα ως το ξενοδοχείο ( Συγγνώμη αλλά ΜΑΖΟΧΑΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ). Άλλη επιλογή είναι το taxi που θέλει fixed τιμη $ 45 + Ταχ +Tip + Tolls. Όντας 4 άτομα με 4 βαλ.ιτσες και χειραποσκευές, θα χρειαζόμασταν 2 ταξί και πάνω από 120-130 δολλάρια στο σύνολο. Έτσι, είχα κλείσει μεταφορά με την εταιρεία Dial 7 (είχα δει σχετική αγγελία στο inflight magazine της Continental) με $68 (αμοιβή + tip + taxes +tolls ΟΛΑ μαζί) και για τους 4 μας, σε πολιτισμένο περιβάλλον (SUV με Α/C και το βασικότερο door to door).
Μετά από 50 λεπτά οδήγημα κι αφού περάσμαε έξω από το LGA ( στάμπαρα ωραία μέρη για spotting για την επόμενη φορά) φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, όπου μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Λόγω πληρότητας του ξενοδοχείου, μας είχαν free upgrade σε σουϊτα (deluxe room για το άλλο ζευγάρι) στον 17ο όροφο, απ' όπου η θεα ήταν άπλετη τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα. Περιττό να σας πω ότι οι κουρτίνες δεν κατέβηκαν ποτέ, παρά μόνο σε "ορισμένες" στιγμές (μη γίνω και πρώτη μουρη στο youtube)
Αφού λοιπόν ξεκουραστήκαμε, πληθήκαμε και χαλαρώσαμε, βγήκαμε για την πρώτη μας βόλτα. Το κοντινό S/M μας εφοδίασε με νερά, cokes και σοκολατοπατατακιαξηρικάρπια και μπύρες καθώς και φρέσκα φρούτα για τις επόμενες μέρες. Επειδή όμως χρειαζόμασταν κανονικό φαγητό, ξεκινήσαμε για το Burger Joint (έκανα αρκετή προεργασία πριν ξεκινήσουμε , βλέπετε) το οποίο είναι καλά κρυμμένο πίσω από μια κουρτίνα στο lobby του Marriot. Καθοδόν ήρθαμε σε πρώτη επαφή με την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική της πόλης, μια εικόνα που θα μας συνόδευε κάθε μέρα (πιάστηκε ο λαιμός μου να κοιτάω ψηλά). Χορτασμένοι από εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις γυρίσαμε ημιθανείς στα δωμάτιά μας, όπου αφού απολαύσαμε για λίγο τη νυχτερινή κίνηση στους δρόμους και τις γέφυρες, παραδοθήκαμε πανευτυχείς στην αγκαλιά του Μορφέα.
Το πρώτο μας πρωϊνό στη Νέα Υόρκη ήταν γεγονός. Έχοντας ξεκουραστεί κάπως, το προηγούμενο βράδυ βγήκαμε προς αναζήτηση JET-A1. Στην τιμή του δωματίου δεν περιλαμβάνονταν το πρωϊνό (κόστιζε extra 16$ + φόροι + tip) οπότε είχαμε προαποφασίσει να τρώμε έξω. Ξεκινήσαμε λοιπόν για το Ellen's Sturdust Diner στο κέντρο του Broadway. Το συγκεκριμένο diner αποτελεί ένα all-time classic φαγάδικο στη Νέα Υόρκη, υπάρχει σε όλους τους ταξιδιωτικούς οδηγούς και στα περιοδικά του χώρου. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η εντελώς 50s ατμόσφαιρα, το καλό φαγητό (ξεκω........με στο φαϊ και τον καφέ με το bowser για 70$ (tip & taxes included) αλλά κυρίως για το προσωπικό. Οι σερβιτόροι, κάθε λίγο παίρνουν το μικρόφωνο και δίνουν τον καλύτερό τους ευατό. Θα το ξαναεπισκεφτώ σίγουρα και την επόμενη φορά.

Με την κοιλιά γεμάτη, ξεκινήσαμε χαρούμενοι τη βόλτα μας. Είχαμε προαγοράσει τη New York City Pass (μας έκανε αρκετή οικονομία) και έχοντας αγοράσει το 7-days pass του Subway για 27& (η μονή διαδρομή κοστίζει 2,5$ !!!!) επί μια βδομάδα αλλωνίσαμε κυριολεκτικά την πόλη.
Στο πρόγραμμα είχαμε για πρώτη μέρα το Άγαλμα της Ελευθερίας . Μιας και η Τimes Square ήταν δίπλα πήραμε από κει το τρένο για το Battery Park απ' όπου φεύγουν τα καραβάκια για το Liberty & Ellis Island. Κατεβαίνοντας την Broadway κάναμε μια μικρή στάση στο εντυπωσιακό τριόροφο κατάστημα M & M , αντισταθήκαμε στον πειρασμό να πλημυρρίσουμε το μαγαζί με καραμελάκια και φύγαμε με ψώνια για τα παιδιά μας. Στην Times Square μας έπιασαν τον κ@@@@@ο κι έτσι καταλήξαμε στο Battery Park. Χάρη στη N.Y City Pass περάσαμε τις ουρες των εισητηρίων, αλλά οχι κι αυτές της ασφάλειας με αποτέλεσμα να χάσουμε το καραβάκι για 1 λεπτό και να περιμένουμε το επόμενο ( ευτυχώς τα δρομολόγια είναι κάθε 15 λεπτά , οπότε μικρό το κακό). Από το καράβι, έχει κάποιος μια κλασσική εικόνα του Manhatan(αν βοηθούσε κι ο καιρός....). Φτάνοντας στο Liberty Island καναμε μια μεγάλη βόλτα, δεν ανεβήκαμε στο άγαλμα μιας και χρειάζονταν προκράτηση των εισητηρίων, ψωνίσαμε τα απαραίτητα σουβενιρ και αφού χαλαρώσαμε αρκετά με φόντο το Manhattan, ξαναπήραμε το καράβι για το Ellis Island, που για χιλιάδες μεταναστών ήταν η μία και μοναδική τους επαφή με την Αμερική (αδιάψευστοι μάρτυρες οι εκατοντάδες βαλίτσες που άφησαν πίσω τους). Η επίσκεψη στο νησί είναι πιστέυω πιο ενδιαφέρουσα από αυτήν στο Άγαλμα, αλλά αφήνει μια πικρή γεύση με ανάμικτα συναισθήματα. Αφού ψυχοπλακωθήκαμε αρκετά, σβήσαμε τη στεναχώρια μας με μερικά hot dogs και 2-3 λίτρα coca-cola και ξαναπήραμε το παπόρο για τη στεριά. Ανηφορίζοντας για την περιχή πίσω από το Δημαρχείο με προορισμό το NYPD Museum & Store (απ' όπου αγοράστηκαν στολες και ρούχα γαι τους λεβέντες μας) πέσαμε πάνω σ΄ενα μακαβριο απομεινάρι του WTC . Πρόκειτα για τη σφαίρα που βρισκόταν στο αίθριο μεταξύ των πύργων και ξαναστήθηκε για να θυμίζει μια μαύρη στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας. Αποτίσαμε λοιπόν έναν φόρο τιμής στο Ground Zero και καταλήξαμε για φαγητό στο Ulysses' Folk House, ένα πολύ όμορφο bar-restaurant πίσω από το Δημαρχείο. Αφού συναντήσαμε έναν επαγγελματία του είδους Zigolo οδεύσαμε προς το ξενοδοχείο μας για ολιγόωρη ανάπαυση μιας και το βράδυ είχαν σειρά το Rockefeller Center και ακολούθως βραδυνή διασκέδαση.
Μετά από μια ολιγόωρη ανάπαυση , ξεκινήσαμε για το Rockefeller Center με σκοπό να απολαύσουμε τη νυχτερινή Νέα Υόρκη από το παρατηρητήριο του 70ου ορόφου ή αλλιώς "Top of the Rock". Οι επισκέπτες σε σχέση με το διάσημο Empire είναι σαφώς λιγότεροι οπότε η επίσκεψη είναι απολαυστικότερη και η λήψη φωτογραφιών ευκολότερη. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι , αν ειναι να δει κάποιος τη Ν.Υ από ψηλά ΜΟΝΟ για μια φορά, να προτιμήσει το Rock για τους παραπάνω λόγους. Η ταλαιπωρία του Empire είναι απίστευτη και το αποτέλεσμα σχεδόν το ίδιο.
Έπειτα από περίπου μια ώρα στα ψηλά, ξαναβρεθήκαμε στα χαμηλά και κλείσαμε τη βραδυά με ολόφρεσκα cupcakes από το γειτονικό Magnolia Bakery, που ναι μεν έγινε διάσημο από το Sex and the City, αλλά πιστέψτε με αξίζει 100% τη φήμη του. Δώδεκα τα μεσάνυχτα το μαγαζί ήταν γεμάτο και τα cupcakes φρεσκοψημένα (ακόμα καίγανε, οπότε φαγώθηκαν στο ξενοδοχείο προ του ύπνου-δεν έπλυνα τα δόντια ακείνο το βράδυ για να κοιμηθώ με την επίγευση της σοκολάτας στον ουρανίσκο μου !!! ).
Η 3η μέρα στη Ν.Υ. ξημέρωσε και τοπρώτο γεύμα της ημέρας το απολαύσαμε στο Le pain Quotidien απέναντι απο το Rockefeller. Τη συγκεκριμένη αλυσίδα φούρνων τη γνώρισα στο Βέλγιο, όπου για 3 μήνες έγινε το καθημερινό μου στέκι για καφέ, πρωϊνό και καταπληκτικά αρτοσκευάσματα. Με τισ λιποαποθήκες μας γεμάτες ήμασταν έτοιμοι και για πολιτιστική τροφή οπότε κινήσαμε yavas yavas για το MET (Metropolitan Museum of Art). Στο μετρό μια διαφήμηση μας γέμισε απορίες. Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει αυτόν τον ιερό σκοπό, ας κάνει ένα τηλέφωνο (είναι toll free άλλωστε). Το ΜΕΤ φιλοξενεί συλλογές απ'όλα τα μήκη και πλάτη της γης (Αρχαία Ελλάδα, Ρώμη, Αίγυπτο, Μεσοποταμία κλπ). Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρήσαμε "προικισμένα" ξόανα από την Πολυνησία, ένα βραδυνό συνολάκι από την ίδια περιοχή , και τον Μπαμπούλα των παιδικών μας εφιαλτών. Το ΜΕΤ βρίσκεται από τη μια πλευρά του Central Park το οποίο διασχίσαμε για να επισκεφτούμε το Museum of Natural History το οποίο έγινε γνωστό από την την κωμωδία "Μια νύχτα στο Μουσείο". Για καλή μας τύχη ήταν μέρα κι ο Τ.Rex δε ζωντάνεψε για να μας κυνηγήσει. Η ώρα πέρασε ευχάριστα και τα καύσιμα του πρωϊνού άρχισαν να τελειώνουν. Καίγοντας "ατμούς" πήγαμε για φαγητό στον Grand Central Station προκειμένου να δοκιμάσουμε οστρακοειδή στο Oyster Bar, το οποίο για κακή μας τύχη ήταν κλειστό, οπότε καταλήξαμε για μεξικάνικο στο restaurant plaza του σταθμού, ακολουθόντας έναν πολύ .... ιδιαίτερο επιβάτη. Χορτάτοι και λίιιιιιγο ξεκούραστοι, είπαμε να χωνέψουμε διασχίζοντας την Brooklyn Bridge για να δούμε και το νυχτερινό skyline του Manhattan. Κατάκοποι πήραμε το μετρό από το Brooklyn και επιτέλους καταλήξαμε στα κρεβατάκια μας.
Την επόμενη ημέρ, μετά από ένα γενναίο πρωϊνό στο κοντινό Starbucks όπου χάρη στο δωρεάν wi-Fi επικοινωνήσαμε με την πατρίδα και σερφάραμε στον κόσμο, λίσαμε κυριολεκτικά στο Intrepid. Το παροπλισμένο αεροπλανοφόρο είναι ένας μικρός παράδεισος χάρη στη συλλογή αεροσκαφών, τα απίθανα εκθέματα στο hangar , το κόσμημα των αιθέρων το Concord και τους διάφορους εξομοιωτές. Περιττό να σας πω ότι μπήκαμε από τους πρώτους στις 10το πρωϊ και φύγαμε με το κλείσιμο στις 5 το απόγευμα. Τα βήματά μας (και το μετρό) μας οδήγησαν σιγά σιγά στην China Town όπου απολαύσαμε ένα λουκούλιο γεύμα για μόλις 80$ (tip & tax included) στο εν λόγω εστιατόριο. Δικαιωθήκαμε ακολουθόντας το ταξιδιωτικό αξίωμα "τρως καλά όπου τρων οι ντόπιοι" μιας και ήμασταν οι μόνοι Καυκάσιοι στο κατάστημα. Μιας και δεν είχαμε σταματημό, το κόψαμε ποδαράτο για το Empire State Building όπου φάγαμε καμιά ώρα για έλεγχο, ασανσέρ, ξανά έλεγχο, σκάλες, κοσμούρα, σπρώξιμο multilingual μπινελίκια για να ξαναδούμε την πόλη απο ψηλά.
Η τελευταία μας μέρα στη Ν.Υ. ξημέρωσε, τα Starbucks μα ς φιλοξένησαν για κανα δίωρο και χωριστήκαμε μέχρι το απόγευμα που θα ξαναβρισκόμασταν στο ξενοδοχείο για να πάρουμε το συμφωνημένο van από το Dial7 για το αεροδρόμιο. Το άλλο ζεύγος πήγε να λεηλατήσει τα καταστήματα, ενώ εγώ κι η Λένα κάναμε μια όμορφη βόλτα στο Central Park. Αποτίσαμε έναν μικρό φόρο τιμής στο John Lennon στο Strawberry Fields, ήπιαμε τον καφέ μας κοιτάζοντας το Bethesda Fountain και κλείσαμε την επίσκεψη μας με μια βαρκάδα (το τι κουπί τράβηξα ,δε λέγεται).

7.9.2010 LX16 JFK-ZRH, A330-343X HB-JHD "St. Gallen" SEATS 14A & 14B
LX1850 ZRH-SKG, A321-111 HB-IOC "St. Moritz" SEATS 2A & 2C

Με βαριά καρδιά αλλά γεμάτο εικόνες κι εμπειρίες μυαλό (και φωτογραφίες οι κάρτες μνήμης) φτάσαμε στο JFK. To lounge της Swiss μας χάρισε 1 ώρα ξεκούραση, φαγητό με θέα στην πίστα κι ένα αναζωογοννητικό μπάνιο, οπότε με βαριά βήματα κατευθυνθήκαμε προς την πύλη επιβίβασης. Ο Άγιος Γαληνός (μεγάλη η χάρη του) ετοιμαζόταν για τη νυχτερινή του βόλτα πάνω από τον Ατλαντικό, οπότε ήρθε η ώρα ν' απολαύσουμε τη θέση μας. Η 2μετρη πολυθρόνα-κρεβάτι έλαβε τη θέση της μετά την απογείωση, ο Πρίγκηπας της Περσίας ξεκίνησε στο IFE ώσπου έφτασε η ώρα του δείπνου. Ένα single malt μου άνοιξε την όρεξη για το γεύμα που ακολούθησε (Fillet of beff with cress butter, potato and basil gratin, sauteed mushrooms. Seasonal salad. Cheese selection and Hazelnut mousse έγραφε το menu) ενώ η σύζυγος προτίμησε το πιάτο ζυμαρικών (Butternut squash ravioli, goat's cheese cream sauce, sauteed spinach), τα οποία ξεπλύθηκαν με πολλά ποτήρια Clarendelle, ένα υπέροχο Bordeaux του 2005 (82% Merlot-13% Cabernet Sauvignon-5% Cabernet Franc). To κρασί και η συσσωρευμένη κούραση των προηγούμενων ημερών, μας οδήγησαν σιγά σιγά στην αγκαλιά του Μορφέα για τις επόμενς 5 (από τις 6:51 συνολικά) ώρες πτήσης. Θα μπορούσα να κοιμηθώ κι άλλο αλλα΄ο ευγενέστατος Maitre de Cabine είχε άλλα σχέδια κι έτσι ο αχνιστός καφές και το νόστιμο πρωϊνό μας επανέφεραν ξανά στον κόσμο των αισθήσεων. Η προσγείωση στη Ζυρίχη έγινε μέσα σε δυνατή βροχή, γεγονός που δε με απέτρεψε από το spotting στο observation desk αλλά και μεσα από το terminal. Όσο εγώ μούλιαζα φωτογραφίζοντας αεροπλάνα, οι υπόλοιποι απολάμβαναν τη θαλπωρή του lounge. Αφού χόρτασα βροχή, αεροπλάνα και καμμένο JET-A1 τους συνάντησα προκειμένου να στεγνώσω, να κάνω ένα μπάνιο και να περάσουμε τις υπόλοιπες 6 ώρες με χαλαρή κουβεντούλα, ξεφόρτωμα φωτογραφιών στα laptops, ατελείωτο σερφάρισμα στο internet και αρκετό "σπίρτο" για να ζεσταθώ. Η πτήση επιστροφής ήταν ανέφελη, το φαγητό νοστιμότατο (μοσχαράκι με λαχανικά, σαλάτα και πουτίγκα). Το φρενάρισμα στον 16 του ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ με προσγείωσε στην πραγματικότητα. Ένα ταξίδι όνειρο χρόνων είχε φτάσει στο τέλος του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αλλά μιας και κώλο δεν έβαζα κάτω σε 2 μέρες ξανάφυγα για Μιλάνο με τα φιλαράκια της ΑΠΟΓΕΙΩΣΗΣ για το clipper day του 2011
Για τη Swiss τι να πω, εταιρεία υπόδειγμα κατ' εμέ. Η C-Class άξιζε τα λεφτά της κι εφόσον έχω τη δυνατότητα θα την ξαναχρησιμοποιήσω. Άλλωστε, όπως λέει κι ένα ρητό των υπολογιστών "Once Mac, you never go Back"...
Οι λογαριασμοί μου με την "Πόλη που Δε Λέει να Κοιμηθεί" δεν έκλεισαν εδώ. Ήδη υποσχέθηκα στη σύζυγο μια νέα επίσκεψή μας το 2012 (να 'μαστε γεροί) για να γιορτάσουμε τα 10 χρόνια γάμου μας με θέα τα φώτατου Manhattan. Αλλά αυτό θα είναι άλλο ταξίδι.

Στο Σρουμφοχωριό ...για μια Σφραγίδα !!!

Ο τίτλος ακούγεται περίεργος και σουρεαλιστικός, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινός. Όταν τον Νοέμβριο που μας πέρασε, ολοκλήρωσα τη μετεκπαίδευσή μου στις Βρυξέλλες, χρειάστηκε να επικυρώσω κάποια έγγραφα στο Βελγικό Υπ. Υγείας και μετά να βάλω και τη σφραγίδα της Χάγης. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να συγχρωνιστώ με το Βελγικό δημοσιουπαλλιλικό κατεστημένο, μιας και το Υπ. Υγείας επικύρωνε έγγραφα μόνο Δευτέρα και Τετάρτη πρωϊ κι εγώ για κακή μου τύχη έφευγα από Βέλγιο Τετάρτη πρωϊ. Εχοντας ολοκληρώσει όλη τη χαρτούρα Τρίτη πρωΊ, πήγα χαρούμενος στο Υπουργείο (χωρίς να γνωρίζω το παραπάνω ωράριο) και δέχτηκα μια ωραιότατη ψυχρολουσία, που συνοψίζονταν σε 4 λέξεις " ΛΥΠΑΜΑΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΕΡΘΕΤΕ" . Επιχειρήματα του τύπου "μα είστε σοβαροί, θα ξαναέρθω από Ελλάδα για μια σφραγίδα" έπεφταν στο κενό κι έτσι με σκυμμένο το κεφάλι πήρα το δρόμο του γυρισμού.

Ένα νέο επαγγελματικό ξεκίνημα έκανε επιβεβλημμένη την επικύρωση αυτών των εγγράφων, οπότε η μετάβασή μου στο Βέλγιο ήταν μονόδρομος. Αρχικά σκέφτηκα να ξοδέψω μίλια από τη Μ & Μ αλλά για αυθημερών μετάβαση χρειαζόταν 38.000 + 209€ για φόρους. H Swiss (που βόλευε χρονολογικά) για αυθημερών r/t ζητούσε 900€ σε Economy, οπότε μετά από ψάξιμο κατέλληξα στο εξής δρομολόγιο : SKG-ATH-BRU με ΟΑ και επιστροφή με Α3, με το σκέλος BRU-ATH να εκτελείται από την Brussels Airlines. O ναύλος της Α3 ήταν σφώς ακριβότερος από την ΟΑ αλλά είχε ενα καλό, η διαφορά economy-business class ήταν μόνο 70 € οπότε αποφασίστηκε η επιστροφή να γίνει ...στο μπροστινό μέρος της καμπίνας. Το συνολικό κόστος ήταν 417,30€

Μετά από αυτόν τον μεγάλο αλλά εισαγωγικά χρήσιμο πρόλογο, ας περάσουμε στην ταξιδιωτική μας εμπειρία.

13/1/2009 SKG-ATH OA921 DHC 8-Q404 SX-OBA Seat 1A, T/O Rwy 34, Landing Rwy 03R, Duration 41 min

ATH-BRU OA145 A319-112 SX-OAF Seat 9A, T/O Rwy 03R, Landing Rwy 25L, Duration 186 min

BRU-ATH SN3249 B737-405 OO-VEJ Seat 2A, T/O Rwy 20, Landing Rwy 03L, Duration 173 min

ATH-SKG A3130 A320-232 SX-DVM, Seat 1A, T/O Rwy 03R, Landing Rwy 34, Duration 31 min

Έχοντας κάνει τον γαλατά πολλές φορές τους τελευταίους μήνες, μια ακόμα red-eye flight δε με τρόμαζε καθόλου. Μετά από ένα καλό σπιτικό πρωϊνό στις 4 το πρωί, ξεκίνησα για το hyper hub των Βαλκανίων, το εξωτικό ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, άφησα το αυτοκίνητο στο μοναδικής αισθητικής P7 Parking μακράς διαρκείας, που χρεώνει ΜΟΝΟ 24€ τη μέρα (ενώ το αντίστοιχο στο ΕΛ. ΝΕΝ 50€ τη ΒΔΟΜΑΔΑ !!!) και κατευθήνθηκα προς τον έλεγχο ασφαλείας (το web check in βοηθάει πάντα στο να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος στις ουρές, αν και τη συγκεκριμένη ώρα το αεροδρόμιο ήταν σχεδόν άδειο).

Βόλεμα στην 1Α, γρήγορη απογείωση από τον 34 και σερβίρισμα του πρωϊνου snack συνοδεία καφέ και MIGαζίνου. Πτήση πάνω από την Αθηνα που κοιμόταν ακόμα και μαλακή προσγείωση στον 03R. Η ΟΑ145 αναχωρούσε από την Β13 όπου και βρέθηκα μετά από λίγο. Η ανακοίνωση ότι η πτήση θα καθυστερούσε λόγω καιρικών συνθηκών στις Βρυξέλλες, μου προκάλεσε μια αγωνία μήπως και δεν προλάβω, μιας και οι ώρες κοινού για το Υπ. Υγείας ήταν 10-12 ΑΥΣΤΗΡΑ. Μη μπορώντας να κάνω τίποτα περί αυτού πέρασα την ώρα μου χαζεύοντας την πρωϊνή κίνηση της πίστας.
Κάποια στιγμή η επιβίβαση ξεκίνησε κι έτσι βολεύτηκα στην 9Α, που ως έξοδος κινδύνου πρόσφερε άνετο ταξίδι. Οι μόλις 53 επιβάτες και η πρωϊνή ώρα, δημιουργούσαν μια ήσυχη ατμόσφαιρα μέσα στο αεροσκάφος. Με τον γείτονα να γεμίζει την κοιλιά του, ξεκίνησε η τροχοδρόμηση για τον 03R, απ' τον οποίο χανουμάκια ξεκινούσαν για το χαρέμι του Σουλτάνου, ενώ άλλα αεροπλάνα ξεκουράζονταν προσωρινά ή μόνιμα. Μόλις δόθηκε το ΟΚ από τον καπετάνιο, ξεκίνησε το service. Το πρωϊνό νόστιμο και σε σχετικά ικανοποιητική ποσότητα. Η υπόλοιπη πτήση πέρασε ήρεμα με πολύ διάβασμα και μουσική από το mp3 μου, μιας και η έλλειψη IFE κάνει αισθητή την παρουσία της και πιστεύω πως είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό. Οι χιονισμένες Άλπεις έλαμπαν κάτω από τον πρωϊνό ήλιο. Το χιονοσκέπαστο τοπίο συνεχίστηκε μέχρι τις Βρυξέλλες, όπου γνώριμες κι αγαπημένες εικόνες προκάλεσαν σκιρτήματα στην καρδιά μου (πρόκειται για το ΧΩΡΑΦΙ, το spotting place στον 25L, στο Stennokerzeel). Στην πίστα, αεροπλάνα τουρτούριζαν κάτω από το χιόνι, ενώ άλλα, συνηθισμένα από τον καιρό δεν έδιναν σημασία (Στο βάθος το αγαπημένο P3, στον 6ο όροφο του οποίου έγραψα αμέτρητες ώρες spotting).
Όσο εμείς τροχοδρομούσαμε για την πύλη, κάποιος έπερνε το πρωϊνό του μπάνιο, ενώ μια Μαχαρανί κοιτούσε έκπληκτη το χιόνι που έπεφτε συνέχεια.

Μετά από πολύ τρέξιμο και με την ψυχή στο στόμα (καθώς και τα τρένα είχαν καθυστέρηση) κατάφερα να πάρω τις γαμ......ς σφραγίδες κι έτσι ξαναπήρα το τρένο για το αεροδρόμιο. Καθώς ο καιρός απέτρεπε κάθε προσπάθεια για planespotting, πήγα κατευθείαν στο ζεστό και άνετο lounge της Brussels Airlines, όπου χαλάρωσα από την ένταση της μέρας πίνωντας μπύρες και χαζεύοντας την πίστα.
Το αεροπλάνο έδειχνε καθαρά τα 21 του χρόνια, η θέση στενή αλλά το 3μετρο seat pitch με αποζημείωσε στο έπακρο. Ο στρουμπουλός, κοκκινοπρόσωπος καπετάνιος, αφού πήρε το log book μου για συμπλήρωση και υπογραφή, οδήγησε το γερικο αεροπλάνο στην αρχή του 20 και μ' ένα γρήγορο rotation έβαλε πλώρη για Αθήνα. Το service ξεκίνησε με ενα pre-glight drink και το δείπνο ήταν νοστιμότατο και ολοκληρώθηκε με ένα ποτήρι cognac και καφέ συνοδεία βελγικών πραλινών. Το κρασί και το cognac με βοήθησαν να κοιμηθώ για το υπόλοιπο της πτήσης μέχρι την Αθήνα. Η 1,5 ώρα που είχα layover πέρασε ευχάριστα στο loung της AEGEAN ώσπου ήρθε η ώρα της επιβίβασης για το τελευταίο μέρος της πτήσης προς τη Θεσσαλονίκη.

Μια έντονη και κουραστική μέρα είχε φτάσει στο τέλος της αλλά με όμορφες αναμνήσεις και μια καινούρια εταιρεία στο ενεργητικό μου. Η αεροπορική μου χρονιά ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς.

BENELUX και περίχωρα για 3 μήνες

Επαγγελματικοί λόγοι με κράτησαν για ένα τρίμηνο στην πρωτεύουσα της Ευρώπης, τις ...μαγευτικές Βρυξέλλες . Το μόνο καλό με την πόλη εκτός από τις μπύρες είναι το planespotting που προσφέρει καθώς και η εγγύτητά της με άλλες μεγαλουπόλεις της κεντροδυτικής Ευρώπης, που βρίσκονται σε χρονική απόσταση 2 ωρών γύρω της (Παρίσι, Αμστερνταμ, Λονδίνο, Κολωνία). Όπως καταλαβαίνετε, έκανα εκτενή χρήση ΟΛΩΝ αυτών των προνομίων και κυρίως του planespotting (όπως πολλοί εδω μέσα γνωρίζουν)

Όλες οι πτήσεις έγιναν με την Swiss κάνοντας χρήση του Europe bussines upgrade πάντα λίγες μέρες πριν από την κάθε πτήση.

Μετά από αυτη τη μικρή εισαγωγή, ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας.

28/8/2009 SKG-ZRH LX1851 Seat 1F, A321-111 HB-IOC "St. Chrichona"

Για άλλη μια φορά, έκανα τον γαλατά. Φορτωμένος με 37 κιλά στη βαλίτσα και καμια 10αρια στις χειραποσκευές, έφτασα στο υπερ-hub ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μεσα στα άγρια χαράματα. Με παρηγορούσε η σκέψη ότι σε λίγη ώρα θα απολάμβανα το ζεστό πρωϊνό των Ελβετών. Είχα αποφασίσει να περάσω 2 μέρες έντονου spotting στο Amsterntam και υπολόγιζα να δω και λίγο τη Ζυρίχη μιας και είχα αφήσει επίτηδες ενα 5ωρο layover στην Ελβετία. Πόσο εξω όμως επρόκειτο να πέσω
Στις 5:00 ακριβώς ξεκολλήσαμε απο τον 34 με κατεύθυνση την ελβετική πρωτεύουσα. Αποχαιρέτησα την κοιμισμενη Θεσσαλονίκη ενώ στη μύτη μου έφταναν μυρωδιές από το φούρνο του Airbus. Όντως, περίπου μιση ώρα μετά την απογείωση σερβιρίστηκε το νοστιμότατο πρωϊνο που ολοκληρώθηκε με έναν υπέροχο καφέ και τις πατροπαράδοτες σοκολάτες. Το πλήρωμα ήταν ευγενέστατο και ακρως επαγγελματικό. Στις 6:13 ακουμπούσαμε μαλακά στον 34 του Kloten και μετά την αποβίβαση βρέθηκα στο τρομερό δίλημα: να πάω μια βόλτα στη Ζυρίχη ή να κάτσω για planespotting στο υπέροχο observation deck του αεροδρομίου. Φυσικά υπερίσχυσε η λογική κι έτσι στις 8:00 ήμουν ο πρώτος πελάτης του o.d. Ελεγχος της χειραποσκευής και μετα από 5 λεπτά με το λεωφορείο βρισκόμουν στην ταράτσα του Terminal E, όπου βρίσκεται και το observation deck. Eπί 3 ώρες γέμιζα ασταμάτητα τον αισθητήρα της Canon. Έχοντας κάνει web check-in επέστρεψα στο lounge της Swiss για ενα ελαφρύ γεύμα και τελικά επιβιβάστηκα στο 320 για την γρηγορη πτήση προς το AMS

28/8/2009 ΖRX-AMS LX728 Seat 2A, A320-214 HB-IJU

Στις 12:54 ο καπεταν-Hainigstofer ξεκόλλησε από τον 28 περνώντας μέσα από τα σύννεφα οδεύοντας προς το Ναο του planespotting το Schiphol. To γεύμα ήταν ένα κρύο πιάτο κρεατος με πατατοσαλάτα (νοστιμότατα αμφότερα) και απολαυστικός καφές. Στην πορεία περάσαμε πάνω από τις Βρυξέλλες κι έριξα μια ματιά απο ψηλα στο Jubelpark δίπλα στο οποίο επρόκειτο να μείνω τους επόμενους 3 μήνες. Η προσέγγιση στον 27 του Schiphol μας έφερε πάνω από το κέντρο του δράματος της μοιραίας πτήσης 1862 της El Al.
Για τις 2 μέρες της διαμονής μου στο Αμστερνταμ είχα διαλέξει το ξενοδοχείο Citizen M, το οποιο βρίσκεται σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια απο το terminal. To δωμάτιο ήταν εντυπωσιακά minimal και φουτουριστικό. Με 79€ τη βραδυά απόλαυσα ένα 2χ2 m κρεβάτι, δωρεάν internet και δωρεαν ταινίες στην τηλεοραση συν το γεγονός ότι ήταν σε απόσταση αναπνοής από το viewing terrace του Schiphol όπου πέρασα ατελείωτες ώρες (με μικρά διαλείμματα για μαμ, κακά και νάνι). Για να μην είμαι άδικος έκανα και μια μικρή βόλτα στο Αμστερνταμ, έτσι για να πω ότι το είδα κι αυτό. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του δωματίου ήταν ότι ο έλεγχος των πάντων (πλην του νερού) γινόταν από ένα τηλεχειρηστήριο που μου επέτρεψε να μετατρέψω το δωμάτιο σε διαστημόπλοιο μπλε, σιελ, κόκκινο και πράσινο. Η χρήση της τουαλέτας με αυτόν τον τρόπο με μετέφερε νοητά στο Enterprise περιμένοντας τον Scott να με διακτινήσει. Δυστυχώς οι δύο μέρες πέρασαν γρήγορα και έφτασε η σειρά του Thalys να μεμεταφέρει στο Βρυξελλοχώρι. Χάρισα στον εαυτό μου μια τελευταία νότα πολυτέλειας, ταξιδεύοντας στην Α' θέση (με 51€ έναντι 31 της Β' !!!) οπότε απόλαυσα ένα νοστιμο κοτόπουλο με πορτοκάλι.
Οπως ανέφερα και στην αρχή της ιστορίας, η εγγύτητα των Βρυξελλών με άλλες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις μου επέτρεψε να πραγματοποιήσω μερικές αποδράσεις τα Σ/Κ ως διάλειμμα από τη δουλειά. Η πρώτη από αυτές ήταν ένα καθαρά spotterικό weekend στο Λονδίνο στις αρχές του Σεπτέμβρη. Η μετάβαση στη Βρετανική πρωτεύουσα έγινε με τοEurostar me κόστος 104€ μιας και στην επιστροφή ταξίδεψα στην bussines class για δοκιμή (το economy r/t κόστιζε 80€ !).
Περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά από την αναχώρηση φτάναμε στον τερματικό σταθμό Saint Pancras International του Λονδίνου, απ' όπου πήρα την Picadilly Line του metro, η οποία φτάνει μέχρι το Τ4 του Heathrow σε 50 περίπου λεπτά. Όσο πλησίαζα στον προορισμό μου, ο ουρανός γινόταν όλο και πιο ευχάριστος. Κατέβηκα στον κλασσικό για τους απανταχού spotters Hatton Cross station αφενός για ν' ανάψω κι εγώ το κεράκι μου στην εκκλησία, αφετέρου για να πάω στο ξενοδοχείο μου το Jurry's Inn. To εν λόγω ξενοδοχείο βρίσκεται σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια από τον Hatton Cross, συνδέεται με shuttle bus με το αεροδρόμιο και είναι φτηνό. Το δωμάτιο μου κόστισε 65€ με το πρωϊνό και τη θέα τζάμπα Φτάνοντας ζήτησα δωμάτιο σε ψηλό όροφο και με θέα στο αεροδρόμιο. Ο συμπαθέστατος Ινδός receptionist μου έδωσε το 752 το οποίο ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΟ και έβλεπε αυτό (πρόκειται για το δεξί μισό της θέας του δωματίου, το αριστερό μισό είναι ΑΥΤΟ-δανείζομαι τη φωτό του Βασίλη μιας και δεν τράβηξα καποια δικιά μου). Όπως καταλαβαίνετε, το βράδυ κοιμήθηκα με ανοιχτό παράθυρο ....
Αφού βολεύτηκα και αγόρασα προμήθειες για το Σ/Κ (2 σαντουιτς, 1 μπουκάλι νερό και εναν χυμό) άρχισα το...safari. Επί δυο μέρες φωτογράφιζα ασταμάτητα ό,τι πετούσε. Ένα μικρό δείγμα μπορείτε να δείτε εδώ. Οι υπόλοιπες 900+ φωτογραφίες είναι στον υπολογιστή μου. Από το προσκύνημα δε μπορούσε να λείψει φυσικά η Myrtle Avenue όπου τις ήρεμες οικογενειακές στιγμές διέκοπταν κακοηθέστατα Jumbo κι ένας παγωτατζής σαματατζής. Ηταν η πρώτη μου επίσκεψη στο Λονδίνο και φυσικά καθόλου δε μετάνοιωσα που δεν είδα ούτε πλακάκι από τα πεζοδρόμια του Λονδίνου. Μαζί με το Schiphol το Heathrow είναι το απόλυτο αεροδρόμιο για planespotting στην Ευρώπη. Δυστυχώς όλα τα καλά τελειώνουν κι αφού έφυγα με μισή καρδια πήρα το τρένο της επιστροφής με μια υπόσχεση για ετήσιο προσκύνημα στο Ναό (κάτι σαν τάμα στην Τηνο φανταστείτε...). Το τελευταίο φως της μέρας με βρήκε λίγο πριν μπούμε στο τούνελ όπου και απόλαυσα το υποθαλάσσιο δείπνο μου με το μυαλό μου γεμάτο ήχους, μυρωδιές και εικόνες.

Επόμενο ταξίδι ήταν ένα weekend στο γειτονικό Παρίσι. Μιας και ήταν η 4η φορά που επισκεπτόμουν τη Γαλλική πρωτεύουσα αφιέρωσα όλο μου τον χρόνο σε ήρεμες βόλτες, καφέδες και καλό φαγητό.

Στις 30/10 χρειάστηκε να επιστρέψω για 3 μέρες στην Ελλάδα οπότε η πιστή μου Swiss ανέλαβε τη μεταφορά μου

30/10/2009 BRU-ZRH LX783 Seat 2F A319-112 HB-IPU "Schrattenflue"

H Swiss χρησιμοποιεί το ανακαινισμένο πλέον lounge της Βrussels Airlines, που δεν εχει καμια σχέση με το αίσχος το Diamond Lounge που χρησιμοποιούσε μέχρι την αρχή της χρονιάς. Το προσφερόμενο φαγητό ήταν καλό και η θέα στο apron άπλετη. Το 319 με περίμενε υπομονετικά στη φυσούνα του κι αφού βολεύτηκα στη θέση μου άρχισα να θαυμάζω τα αξιοθέατα. Η απογείωση από τον 25L μας έφερε πάνω από το Cargo Apron του Zaventem. To "γευμα" ήταν ένα ταπεινό αλλά νοστιμο σαντουιτς η κατανάλωση του οποίου μου επέτρεψε να απολαύσω τη συννεφιά και την προσέγγιση στη Ζυρίχη. Μια δίωρη στάση στο lounge μου επέτρεψε να φρεσκαριστώ στο ντουζ και ν' αναπληρώσω θερμίδες. Η κλασσική LX1851 ZRH-SKG εκτελέστηκε με το Α321-111 ΗΒ-IOF. Δυστυχώς, η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής αποφάσισε να κοιμηθεί κι έτσι δεν έχω αποδείξεις από το μοσχάρι με σπαράγγια και μανιτάρια που κατέληξε στο cargo bay μου με τη βοήθεια αρκετών ποτηριών ελβετικού pinot noir.

H επιστροφή στις Βρυξέλλες έγινε με το HB-IOF ξανά από Θεσσαλονίκη και το RJ100 HB-IXP "Corno Gris" από Ζυρίχη. Φωτογραφίες δεν παραθέτω μιας και τα γεύματα δεν είχαν διαφορά απ' αυτά των προηγούμενων πτήσεων.

Το τελευταίο Σ/Κ της παραμονής μου στη Βελγική πρωτεύουσα και καθως είχα μετακόμιση, ήρθε η σύζυγος από Θεσσαλονίκηγ να βοηθήσει και να περάσουμε λίγες μερες ταξιδεύοντας στις γύρω χώρες. Αποφασίσαμε να κανουμε μια ημερήσια εκδρομή στη γειτονική Γερμανία, να μείνουμε άλλες 3 μέρες στις Βρυξέλλες μιας και είχα κάποιες γραφειοκρατικές εκκρεμότητες και να καταλήξουμε για 2 μέρες στο Αμστερνταμ πριν πάρουμε την πτήση του γυρισμού.
Σάββατο πρωί λοιπόν, παραλάβαμε το Ibiza από την Sixt (Ευκαιρία να πιστώσω άλλα 500 μίλια στην Μ&Μ) και εφοδιασμένοι με καφάδες, κρουασαν και νερό ξεκινήσαμε για τον πρώτο σταθμό μας, το Aachen ή Αιχ-la-Chapelle. Η πόλη είναι γνωστή ως η πρώτη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου και έχει την τιμή να φιλοξενεί τα λείψανα του Φράγγου Αυτοκράτορα που βρίσκονται φυλαγμένα σε μια ολόχρυση λάρνακα στον Καθεδρικό ναό. Πριιν όμως επισκεφτούμε αυτό το καταπληκτικό μνημείο (ο ναός έχει μοναδικά ψηφιδωτά και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, περιλαμβάνεται στα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO) κάναμε μια μεγάαααλη στάση στη Χριστουγεννιάτικη αγορά που ήταν στημένη μπροστά από το δημαρχείο της πόλης. Εκεί η αξιολάτρευτη Κυρία του σπιτιού μου ξόδεψε ένα σεβαστό ποσό σε στολίδια που κοσμούν αυτή τη στιγμή το χριστουγεννιάτικο δένδρο μας, αλλά και απόλαυσε μεθ' εμού τοπικές σπεσιαλιτέ. Αφού αποτίσαμε φόρο τιμής στον χρυσοθαμέο αυτοκράτορα κάναμε μια τελευταία βόλτα στα μαγαζιά γύρω από το ναό, οι βιτρίνες των οποίων ήταν σκέτη πρόκληση.
Εβδομήντα και κάτι χιλιόμετρα μακρύτερα από το Aachen βρίσκεται η Κολωνία με τον Καθεδρικό Ναό της να είναι το σύμβολό της. Έτσι, μετά από μια απαραίτητη διακοπή για διαφημήσεις παρκάραμε σε ένα από τα πάμπολλα parkings γύρω από την εκκλησία και η βόλτα μας ξεκίνησε. Ο ναός της Κολωνίας είναι ένα μοναδικό δείγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Ο φωτισμός του από τα κεριά πρόσφερε μοναδικές εικόνες και μια αίσθηση έντονης μυσταγωγίας, πρά τις εκατοντάδες των τουριστών που περιφέρονταν μέσα.
Ακριβώς έξω από την εκκλησία ήταν στημένη η χριστουγεννιάτικη αγορά της πόλης, η οποία εμπλούτισε ακόμα περισσότερο τη συλλογή της Eλένης με στολίδια αλλά μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε από μια ζεστή σοκολάτα, πρωτού συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Ακριβώς δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται ο σιδηροδρομικός σταθμός καθώς και δεκάδες ξενοδοχεία για όλα τα βαλάντια. Η βόλτα μας κατά μήκος του Ρήνου μας έφερε σε ακόμα μια χριστουγεννιάτικη αγορά, πλωτή αυτή τη φορά, αλλά η φωνή της λογικής υπερίσχυσε κι έτσι προτιμήσαμε να ανταλλάξουμε λίγα ακόμα στολίδια με 2 μπύρες. Μια ευχάριστη νότα στην όλη γιορτινή ατμόσφαιρα που επικρατούσε ήταν το μεσαιωνικό χωριό που είχε στηθεί στην όχθη του ποταμού, όπου ανάμεσα στα δεκάδες καταστήματα με ρούχα, κοσμήματα και φαγητά των Σκοτεινών χρόνων της Ευρώπης, ξεχώριζε η μουσική σκηνή με το κουαρτέτο των βάρδων καθώς και το παρεκκλήσι όπου ο Αδελφός Ιάκωβος έδωσε άφεση αμαρτιών στην σύζυγο, για τα 2 παράνομα παρκαρίσματα που έκανε κατά τη διάρκεια της απουσίας μου και την επακόλουθη αφαίρεση των πινακίδων. Μιας και το συγχωροχάρτι είχε όριο τα πέντε αμαρτήματα, το έχω μαζί μου στο αυτοκίνητο για να το κοτσάρω στον δημοτικόμπατσο που θα προσπαθήσει να κάνει το καθηκον του τις επόμενες τρεις φορές. Καθώς οι ατμοί της μπύρας είχαν αρχίσει να ξεθυμαίνουν, οπότε η οδήγηση θα γινόταν ασφαλέστερη, καβαλήσαμε το αμαξάκι μας για το δρόμο της επιστροφής.

Το πάντα αξιόπιστο κόκκινο τρένο (το THALYS βρε !) ανέλαβε να μας κουβαλήσει στο Αμστελόδαμο. Μια καθως πρέπει μπόρα μας υποδέχτηκε και καθώς είμασταν φορτωμένοι με περίπου 70 κιλά δεν υπήρχε θέμα να παστωθούμε στο τραμ για λόγους οικονομίας. Έτσι ενας ευγενικός Ινδός ταξιτζής μας μετέφερε γρήγορα και σχετικά στεγνα στο Eden Amsterdam Center Hotel. Το ξενοδοχείο ήταν συμπαθητικό, καθαρό, με δωρεάν καφέ και internet και κοντα στη Leidseplein, γεγονός που έκανε τη μετάβαση στο κέντρο εύκολη χάρη στα πάμπολλα τραμ που περνούσαν κάθε λίγο. Η πρώτη μέρα, ένεκα της βροχής αφιερώθηκε σε cocconing, σε καφέ και μια τέλεια βραδυα σε ένα jazz club, σε ένα απο τα στενά γύρω από την πλατεία.
Η επόμενη μέρα αφιερώθηκε σε πολιτισμικές επισκέψεις στο Rijksmuseum, στο σπίτι της Άννας Φρανκ (sic), στο μουσείο Van Gogh και φυσικά στο μουσείο του SEX, όπου γνώρισα τη γυναίκα των ονείρων μου και βρήκα και ένα μικρό μπιμπελό για μια γωνιά στο σαλόνι. Τη μεταφορά μας στο Schiphol ανέλαβε το λεωφορείο 192 με κόστος μόλις 3€ το άτομο !!!!!!! (Δια τους spotters : Το λεωφορείο κάνει μια στάση ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά στα γνωστά McDonalds, οπότε από το κέντρο μπορείτε να spottαρετε εκει, να φάτε και με το επόμενο να πάτε στο Terminal δια τα περεταίρω). Αφού λοιπόν ξεφορτωθήκαμε τα μπαούλα, περάσαμε για τις καθιερωμένς φωτογραφίες στοDC-9 και στον μεγάλο ανεμιστήρα και καταλήξαμε εγώ μεν στο Viewing Deck να παγώνω, η δε Λένα να με κοροϊδεύει από τη ζεστασια του καφέ της ταράτσας.
Μόλις άρχισε να σκοτινιάζει, οπότε η φωτογράφηση δε θα ήταν εύκολη, μεταφερθήκαμε στο Menzies Lounge που χρησιμοποιεί η Swiss, για τις υπόλοιπες δυο ώρες που είχαμε μέχρι την επιβίβαση.

4/12/2009 AMS-ZRH LX735 Seat 1A A320-214 HB-IJD

H 1A άνετη και σε συνδυασμό με μόνο τους δυο μας στη business, οπότε έκανε to service ακόμα πιο προσωπικό, έκανε τα 51 λεπτά της πτήσης να περάσουν πολύ γρήγορα. Το φαγητό ήταν ένα κρύο πιάτο αλλάντικών. Μετά την αποβίβαση κατευθυνθήκαμε στο lounge για ένα γρήγορο ντουζάκι και λίγο ακόμα φαγητο και ξεκούραση οπότε έφτασε η ώρα για την τελευταία πτήση της ημέρας.

4/12/2009 ZRH-SKG LX1850 Seat 1A A320-214 HB-IJS "Les Dimblerets"

O καπιτάν-Kronenberg μας πληροφόρησε ότι το αεροπλάνο κρύωνε πολύ και χρειαζόταν ένα ζεστό μπανάκι για να ξεκινήσει, οπότε η αναχώρηση θα καθυστερούσε περίπου 10-15 λεπτά, πράγμα που έγινε. Μισή ώρα μετά την απογείωση από τον διάδρομο 34 σερβιρίστηκε το δείπνο που αποτελούνταν από μια καταπράσινη σαλάτα για αρχή και ως κύριο πιάτο τσιτσι με πουρέ κολοκύθας για μένα και ραβιόλια για τη Λένα, αφότερα εξαιρετικά. Μοναδική παραφωνία το γλυκό το οποίο δεν το τιμήσαμε. έχοντας ξεκινήσει με Glenfidich ως pre-departure drink είπα να μην το αλλάξω κι έτσι μετά το τέλος του φαγητού, ο ευγενέστατος maitre de cabine που εξυπηρετούσε τη business συνέχισε να γεμίζει το ποτήρι, μέχρι που έρχισε η κάθοδος στον 16 του ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Με τον τρόπο αυτό ένα δημιουργικότατο τρίμηνο της ζωής μου (τόσο επαγγελματικά όσο και spotterικά έφτασε στο τέλος.